Ha! van Humo Beeld Humo
Ha! van HumoBeeld Humo

de shortlisttien om terug te zien

Dit zijn de genomineerden voor de Ha! van Humo

Er is uitgebreider over overlegd dan over het Vlaamse klimaatplan: de shortlist voor de Ha! van Humo, de prijs waarmee de redactie van dit blad het beste en origineelste tv-programma van het afgelopen jaar bekroont. Wie de opvolger wordt van ‘De container cup’ maken we op 13 december bekend, maar de makers van volgende tien programma’s mogen er alvast voor zorgen dat hun Covid Safe Ticket in orde is voor de feestelijke uitreiking. Waarom de keuze op dit tiental viel, leggen we uit aan de hand van wat Dwarskijker over de programma’s schreef.

‘DURF TE VRAGEN’ – SEIZOEN 3 (ÉÉN)

null Beeld © VRT
Beeld © VRT

‘Heb je nog liefde over voor jezelf?’ is één van de meest naar de keel grijpende vragen die Siska Schoeters dit seizoen al stelde. Ofschoon zij beroepshalve weleens te horen is op de zender Radio 2, waar enthousiasme zoals op de meeste radiozenders onvoorwaardelijk en disproportioneel is, staat zij in ‘Durf te vragen’ telkens sympathiek, maar broodnuchter op de set: blij om bij te leren, opgetogen als er ergens een woordspeling te rapen valt (de aflevering over porno was op dat vlak een cumshot in de roos), maar altijd met een sereen respect voor de wereld waar ze pootjebaden gaat. Net als haar interviewees weet ze: waardigheid is een kostbaar goed, en gratis bovendien. (vvp)

‘F*** YOU VERY VERY MUCH’ (STREAMZ)

F*** you very, very much - Fuck You Very Very Much Beeld Streamz
F*** you very, very much - Fuck You Very Very MuchBeeld Streamz

Wat ‘F*** You Very Very Much’ pas echt goed maakt zijn niet de slimmigheidjes in het scenario, niet de goeie moppen (Evelien Bosmans als Kim Clijsters!), niet de schalkse filmverwijzingen, maar wél de rake, geduldige personageschetsen. Pas na uren tv krijgen An, Flo en Violet vorm. Daarvoor zie je elke vriendin achtentwintig richtingen tegelijk uitschieten en brengen ze je in verwarring – want zo gedragen jonge mensen zich nu eenmaal wanneer ze zich zonder landkaart en met een stuk in hun kraag een weg door de volwassenheid moeten banen. ‘F*** You Very Very Much’ probeert veel minder krampachtig dan soortgenoten ‘herkenbaar’ te zijn – ‘Dertigers’ schiet te binnen – en is het daarom des te meer. (vvp)

‘DE KEMPING’ – SEIZOEN 1 (ÉÉN)

null Beeld VRT
Beeld VRT

Tijs Vanneste toonde zich tussen zijn vrolijke kwinkslagen door een herderlijke gutmensch die oprecht het allerbeste met zijn schapen voorheeft, gezegend bovendien met het soort onwrikbare nuchterheid dat kenners van de streek typisch Kempens zouden noemen. ‘De Kemping’ maakte, voor wie er nog eens aan herinnerd moest worden, ook duidelijk dat er nog altijd schrijnend veel jonge mensen uit de boot vallen en door de maatschappij grotendeels aan hun lot worden overgelaten. Onwillekeurig moesten wij denken aan de vele miljoenen euro’s die zonder verpinken naar ‘Let’s Go Urban’ werden gegooid. Verder ervoeren wij het als een opluchting dat er aan het eind van de aflevering niemand na een rood scherm de reeks moest verlaten. (mvs)

‘HET LEVEN IN KLEUR’ (CANVAS)

null Beeld vrt
Beeld vrt

‘Het leven in kleur’ zat vol momenten en verhalen waar de adem van ieder weldenkend mens toch even van ging stokken, maar de ergste anekdote kwam van Lieve. Die vertelde hoe een burgemeester van een Vlaams dorp haar ooit had gezegd dat hij ‘zo eentje ook weleens zou willen doen, zo’n negerin die niet te zwart is maar koffie met melk’. In een volle viptent tijdens de Ronde, wellicht de plek waar je het dichtst bij het donkere hart van Vlaanderen komt. Karine Claassen, een erg empathische interviewer die perfect weet wanneer een stilte betekenisvol is, wilde via de reeks uitzoeken hoe ze haar eigen kind kan beschermen tegen racisme. Het valt te vrezen dat ze tijdens haar rondvraag weinig antwoorden en veel extra zorgen heeft gevonden, maar voor de manier waarop ze onze maatschappij een spiegel voorhoudt, verdient ze alle lof. (sw)

‘HET SCHELDEPELOTON’ (CANVAS)

Het Scheldepeloton. Beeld vrt
Het Scheldepeloton.Beeld vrt

Door een speling van het lot kwam de laatste aflevering van ‘Het Scheldepeloton’ op het scherm daags na de laatste wedstrijd van Bert De Backer, die in Parijs-Roubaix afscheid nam van het wielrennen. Die timing legde de wat dubbelzinnige houding bloot die veel fans – en ook de renners zelf – hebben tegenover hun geliefde sport. ‘Het Scheldepeloton’ heeft week na week getoond hoe gevaarlijk wielrennen kan zijn en welke vreselijke tol dat groepje van vijf jonge kerels dat samen langs de Schelde ging fietsen in de afgelopen jaren heeft betaald. Maar wanneer Parijs-Roubaix plaatsvindt in helse, kletsnatte en dus erg penibele omstandigheden, kruipen we handenwrijvend voor de tv en vertellen de renners achteraf hoe mooi de wedstrijd was. Waarom vinden we het gevaar de ene keer onverantwoord en de andere keer een bron van heroïek? Het is een lastige vraag, één waar ook ‘Het Scheldepeloton’ geen antwoord op heeft kunnen geven. Maar de reeks is er wel in geslaagd om van op dat punt waar romantiek en risico samenkomen zes afleveringen lang erg mooie, ontroerende en bijwijlen hartverscheurende televisie te brengen. (sw)

‘HI, MY NAME IS JONNY POLONSKY’ (CANVAS)

null Beeld Vrt
Beeld Vrt

‘Hi, my name is Jonny Polonsky’ is een dubbelzijdig portret. Enerzijds raken we bekend met Jonny Polonsky, een artiest die nooit is doorgebroken, maar evenwel nooit gestopt is met platen maken. Anderzijds is het óók een film over de documaker zelf, Otto-Jan Ham, die altijd lijkt te stressen en aandoenlijk in zijn ogen begint te wrijven als hij het niet meer weet. En: die zijn hand duidelijk overspeelt als hij voor een optreden van Polonsky in Leuven een band regelt, met daarin Isolde Lasoen, Frank Vander linden en hijzélf op bas. Al bij ‘OJ’ thuis komen Polonsky en Ham erachter dat hij er eigenlijk geen kloten van kan. Wanneer hij op een nare manier wordt terechtgewezen door Jonny, loopt hij even weg, en wil je als kijker hetzelfde doen. Na afloop laat Jonny optekenen: ‘The whole set was a mistake’. Je ziet Hams hart een beetje breken. (vc)

‘KINDEREN VAN DE MIGRATIE’ (CANVAS)

null Beeld vrt
Beeld vrt

‘Kinderen van de migratie’ trok nooit de parallel met de situatie van vandaag, maar je hoefde niet ver te zoeken om die te zien. De gastarbeiders waren toen ook meestal economische vluchtelingen, of ‘gelukszoekers’, zoals dat heet in kringen waar je al verdacht bent als je droomt van een beter leven voor jezelf en je kinderen. Het is wellicht ijdele hoop te denken dat het debat over migratie dankzij een reeks als deze genuanceerder zal verlopen. Maar we hadden tijdens de eerste aflevering van ‘Kinderen van de migratie’ wel aldoor het gevoel dat we naar belangrijke televisie zaten te kijken. Dat was toch ook alweer even geleden. (sw)

‘OVER DE OCEAAN’ – SEIZOEN 1 (VIER/PLAY4)

null Beeld SBS
Beeld SBS

Een schipbreuk bleef ‘Over de oceaan’ bespaard, maar uit elke aflevering viel op te maken dat zo’n zeilboot, zelfs wanneer bestierd door een even enigmatische als flegmatische zeebonk als kapitein Piet, een Cousteau op maat van vandaag, de vervelende neiging heeft om op de meest ongeschikte momenten uit elkaar te vallen. Die ongemakken vormen de voornaamste ontwikkelingen in ‘Over de oceaan’, dat narratief nu eenmaal met weinig tevreden moet zijn. Verveling zal bijvoorbeeld wel voortdurend op de loer gelegen hebben aan boord, maar in het eindresultaat wordt er kundig omheen genavigeerd. Opvallend schipperen doet het ook niet – een hele klus gezien dat schip in de hoofdrol. (tr)

‘PANO’ (ÉÉN)

null Beeld VRT
Beeld VRT

In ‘Omgeving verwaarloosd’ ging ‘Pano’ dieper in op het PFOS-schandaal, de vervuiling in en rond Zwijndrecht door chemiereus 3M. Het is een complex dossier, over gevaarlijke stoffen die in producten zitten die we dagelijks gebruiken maar waar zo goed als niemand van had gehoord voor de etterbuil barstte. ‘Pano’ kon alles in 40 minuten tijd herleiden tot een vrij eenvoudig verhaal: grote bedrijven als 3M of Utexbel in Ronse goten hun gif in beken en bossen; de politiek stond erbij, keek ernaar en zorgde ervoor dat de bevoegde diensten het de vervuilers niet al te moeilijk maakten. (sw)

‘WINTERUUR’ – SEIZOEN 7 (CANVAS)

Winteruur
 Wim Helsen Beeld vrt
Winteruur Wim HelsenBeeld vrt

In het begin van het zevende seizoen van ‘Winteruur’ tekende zich een uitstekende gelegenheid af om de wendbaarheid van Wim Helsen nog eens te bewonderen. Helsen ontving Delphine Lecompte op de hem bekende wijze, met een scherzo ter inleiding dat, vermoed ik ook, niet altijd tot lachen hoeft te leiden. ‘Soms overvalt me het gevoel: het maakt me geen zak uit’, sneed hij deze keer de lulkoek aan, maar Helsen werd zelf alras literair afgesneden door Lecompte, die naliet mee te keuvelen en ogenblikkelijk na haar verwelkoming woordloos naar haar meegebrachte tekst greep. Die bleek ‘Zeker als je het niet bent’ van Rogi Wieg: als domper kon dat tellen, maar Helsen stelde z’n houding millimeter voor millimeter bij op maat van zijn gast, zoals ik ’m dat al talloze keren heb zien doen. Ernaar kijken blijft moeilijk zonder bewonderen. (tr)

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234