null Beeld Humo
Beeld Humo

Ha! van Humo

Dit was de uitreiking van de ‘Ha! van Humo’: ‘Ik denk dat ik liever tegen een blok beton ski, dan kijken naar ‘Jonny Polonsky’

Stefaan Werbrouck

Kijk hier naar de uitreiking van de Ha! van Humo aan ‘Het Scheldepeloton’, in goede banen geleid door Guy Mortier, met muzikale ondersteuning van het jazzduo Hugo Matthysen en Kevina Coppens (die verdacht goed lijkt op Tine Embrechts) en special guest Iljo Keisse:

Het juryverslag:

Het afgelopen jaar was er vaak een van droefenis op de televisie, zeker naarmate duidelijk werd dat de ellende die in 2020 is begonnen nog wel een tijdje zal blijven duren. Maar hoe alomtegenwoordig virologen, politici of de Verhulstjes ook waren, er passeerde op het scherm gelukkig nog altijd heel veel dat de Humo-redactie kon verbazen en ontroeren, en een enkele keer zelfs vol bewondering naar adem liet happen.

De discussie over wie er bekroond moest worden met de Ha! van Humo, de prijs waarmee dit tijdschrift al sinds 1980 een lans breekt voor originele televisie die de middelmaat overstijgt, was dan ook fel. Behoorden de trofee en bijbehorende cheque van 5000 euro toe aan Otto-Jan Ham, wiens gepijnigde blik in ‘Hi my name is Jonny Polonsky’ toen zijn muzikale held het optreden dat hij speciaal voor hem had geregeld ‘één grote fout’ noemde voor altijd op ons netvlies gebrand staat? Of moesten ze gaan naar ‘De Kemping’, het sociaal project van Tijs Vanneste dat zo slim vermomd was als publieksvriendelijk entertainment? Of toch naar ‘Het leven in kleur’, waarin Karine Claassen liet zien dat racisme in Vlaanderen even moeilijk uit te roeien is als Covid-19?

Pas na een lange vergadering, een kerstfeestje hier en nog wat voorlezen en weet-ik-veel-wat daar viel de beslissing en werd er gekozen voor het programma dat ons het vaakst naar de keel heeft gegrepen: ‘Het Scheldepeloton’ op Canvas, de sobere, ingetogen maar week na week steeds dieper onder de huid kruipende reeks van Lieven Van Gils rond vijf kerels die hun leven hebben gegeven aan de koers, in het geval van Wouter Weylandt en Dimitri De Fauw ook letterlijk. Een documentaire over tragische valpartijen, donkere gedachten die het bestaan ondraaglijk maken en een hart dat plotseling en onverklaarbaar stopt met kloppen, maar ook over vriendschap, de onstuimige dromen van jongens, zelfs de schoonheid van het wielrennen. Televisie met een zwaar gemoed maar vaak licht op de trappers.

‘Het Scheldepeloton’ is gebaseerd op het boek ‘De Val’ van Matthias M.R. Declercq, die we langs deze weg ook nog even een frisse ruiker bloemen willen toewerpen, maar kon daar genoeg van loskomen om op zichzelf te staan. Zeker in de interviews met de nabestaanden toonden Van Gils en co. dat je op televisie de ergste emoties kunt overbrengen op de kijker zonder dat je hoeft in te zoomen op tranen die worden geplengd. ‘Hij was ‘een vallerke’’, vertelde Nele, de moeder van Wouter Weylandt, in de eerste aflevering over de eerste wedstrijden van haar zoon, terwijl ze een krop in de keel kreeg. ‘Hij is zeer vaak gevallen. En één keer te veel.’ Zelden zat er zoveel liefde en verdriet verscholen in zo’n eenvoudig zinnetje.

Proficiat kortom aan de makers, en moge er met het prijzengeld een verse aankomstlijn op het jaagpad langs de Schelde worden gekalkt, ter nagedachtenis van zij die er zo vaak een spurtje hebben getrokken.

(sw)

null Beeld RV
Beeld RV
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234