Hannah GadsbyBeeld Netflix

televisie★★★½☆

‘Douglas’ van Hannah Gadsby op Netflix: ‘Geestiger en beter getimed dan ooit’

Op de kaalgevreten akker van de stand-upcomedy is Hannah Gadsby één van de weinige plantjes die nog de moeite van het bekijken waard is. Haar nieuwste vrucht, ‘Douglas’, is precies zoals we van haar gewend zijn: bitterzoet.

Hannah Gadsby heeft geen geluk met haar publiek. Zoals ze aan het begin van haar nieuwe show ‘Douglas’ zelf vaststelt, zit de zaal vol met mensen die haar kennen van haar vorige voorstelling, ‘Nanette’. Het gevolg is dat alleen al het noemen van het woord ‘patriarchaat’ een daverend applaus opwekt, nog voor er één grap over dat onderwerp gemaakt is. Maniërisme ligt dan onvermijdelijk op de loer.

Ook nu weer vormt het fileren van een samenleving die ingericht is door ‘straight, white men’ de hoofdmoot. Gelukkig trapt Gadsby niet zo vaak in de val zich te wentelen in het gemakkelijke applaus: ‘Douglas’ gaat in alle opzichten scherper van start dan ‘Nanette’. Om het publiek zo snel mogelijk de vorige voorstelling te doen vergeten, stelt Gadsby zelf onmiddellijk de verwachtingen bij door alvast precies te vertellen waar ze het over zal gaan hebben, van begin tot eind. Wat volgt is een ingenieus spel met diezelfde verwachtingen, die voortdurend hardnekkiger bleken dan je had gedacht. Als Gadsby iets bewijst met deze voorstelling, is dat ze niet alleen iets te vertellen heeft, maar ook weet hóe ze dat moet vertellen.

Gadsby is ook gegroeid als ambachtelijk komiek: haar grappen zijn geestiger en beter getimed dan ooit. Hierdoor vergeef je haar veel. In haar relaas tegen de almachtige witte, heteroseksuele man (wat doet die huidskleur toch telkens in dat rijtje in een betoog waar verder louter over geslacht gerept wordt?) neemt ze nogal grote passen om zo snel thuis te zijn. En dat is prima als je een komiek bent, maar wel jammer als je zelf bepleit dat humor niet altijd het meest geschikte medium is voor een subtiele boodschap. En toch: steeds wanneer je denkt er tabak van te hebben na de zoveelste alle-mannen-zijn-stom-grap, relativeert Gadsby zichzelf én de potentiële ergernis van de toeschouwer, waardoor je toch wil blijven kijken. Dat is knap.

‘Douglas’ is een kunstig opgebouwde voorstelling die duidelijk maakt dat Hannah Gadsby veel meer is dan een vrouw op de barricaden: ze is een kundig theatermaker die actuele onderwerpen op een relevante, onverwachte manier weet te belichten. Haar eindmonoloog, waarin ze haar achtergrond als kunsthistoricus gebruikt om haar ideeën kracht bij te zetten, is apotheose en anticlimax ineen. Apotheose omdat ze alle lijntjes uit de voorstelling bij elkaar weet te brengen, anticlimax omdat de hoop op een grote klapper, een laatste wending waardoor je duizelig de zaal verlaat, niet geheel bevredigd wordt. De eindgrap is dan wel weer leuk: toch maar even kijken dus.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234