null Beeld rv
Beeld rv

humo gidst

Droeve Dardennes, klimaatadvocaat Roger Cox en superheld Sylvester Stallone: de bioscoopfilms van de week

Erik Stockman

Wij waren tot in onze diepste celkernen geraakt door de droeve vertelling van ‘Tori et Lokita’ ★★★½☆

Van Jean-Pierre en Luc Dardenne, met Mbundu Joely, Pablo Schils, Alban Ukaj en Tijmen Govaerts

Hoe moeten we de twaalfde film van de gebroeders Dardenne, in Cannes winnaar van een speciale prijs ter gelegenheid van de 75ste verjaardag van het festival, inschatten? We springen op van onze bureaustoel, ijsberen door ons schrijfhok en werpen een vragende blik op de zwart-witfoto van Jack Nicholson aan onze muur – alsof Jack ons het antwoord zal verschaffen.

Het is waar dat ‘Tori et Lokita’ niet zo hoogstaand is als ‘Le fils’, een carrièrepiek zoals zelfs de allergrootste cineasten maar één keer bereiken. Maar het is toch ook ietwat onterecht om ‘Tori et Lokita’ af te doen als ‘hun zoveelste brok sociaal realisme’, zoals sommige vakbroeders in Cannes geringschattend deden. De vertolkingen zijn prachtig, de urgentie van het hoofdthema is groot, de precisie van het camerawerk nog groter, en daarnaast is er, vandaag zelfs meer dan ooit, een grote nood aan het soort cinema dat de Dardennes bedrijven. Wij waren in ieder geval tot in onze diepste celkernen geraakt door deze droeve vertelling, deze uitsnede van het bittere leven, waarmee de als immer bezorgde en empathische broers de onrechtvaardigheid van het Belgische asielbeleid aan de kaak stellen. En is dat niet wat goede cinema doet? Je ráken?

De kleine Tori en het tienermeisje Lokita zijn via een smokkelnetwerk vanuit Afrika in België geraakt, maar dat wil nog niet zeggen dat ze op beide oren kunnen slapen, laat staan dat ze zoals u en ik een toekomst kunnen opbouwen. Omdat Tori en Lokita behoren tot de grote groep van mensen zonder geld en papieren, zien ze zich genoodzaakt om een taak te aanvaarden aan de schaduwzijde van de Belgische arbeidsmarkt: de drugshandel. Aldus verzeilen ze in de tweede helft in het indrukwekkendste decor dat de Dardennes ooit hebben laten construeren: een wietkwekerij in één of ander hol van Pluto, waar Lokita gedurende enkele maanden bij temperaturen van meer dan 30 graden de plantjes dient te verzorgen. Afgaande op de nauwkeurigheid van de details lijkt die wietkwekerij overigens écht te functioneren: mochten de broers ooit kappen met de filmerij, dan ligt er een carrière als hennepboeren in ’t verschiet. Die kwekerij, waar voortdurend een onwezenlijke dreiging in de hete lucht hangt, groeit gaandeweg uit tot het angstaanjagende decor van enkele van de spannendste scènes die de broers ooit hebben gedraaid: ze zullen het zelf nooit toegeven, maar in wezen zijn de Dardennes twee thrillercineasten.

Naar het einde toe voel je iets te nadrukkelijk dat de Dardennes plotgewijs iets aan het bekokstoven zijn, en dat ze ons middels een brutale gebeurtenis tot een geëmotioneerde respons zullen dwingen, maar voor de rest valt er op ‘Tori et Lokita’ weinig af te dingen. En toch vragen wij ons al ijsberend iets af. De Dardennes die, al was het maar voor één keer, eens helemaal uit hun comfortzone zouden stappen om – we zeggen maar iets – in Barcelona een horrorfilm te gaan draaien met Johnny Depp: het blijft een prikkelende gedachte. Wat denk jij, Jack?

In afwachting van de ontroerende eindconclusie van ‘Sundown’ is het buitengewoon fascinerend en zelfs hypnotiserend om die vreemde Neil te zien rondbanjeren ★★★½☆

Van Michel Franco, met Tim Roth, Charlotte Gainsbourg en Henry Goodman

De hoofdpersoon van dit bevreemdende drama deed ons niet alleen denken aan de van zijn familie weggevluchte Robert Dupea uit ‘Five Easy Pieces’, maar ook aan Tomas, de zonderling die in Patrice Toyes ‘(N)iemand’ zijn eigen dood ensceneert. Wanneer de Bennetts hun vakantie door een sterfgeval dienen te onderbreken, reageert Neil (de geweldige Tim Roth) nogal bizar: hij doet alsof zijn paspoort ribbedebie is, laat zijn familieleden naar huis terugkeren en neemt doodleuk zijn intrek in een sjofel hotel. Wat is de verklaring voor Neils raadselachtige gedrag? Heeft hij te veel geluisterd naar ‘Eén of andere dag’ en stapt hij uit de stroom van zijn dagelijks bestaan? In afwachting van de ontroerende antwoorden is het buitengewoon fascinerend en zelfs een tikje hypnotiserend om die vreemde Neil in zijn sandalen en zijn witte hemd in de zwoelte van Acapulco te zien rondbanjeren.

Het is boeiend en bovenal hoopgevend om te zien hoe in ‘Duty of Care’ klimaatadvocaat Roger Cox het ene succes na het andere boekt ★★★☆☆

Van Nic Balthazar, met Roger Cox, Michael Gerrard en Tessa Khan

Regisseur en klimaatactivist Nic Balthazar, die het genre van de fictiefilm wijselijk achter zich heeft gelaten, draaide een documentaire over Roger Cox, een advocaat die een even logische als briljante manier heeft gevonden om de grote vervuilers van onze planeet – denk aan Shell – te stoppen: hij sleept ze voor de rechter. Balthazar schuwt de trucs van het Amerikaanse gerechtsdrama niet: in de aanloop naar de uitspraak van het hof laat hij met behulp van thrillermuziek de spanning even hoog oplaaien als de gemiddelde temperatuur op aarde. Maar zowel de aanpak van Balthazar als die van Cox wérkt: het is boeiend en bovenal hoopgevend om te zien hoe de advocaat het ene succes na het andere boekt. En nu maar hopen dat Nic geen klimaatzaak begint tegen óns omdat we ons oude frituurvet afgelopen nacht zijn gaan uitgieten in het Zwin.

Ook al vinden wij de diversiteit in het superheldenuniversum een goede zaak, het deed deugd om Sylvester Stallone nog eens in een heldenrol te zien ★★★☆☆

Van Julius Avery, met Sylvester Stallone, Pilou Asbæk en Javon Walton

Alsof hij zich nog steeds in de jaren 90 waant, grijpt de 76-jarige Sylvester Stallone in het simplistische maar genietbare B-filmpje ‘Samaritan’ met blote handen het lemmet van een mes vast en verbuigt hij het staal alsof het van rubber is gemaakt – die Sly! Stallone vertolkt de doodgewaande superheld Samaritan, en mogen wij nu eens iets héél stouts zeggen? Hoewel wij de groeiende diversiteit in het superheldenuniversum een zeer goede zaak vinden, vonden zelfs wij het verfrissend om na ‘Ms. Marvel’ en ‘She-Hulk: Attorney at Law’ voor de verandering eindelijk nog eens die goeie ouwe bleke Sly in een heldenrol terug te zien. Sly die in viriele jaren 90-stijl met een truck door de muur beukt van de opslagplaats waar de schurken zich schuilhouden: het is eens iets anders dan de Avengers die in hun reusachtige Helicarrier door het zwerk zoeven.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234