Lukaku na zijn eigen doelpuntBeeld Getty Images

TELEVISIE★★★☆☆

De verloren Europa Leaguefinale van Romelu Lukaku: ‘De vrolijke flapuit is - minstens voor even - niet meer’

Tien jaar geleden zond de VRT ‘De school van Lukaku’ uit. Een programma over een Brusselse school met een topvoetballer in de knop in de klas. Die topvoetballer, spits bij Inter Milaan, trapte nu - op een manier die je Neymar, maar niet hém toewenst - zijn eigen droom aan scherven.

Bij Woestijnvis broedden ze al langer op een programma over een Brusselse school. Het duurde tot Anderlecht hen op zijn Purple Talents had gewezen, het prille project waarin het zijn grootste voetbaltalenten ook op school begeleidde, voor het plan concreet werd. Toen Woestijnvis aan zijn research begon, was Romelu Lukaku vijftien. ‘Die gaat potten breken’, zong het door de club en daar keken ze bij het productiehuis niet van op: ook in tempore non suspecto was hij hen onmiddellijk opgevallen. Niemand in de klas die zo open en charmant was als die grote, zwarte jongen. Een vrolijke flapuit was hij, een moederskindje ook, welbespraakt, verzorgd en gedisciplineerd. Een droom om mee te werken, meer dan de andere jongeren in de klas, bij wie het wantrouwen groter was.

Toen het programma een jaar later werd uitgezonden, was niets in de wereld van Lukaku nog hetzelfde. Sneller dan verwacht was hij gedebuteerd in het eerste elftal van Anderlecht. De onbezorgde Lukaku uit het programma - een enorme fan van Biggie Smalls en Tupac - was al niet meer de Lukaku in de realiteit van dat moment: een groot kind dat, pas zeventien geworden, voor het seizoen van de grote doorbraak stond. De druk die daarbij kwam kijken, bezwaarde hem nog het minst: druk had hij zichzelf zijn hele jonge leven al opgelegd. Maar het gemak waarmee hij door de buitenwereld even snel de grond werd ingeboord als opgehemeld, frustreerde hem mateloos. Frustraties die hij niet opkropte, maar openlijk uitte voor de camera’s.

Het eigen doelpunt van LukakuBeeld Getty Images

Tien jaar later kreeg geen enkele camera hem nog in het vizier na zijn met Inter Milaan tegen Sevilla verloren Europa Leaguefinale. Wat zo mooi was begonnen, was uitgedraaid op een nachtmerrie die, mocht je hem verzinnen, als ongeloofwaardig zou worden afgedaan. Wie had gedacht zich nog een avondlijk fietstochtje met dochterlief te kunnen permitteren alvorens voor zijn tv-toestel plaats te nemen, was op de herhaling aangewezen voor Lukaku’s vroege penaltygoal. Hoe hij de bal voorbij die arme Spaanse verdediger duwde en er vervolgens onweerstaanbaar achteraan liep, alvorens tegen het gras te worden getrokken en getrapt: dat was vintage Lukaku. Hoe hij halfweg de tweede helft de winnende treffer aan de voet had, maar op de Spaanse doelman besloot, was dat ook. ‘Hij doet niets verkeerd’, analyseerde Gert Verheyen in de VRT-studio, en zo was het ook. Shit happens en helemáál toen Lukaku wat later een overmoedige omhaal van diezelfde arme verdediger die hem een strafschop had opgeleverd, in zijn eigen doel devieerde. Lulliger kun je je droom, een obsessie haast - eindelijk een trofee! - niet aan scherven trappen.

‘Plots waren daar de lachers ook weer’, schreef een krant, verwijzend naar de hoon die in het verleden vaak Lukaku’s deel is geweest. Ik heb niemand horen lachen en hoop dat het ook niet nog zal gebeuren. Na tien jaar is dat niet wat de topschutter aller tijden van de Rode Duivels nog verdient. Maar de vrolijke flapuit, die is - minstens voor even - niet meer.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234