'Dolly Parton’s Christmas On The Square'' Beeld Netflix
'Dolly Parton’s Christmas On The Square''Beeld Netflix

film☆☆☆☆☆

‘Dolly Parton’s Christmas On The Square’: ‘De ellendigste en meest tenenkrullende verschrikking van het jaar’

Echt waar, beste vrienden en vriendinnen, we hebben het geprobeerd. Ofschoon wij diep vanbinnen van oordeel zijn dat men beter met een kritische blik door het leven stapt dan met een comateus brein, zijn wij er ons dus écht wel van bewust dat we in een nieuw tijdperk leven; een tijdperk waarin het hokjesdenken helemaal passé is; waarin het verschil tussen voortreffelijke kunst en foute camp is opgeheven; waarin er geen tussenschotten meer behoren te staan tussen de meesterwerken van Jan Verheyen en die van Stanley Kubrick; en waarin de songs van Willy Sommers op dezelfde hoogte staan als die van Radiohead – wat, in het geval van ‘Als Een Leeuw In Een Kooi’, natuurlijk ook zo ís. En dus hebben wij, geheel overeenkomstig de tijdsgeest, heel hard geprobeerd om de Netflixfilm ‘Dolly Parton’s Christmas On The Square’ te benaderen met de mildheid, de openheid en het grenzeloze positivisme die van een filmcriticus heden ten dage worden verwacht.

Het is ons niet gelukt. ‘Dolly Parton’s Christmas On The Square’ is de ellendigste, de beroerdste, de miserabelste, de meest ergernisopwekkende en meest tenenkrullende verschrikking van het jaar; een als musical vermomde beproeving zonder weerga; de genadestoot die ons opnieuw het hokjesdenken inmepte. Nochtans hebben we het wel voor Dolly Parton, de 74-jarige zangeres en actrice die dankzij haar aandeel in de strijd tegen Corona en dankzij haar comeback in de hitparade tegenwoordig weer zo hot is als een versgebakken chipolata. Vroeger, in de tijd van ‘The Best Little Whorehouse in Texas’ en ‘Nine To Five’, werden er à volonté onfatsoenlijke grapjes gemaakt over haar airbag, maar nu dit soort geestigheden op straffe van eeuwige uitsluiting uit de maatschappij volstrekt uit den boze zijn, heeft Dolly de goddelijke status bereikt van een oermoeder in wier troostende boezem wij onze naar veiligheid snakkende hoofden kunnen begraven. Maar in weerwil van alle Dolly-eerbetonen en Dolly-memes die tegenwoordig overal in de media rondflitsen, kunnen we niet om de waarheid heen, en de waarheid is dat de deuntjes en de lyrics die ze voor deze verwenste musical heeft geschreven zó lamzalig zijn dat onze tenen zich door het plafond krulden – en we hadden zulke mooie moulures.

In de eerste scène zien we hoe tientallen mensen, allen met kerstmanden in de hand, breedlachend op een bordkartonnen plein flaneren waar de lampjes gezellig opgloeien en de sneeuw op de daken glanst. Terwijl in de achtergrond een breedlachende moeder en een breedlachend kind elkaar in slowmotion in de armen vallen, zet Dolly (in de rol van de vleesgeworden kerstengel) het meteen op een zingen: ‘Kerstmis is een tijd van zorgzaamheid/Je van je beste kant laten zien/Kerstmis is een tijd voor delen/Weten dat je gezegend bent!’ We waren nog niet eens bekomen van de doorvoelde tekst, of daar wordt het plein al ingepalmd door twintig breedlachende dansers die, totaal niet gehinderd door de ijzel op de spekgladde straten, middels een reeks indrukwekkende salto’s het beeldkader binnenspringen: ‘Kerstmis is een tijd voor zingen/Lalalalalalala/Lachen, zingen, feestklokken luiden/Iedereen is blij!’

Wat zou de vertaler van dienst hebben gedacht tijdens zijn noeste arbeid? Wellicht iets in de trant van: ‘Verdorie, ooit was het mijn ambitie om de ultieme Shakespeare-vertaling op de markt te brengen, en nu zit ik hier voor rekening van Netflix godsamme lyrics te vertalen als ‘Jassen en hoeden/Thermisch ondergoed/Kerstbomen en maretak!’’ Maar wacht! Wie verschijnt daar, uiteraard breedlachend en met bijpassende wintersjaal rond de hals geknoopt, in beeld? ‘t Is die goeie ouwe en (wat zijn gebit betreft) zichtbaar gebleachte Treat Williams! Ooit speelde Treat mee in jaren 80-meesterwerken als ‘Once Upon a Time in America’ en ‘Prince of the City’, nu stapt hij rond in een bordkartonnen stadje onder het niet al te toonvast kwelen van ‘Kerstmis op het plein/Zo onbekommerd en fijn!’

Er is een plot (iets met een boosaardige troela die alle huizen wil onteigenen), en een enkele keer houden de personages ook op met zingen en wordt er gewoon gepráát, bijvoorbeeld in de scène waarin de dominee een glas melk inschenkt voor zijn echtgenote en voor zichzelf en met de meest zoetgevooisde stem die we ooit hebben gehoord een heildronk uitbrengt: ‘Op het beste kerstcadeau dat we elkaar ooit hebben gegeven!’ Waarop de breedlachende echtgenote: ‘Ja, er bestaat geen groter cadeau dan een IVF-behandeling!’.

Terwijl we over de vloer rolden, maakten wij ons de bedenking dat de casting director wellicht de opdracht had gekregen om de slechtste acteurs ter wereld te casten – missie geslaagd, met verve! Het dieptepunt? Dat moet het moment zijn waarop alle inwoners in de kerk hand in hand in een kring staan en hun armen simultaan omhoog richten terwijl ze breedlachend de climax van de song bereiken: ‘Je weet het nooit tenzij je het probeert!’ Wat ons terug bij de eerste zin van deze review brengt: yep, we hebben het geprobeerd.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234