Films
 Beeld HUMO
FilmsBeeld HUMO

humo gidstde bioscoopfilms van de week

Deze films mag u niet missen in de zalen: een multiversum, een oorlogsmeesterwerk en sprookjesachtige cinema

Erik Stockman

‘Doctor Strange in the Multiverse of Madness’ ★★★☆☆

Van Sam Raimi, met Benedict Cumberbatch, Elizabeth Olsen, Chiwetel Ejiofor en Benedict Wong

We hebben in het Marvel Cinematic Universe al heel wat vreemde dingen gezien, maar een droomwandelende tovenaar die tijdens een duel met een machtige heks zijn eigen rottende kadaver inzet als strijdmiddel? Dát is nieuw. Geen enkel tafereel is te vreemd, geen enkele fantasie te wild in deze Marvelfilm, die u meeneemt op een droomvlucht door de alternatieve werkelijkheden van het multiversum. Persoonlijk hielden wij erg veel van het door één van de personages geformuleerde idee dat onze dromen eigenlijk fragmenten zijn uit de vele andere levens die we in dat multiversum leiden. Hebt u gedroomd dat u stond te zoenen met iemand die in wakende toestand onbereikbaar is? Wel, dat betekent dat u in één van de miljoenen parallelle werkelijkheden van het multiversum écht met die persoon het leven deelt. ‘Is het niet troostend om te weten dat er ergens een universum bestaat waar je samen bent met je kinderen?’ vraagt Strange op een bepaald moment aan Wanda Maximoff, de tovenares die nog steeds treurt om het zware verlies dat ze in het verleden heeft geleden. Maar neen, voor haar is het niet genoeg: ‘Als je zou weten dat er een universum bestaat waar je gelukkig bent, zou je er dan niet héén willen?’ aldus de door verdriet verteerde Wanda, die in de boosaardige gedaante van Scarlet Witch aast op de krachten van America Chavez, een tienermeisje dat over de gave beschikt om door het multiversum te reizen.

Daarmee raken we meteen aan één van de pijnpuntjes van het scenario: wie niet op de hoogte is van de droeve gebeurtenissen in ‘Infinity War’, ‘Endgame’ en de serie ‘WandaVision’, zal niet beseffen dat over het duel tussen Doctor Strange en Scarlet Witch een sluier van tragiek hangt. En wie niet openstaat voor de ijlhoofdige wonderlijkheid van het multiversum, zal wellicht alleen maar een aaneenrijging van flitsende CGI-taferelen zien. Twee versies van Doctor Strange die elkaar bestoken met de intro’s van beroemde muziekstukken van Bach en Beethoven: u moet het zien én horen om het te geloven. In de soms uitzinnige fun die van het scherm spat, herkennen we de hand van Sam Raimi, de regisseur die de Spider-Man-franchise nieuw leven inblies en in zekere zin de geestelijke vader van het moderne superheldengenre mag worden genoemd. We krijgen een verrassend grote dosis horror, de cineast jongleert met gekke camerastandpunten, en in de speelsheid waarmee Doctor Strange door het multiversum raast, herkennen we zelfs iets van de fun van Raimi’s ‘Darkman’. En tóch doet de regisseur te weinig met het concept van die talloze parallelle werelden: zo is het teleurstellend om te zien hoe Strange de helft van de tijd tóch weer belandt in een werkelijkheid waar hij in de clinch moet met het zoveelste digitale monster. Dat deze ‘Doctor Strange’ ons desondanks recht in het hart wist te treffen, komt doordat de film één van de mooiste zinnetjes bevat die ooit in het MCU zijn uitgesproken. Hier komt het: ‘Ik hou van je in elk universum.’

Nu in de bioscoop.

‘Leave No Traces’ ★★★☆☆

Van Jan P. Matuszynski, met Tomasz Zietek, Sandra Korzeniak en Jacek Braciak.

Een agent die u zonder reden staande houdt en ‘Papieren!’ snauwt. Een onschuldige student die vakkundig wordt doodgeknuppeld. Een regime dat er alles aan doet om de enige ooggetuige van die moord in diskrediet te brengen. Schimmige agenten die afluisterapparatuur installeren, een vader die wordt gedwongen zijn bloedeigen zoon te verraden. Als dit waargebeurde, in het Warschau van de jaren 80 gesitueerde drama ons één ding aan ’t verstand brengt, dan wel dat onze democratie, hoe gebrekkig ook, nog steeds valt te verkiezen boven het geweld en de onderdrukking van een dictatuur. Én dat ‘I’ll Find My Way Home’ van Vangelis een schitterende song is! Een snediger tempo en iets minder karikaturale vertolkingen – sommige smoelen horen eerder thuis in een slechte Bondfilm – hadden wellicht geholpen om van ‘Leave No Traces’ een nóg pakkender kijkervaring te maken.

Vanaf 11 mei in de bioscoop.

‘Natural Light’ ★★★☆☆

Van Dénes Nagy, met Ferenc Szabó, László Bajkó en Tamás Garbacz

Op zoek naar de partizanen die zich in de bezette gebieden schuilhouden, schrijden met de nazi’s meeheulende Hongaarse soldaten geruisloos door de nevelige bossen. Doet hun eindeloze voettocht een beetje denken aan de uitzichtloze expeditie van de Spaanse veroveraars in Werner Herzogs ‘Aguirre, der Zorn Gottes’, dan is de uitbarsting van gruwel in de tweede helft duidelijk beïnvloed door het Russische oorlogsmeesterwerk ‘Come and See’ van Elem Klimov. Zo overrompelend als die twee klassiekers wordt ‘Natural Light’ nooit, maar ook de meer bescheiden aanpak van regisseur Dénes Nagy treft doel. In plaats van uit te pakken met monumentale oorlogsscènes richt hij zijn lens liever op het doorgroefde gelaat van de Hongaarse kapitein die de gruwel aanschouwt: de lichtjes in zijn ogen voorgoed gedoofd, zijn mondhoeken neergetrokken door het gewicht van zijn wroeging.

Nu in de bioscoop.

‘What Do We See When We Look At The Sky?’ ★★★½☆

Van Aleksandre Koberidze, met Giorgi Ambroladze, Oliko Barbakadze en Giorgi Bochorishvili

Deze wonderlijke Georgische film begint zoals een doorsnee romcom: met een vonk die overslaat tussen een jongen en een meisje. Helaas: bij het stoplicht krijgt het meisje van een regenpijp te horen dat het Kwade Oog hen heeft vervloekt. De volgende dag ontwaken jongen en meisje in een ander lichaam, zodat ze elkaar niet meer kunnen herkennen. Die curieuze situatie vormt de aanhef van een lange, meanderende vertelling die zich helemaal afspeelt in de Georgische stad Koetaisi, waar zelfs de straathonden grote voetbalfans zijn. Deze parel van Aleksandre Koberidze, die toont dat je ook met simpele vondsten sprookjesachtige cinema kunt maken, straalt nu en dan de stadsmagie uit van ‘Midnight in Paris’, ademt de poëzie van een gedicht van William Carlos Williams, en heeft de lichtheid van oranjebloesem. Zeg dat de regenpijp het gezegd heeft.

Vanaf 11 mei in de bioscoop.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234