Moordenaar Tijl Teckmans (links) en zijn slachtoffer Britta Cloetens.Beeld VRT/VTM

televisie★★★1/2

‘De verdwijning van Britta Cloetens’ op Eén: ‘Verkopers winnen altijd’

Zelfs in staat van buitengewone inleving, momenten waarin ik het achtereenvolgens bij het journaal en het weerbericht op een onbedaarlijk schreien zet, kan ik me hoogstens in vage pennentrekken een idee vormen van het leed dat de ouders van Britta Cloetens torsten in dit programma, dat tragischerwijs de naam van hun dochter droeg. Nog onrechtvaardiger dan je kind verliezen door toedoen van een inzielig sujet met een godcomplex, lijkt me om daarna gedwongen in het ongewisse te blijven over de laatste rustplaats van dat vlees en bloed. ‘De verdwijning van Britta Cloetens’ zou daarom een poging zijn om alsnog nuttige informatie los te weken bij kijkers die zich als bij wonder nog een negen jaar oude, verder onverdachte zaterdag helder voor de geest konden halen. Hoezeer ik me ook aangesproken voelde door die aansporing voor elke aflevering: op vlak van bruikbare informatie bleef ik in gebreke. Aan mij heb je, ook bij opsporingsberichten, welgeteld niets.

Gaandeweg toonde ‘De verdwijning van Britta Cloetens’ zich als een niet onverdienstelijke oefening in het true crime-genre, waarbij waargebeurde gruwel net iets filmischer wordt verpakt dan gebruikelijk. Hier betekende dat bijvoorbeeld dat je een luchtbeeld van zo’n nabestaande die z’n gras maaide veel betekenis hoorde toe te dichten. 

Er hoort van nature een moeilijke evenwichtsoefening bij zulke documentaires, die graag reconstructies vermengen met echte beelden, maar je kunt daarbij vast veel sensationeler te werk gaan dan hier - al hoefde ik het feit dat de moordenaar van Britta Cloetens honderden voyeuristische filmpjes gedraaid had voor hij de nor indraaide, nu ook niet te vernemen aan de hand van enkele authentieke voorbeelden. Je zal maar plots je eigen slip herkennen op televisie, buiten je medeweten om vastgelegd door een raspervert met opnameapparatuur.

Het portret van Britta Cloetens werd geschetst door de voor de hand liggende nabestaanden. Haar beste vriendin had het over de toekomstdromen die ze niet tot uitvoering had kunnen brengen, terwijl haar moeder van een voorbeelddochter gewaagde, zich daarbij soms nog bedienend van de tegenwoordige tijd, alsof die nooit ten einde kwam, laat staan onvoltooid blijken door inbreng van derden. De Boomsesteenweg in Wilrijk, waar de garage gevestigd was waar Cloetens luidens de bekentenis van haar moordenaar Tijl Teckmans het leven liet, herkende ik: halfweg dat tot de horizon strekkend asfaltveld had ik ook weleens staan aanschuiven, tussen hangen en wurgen deel uitmakend van het plaatselijk woekerende wegverkeer. Het leek me toen al een plek die ik liefst zo snel mogelijk weer achter me liet, laat staan dat ik er bij behulp van van een ogenschijnlijk behulpzame autohandelaar aan mijn einde wou komen.

‘Hij is een verkoper, en verkopers winnen altijd’, duidde een rechercheur de hautaine houding waarmee je Teckmans ondervraging na ondervraging zag uitzweten, ook al was toen al zonneklaar dat hij bloed aan de tengels had: fragmenten die net door hun echtheid zonder meer akelig waren, maar achteraf bleven me ook vooral de vakantiefoto’s bij die in de eerste aflevering vervat zaten. Het waren beelden van Teckmans in Egypte, genomen nadat hij gemoord had, maar nog voor hij geklist werd. Volgens de commentaarstem had hij zich dat uitje laten welgevallen in bijzijn van zijn vrouw en dochter. Die gedupeerde partijen kreeg je niet te zien in ‘De verdwijning van Britta Cloetens’, wat niet hoefde, maar ook hun leed leek me vele maten te groot om vatten.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234