'De stoel'Beeld vrt

televisie★★½☆☆

‘De stoel’ op Eén: ‘Rare zomer’

Een deerniswekkende kreet uit de woonkamer. Het branddeken in de aanslag en schakelend tussen verschillende staten van paraatheid ga ik poolshoogte nemen, maar op de plaats delict krijg ik door mijn huisgenoten zonder verpinken een pollepel in handen geduwd, evenals een bontgekleurd verenkleed dat in ander tijden nog ongehinderd naar de hoofdtooi van een indiaans opperhoofd verwees.

‘Rennen! Hij is hier!’, gillen ze panisch. Nog voor ik terdege kan informeren naar de identiteit van de indringer in kwestie heb ik het al op een sprinten gezet, maar een vluchtige blik op het televisiescherm toont een lege strandstoel. Die staat, zo besef ik wanneer ik al voorbij de voordeur ben, geposteerd achter de hoek. Terwijl ik door mijn straat stuif, dikt de meelopende menigte aan. Eindelijk om de hoek, ik ben er als eerste, realiseer ik me dat de vacante stoel op hetzelfde speelpleintje staat waar ik me als jongere zonder aanwijsbaar nut ooit moedwillig onledig heb gehouden, hoewel dat tot nader order toch nog altijd in mijn geboorteplaats ligt, die ik jaren eerder al achtergelaten heb. Wanneer ik de finale spurt inzet, schuift het asfalt onder mijn zolen voorbij terwijl ik stationair trappel. De stoel verdwijnt in de verte. Dé Stoel. Met een schok word ik wakker. Elke zomer dezelfde nachtmerrie, sus ik mezelf weer in slaap.

Niet dit jaar evenwel. Dat het concept achter ‘De stoel’, het enige waarneembare overblijfsel van ‘Duizend zonnen’, als dobberend wrakhout na een schipbreuk, door dwingende omstandigheden gewijzigd diende, heeft duidelijk ook mijn onderbewustzijn bereikt. Wie nu de Stoel herkent op het scherm, hoeft zich niet langer met spoed en een bizar voorwerp naar de locus in beeld te begeven: dit seizoen komt de Stoel naar ù, gesteld dat uw kandidatuur uitgekozen werd door een onschuldige hand - bij de VRT hebben ze die nog. Dat proces leidt dan tot taferelen waarbij deelnemers desondanks nog verrast kijken als ze de voordeur openen. Eén vrouw stond in badjas: ‘We hadden jullie niet verwacht’. Een betere hint dat je je terstond beter weer uit de voeten maakt, krijg je niet in Vlaanderen, maar met een camera op de schouder wordt je veel vergeven.

Dat er geen willekeurige voorwerpen meer vereist zijn voor deelname aan ‘De stoel’ is een verarming. Ik meen me namelijk te herinneren dat die dingen, meer dan een gimmick, ook aanleiding gaven tot korte anekdotes die van de rubriek meer maakten dan louter een spelletje waarbij op je krent zitten van een competitief element voorzien wordt. Ook het vermeende sociale aspect verbonden aan ‘De stoel’ moest eraan geloven. Zelf probeer ik bij volksverplaatsingen altijd zoveel mogelijk de tegengestelde richting aan te houden, wat me in geval van een warenhuisbrand ongetwijfeld nog duur te staan zal komen, maar het was net dat effect waar de makers zelf graag prat op gingen. In de plaats krijgen uitgelote deelnemers nu ter plaatste een opdracht die buitgemaakt lijkt op een troep jongverkenners. Eén proef bestond uit binnen de tijd vier stoelen op een rij zetten en een hoofddeksel op te zetten: slechts wie door vroegtijdig ingetreden dementie regelmatig verloren loopt in eigen woonst heeft aan zoiets een kluif.

 Rare zomer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234