'Dead To Me' - seizoen 2Beeld Netflix

televisie★★★★☆

‘Dead to Me - seizoen 2’ op Netflix: ‘Goedkoop en trashy, maar met verrassend veel diepgang’

Zoals de gids van de Ferrari-fabriek in Italië bij het begin van elke rondleiding zegt: ‘Pas op voor spoilers’.

Je kunt het tweede seizoen van de Netflix-komedie ‘Dead to Me’ niet bespreken zonder op zijn minst kort samen te vatten wat er in de vorige reeks is gebeurd. Alleen zit zo’n groot deel van de charme van dat eerste seizoen in de onvoorziene wendingen en de verrassende ontknoping dat mensen die het nog niet hebben uitgekeken of er zelfs nog aan moeten beginnen, beter stoppen met lezen.

Goed, het eerste seizoen dus. Dat leek een beetje op elke niet-wetenschappelijk geschoolde oudere man die viroloog speelt op Twitter: leuk om te volgen maar moeilijk om serieus te nemen. In ‘Dead to Me’ gaat de verbitterde Jen nadat haar man omkwam bij een ongeval met vluchtmisdrijf naar een praatgroep om haar verdriet te verwerken. Daar ontmoet ze de vrijgevochten Judy, die haar verloofde Steve is verloren; de twee worden beste vriendinnen en even later trekt Judy zelfs bij Jen in. Een paar afleveringen verder blijkt Judy echter de chauffeur te zijn die Jens echtgenoot dood heeft gereden, terwijl Steve naast haar zat. Steve is bovendien springlevend, tenminste tot Judy hem gaat aangeven wegens witwaspraktijken, hij woedend naar Jens huis rijdt om verhaal te halen, en Jen hem vermoordt. Op het einde van seizoen één zijn de twee nog steeds vriendinnen, alleen hebben ze nu dus de dood van elkaars geliefde op hun geweten.

Ook in het tweede seizoen, waarin het duo alle verdenking omtrent Steves verdwijning van zich af moet zien te schudden, zoeken de makers van ‘Dead to Me’ weer met plezier de grenzen van de geloofwaardigheid op. Het is lastig om in te gaan op de verhaallijnen zonder al te veel te verklappen, maar toch één al bij al onschuldig voorbeeld: op een bepaald moment voelen beide vrouwen zich gedwongen om een wake te houden voor Steve, waarop familie, vrienden en sympathisanten samenkomen om elkaar te steunen en moed in te spreken. Jen en Judy ontvangen iedereen op het strand, delen kaarsjes uit en kijken mee naar de kinderfoto’s van Steve op een groot scherm, en dat terwijl ze goed weten dat de man in kwestie nooit meer terug zal komen. De scenaristen van ‘GR5’ zouden het ‘misschien een tikje vergezocht’ noemen.

Het wonderlijke van ‘Dead to Me’ is echter dat de reeks er bijna altijd mee wegkomt. De stapel toevalligheden wordt zowel in het eerste als het tweede seizoen soms aanzienlijk, maar is nooit zo groot dat je geërgerd de armen in de lucht gooit en het opgeeft. De reden: Jen en Judy blijven, ondanks alles wat ze doen en wat hen overkomt, geloofwaardig. In het eerste seizoen was Judy geen psychopaat die binnendringt in het leven van een van haar slachtoffers, maar een vrouw die gebukt gaat onder het schuldgevoel en probeert om haar fout, hoe groot ook, recht te zetten. Jen wordt na de moord op Steve evenmin een kille crimineel die al haar sporen efficiënt uitwist - wel integendeel - maar heeft in de eerste plaats medelijden met Judy, voor wie elk normaal rouwproces onmogelijk is vanwege de angst om ontdekt te worden.

In de kern, onder alle moord, doodslag en zwarte humor, vertelt ‘Dead to Me’ een verhaal over vriendschap, tussen twee vrouwen die door het lot bijeen zijn gebracht en elkaar nodig hebben. De reeks is dan ook op haar best op de momenten dat de plot even stilhoudt en Jen en Judy bij een glas hun plannen bespreken; als ze op een huwelijksfeest samen de stress wegdrinken, of als ze elkaar op het hart drukken dat ze ondanks alles wat er gebeurd is het geluk verdienen, waarna ze - er wordt in deze reeks genoeg alcohol verzet om Ludo Van Campenhout te doen hervallen - nog een fles openen. Uiteindelijk is ‘Dead to Me’ zoals de oranje wijn waarmee Jens buurvrouw Karen in dit seizoen loopt te leuren: het ziet er goedkoop en trashy uit, maar eenmaal je hebt geproefd en het hebt leren appreciëren zit er verrassend veel diepgang in.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234