FILM★★★1/2☆

Demolition

Een nieuwe glansrol van Gyllenhaal.

Een drukke rijweg, een man en een vrouw die in de auto met elkaar zitten te babbelen over een defecte ijskast; een wanhopig uitgeschreeuwd ‘Pas op!’, een klap – en het volgende moment bevindt effectenmakelaar Davis (Jake Gyllenhaal) zich alleen in een kille ziekenhuisgang. Davis heeft het ongeluk zonder kleerscheuren overleefd, maar zijn echtgenote – die achter het stuur zat en op het cruciale moment naar hém keek in plaats van naar de weg – is dood.

In een mooie, onsentimentele, bijna impressionistische beeldmontage vat regisseur Jean-Marc Vallée (‘C.R.A.Z.Y.’, ‘Dallas Buyers Club’, ‘Wild’) de onwerkelijke uren en dagen na het ongeval samen: bebloed hospitaallinnen; de ouders die snelsnel overvliegen en ineens met rolkoffers voor de deur staan; de stoet van rouwenden op de begrafenis. Davis zelf reageert nogal vreemd, ja zelfs een tikkeltje onrustwekkend op de dood van zijn vrouw: op de trein trekt hij zomaar aan de noodrem, in het straatbeeld begint hij dingen op te merken die hij niet eerder zag – een eekhoorntje, een ontwortelde boom – en hij begint toiletdeuren en cappuccinomachines uit elkaar te halen ‘om te kijken hoe ze er vanbinnen uitzien’. Noem het een speciale manier van soul-searching.

Nog merkwaardiger: in plaats van kapot te gaan van verdriet, lijkt Davis net een soort systeemherstel te ondergaan. Het is alsof de dood van zijn echtgenote hem in één klap naar zijn innerlijke fabrieksinstellingen heeft teruggezet, met als gevolg dat hij voor het eerst sinds jaren – misschien wel voor het eerst sinds zijn kindertijd – in staat is om zichzelf te zijn.

En zoals in die song van Talking Heads begint hij zich af te vragen: ‘And you may find yourself in a beautiful house, with a beautiful wife/Well... How did I get here?’ In een andere film zou u wellicht een lawine van melodrama over u heen krijgen, maar ‘Demolition’ danst – zeker in de eerste helft – als op vleugels heen en weer tussen ernst en speelsheid. We dienden het zelfs af en toe uit te proesten, zoals met Davis’ nieuwe voicemail: ‘Ik ben momenteel onbereikbaar. Mijn vrouw is overleden, wat haar eveneens onbereikbaar maakt.’

Heel even begint ‘Demolition’ ook pikdonker terrein af te tasten: namelijk wanneer Davis, in een verrassend eerlijke ontboezeming, zich laat ontvallen dat hij niet eens zeker weet of hij wel van zijn echtgenote hield. Ineens geiseren er een heleboel interessante vragen omhoog: wat doet het met je om met megavoltkracht datgene te moeten beseffen wat je jarenlang hebt verdrongen, namelijk dat je geliefde dan toch niet die Ene was? Hoe rouw je om een partner van wie je minder hield dan je dacht? Hier zat een prikkelend verhaal in – we moesten denken aan ‘45 Years’, waarin Charlotte Rampling beseft dat niet zij, maar een andere vrouw de ware liefde van haar man is – maar de makers durfden het duidelijk niet aan om die zone echt binnen te gaan; het blijft bij een voorzichtige stroomstoot.

Gyllenhaal is anders wel ijzersterk: hij is één van de weinige acteurs die, met die elektriserende onvoorspelbaarheid van hem, de bestaande orde van scènes en dialogen altijd iets extra’s geeft. Naar het einde toe duwen de makers – het is onvermijdelijk – de personages (onder wie de schoonvader, vertolkt door Chris Cooper, en een getroebleerde dame, vertolkt door Naomi Watts) naar een iets te cleane reeks catharsissen, maar gelukkig is er altijd Gyllenhaal – in ‘Demolition’ sloopt hij niet alleen de meubelen, hij redt ze ook.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234