null Beeld

FILM★★★1/2☆

Detroit

Put your hands up for ‘Detroit’.

Sinds ‘Get Out’ weten we: voor een horrorfilm heb je niet per se een gemaskerde killer nodig. Het volstaat om iemand met een zwart kleurtje in het Amerika van vandaag te droppen. Of in dat van vijftig jaar geleden, natuurlijk: toen was het, als we mogen afgaan op de gruwel in ‘Detroit’, nog erger.

Hoe stond Amerika ervoor in 1967? Redelijk goed, zou je denken: zwarten zetten forse stappen richting gelijkheid, in Hollywood begon een frisse wind te waaien en op de radiogolven van San Francisco tot New York klonken de luchtige, happy-go-lucky hits van de Summer of Love. Vriendschap en liefde boven! Maar onder het hippiesfeertje broeide een woekerende duisternis: de Vietnamoorlog was volop aan het escaleren en binnen het jaar zou Martin Luther King worden vermoord. In de vuile industriestad Detroit leefden de zwarten opeengepakt in getto’s waarin blanke flikken patrouilleerden. Tijdens de zomer van ’67 kwamen de raciale spanningen er tot een kookpunt: heel de stad vloog in de fik en het leger moest uitrukken. De tol? Alles in puin, duizend gewonden en tientallen doden.

Was Kathryn Bigelow, de fantastische regisseuse van ‘The Hurt Locker’ en ‘Zero Dark Thirty’, maar ook een steenrijke, blanke dame, echt de beste keuze om deze historie naar het witte doek te vertalen? Op papier misschien niet, maar wacht tot je de film hebt gezien. In het eerste halfuur verkent haar schokkende camera het steeds grimmiger wordende Detroit, dat er in de sixties al blijkbaar net zo uitzag als de dystopische bouwval uit (het eveneens in de Motor City gesitueerde) ‘RoboCop’. We zien een razzia op een illegaal café, een uitgaansavond valt in duigen, een jonge flik schiet iemand in de rug… En dan blijft Bigelow hangen bij één ogenschijnlijk klein incident in het Algiers Motel, waar een grapjas een speelgoedpistool afvuurt. De politie denkt met een sniper te maken te hebben en begint aan een urenlange ondervraging van alle aanwezigen – allemaal zwarten, plus twee blanke liefjes. De manier waarop de situatie vervolgens escaleert, is lastig om naar te kijken. Je handen omklemmen staalhard de cinemaleuning en je leeft mee met de zwarte drommels die meedogenloos geterroriseerd worden door hun blanke ondervragers (‘Bidden, zeg ik! Zingen! Luider!’), die gaandeweg steeds meer hun innerlijke nazi aanspreken. Er vallen slachtoffers, en wij kregen zin dat lelijke witte velletje van ons lijf te krabben. Want dat legt ‘Detroit’ op geweldige wijze bloot: hoe moeilijk is het om te moeten leven in een systeem dat fundamenteel tégen je is gekant? The game is rigged: een zwarte kán niet winnen, en de Amerikaanse ordediensten zijn doodziek.

Dat hele stuk van de film – het leeuwendeel dus – is een fenomenale masterclass in aangehouden spanning. Alleen in het laatste halfuur, waarin de nasleep van het incident uit de doeken wordt gedaan, verliest Bigelow wat de pedalen, en ontsnapt de spanning uit het verhaal als lucht uit een lekke band. Maar tegen dan heeft de film zijn werk allang gedaan: het was toch al van ‘Transformers: Revenge of the Fallen’ geleden dat we nog eens zó kwaad uit een cinemazaal zijn gestapt.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234