FILM★★★★☆

‘Drunk’: Wat als je probeert om constant met 0,5 promille alcohol in je bloed te leven

Van Thomas Vinterberg, met Mads Mikkelsen, Thomas Bo Larsen, Lars Ranthe en Magnus Millang

Vier vrienden, allen leerkrachten, besluiten om de hypothese uit te testen van de Noorse filosoof en psychiater Finn Skårderud, die stelt dat de mens van nature een promilletekort heeft van 0,5 procent en dat we relaxter en met meer pit en zelfvertrouwen door het leven zouden glijden als we constant een beetje tipsy zouden zijn. Het is een pitch die, behalve naar briljante eenvoud, smaakt naar twee glazen rode wijn. Hun praktijkonderzoek pakt goed uit: terwijl witte cijfertjes op het scherm geregeld het steeds hoger wordende promillegehalte weergeven waarop het viertal zich bevindt, ontpopt Martin (Mads Mikkelsen) zich na enkele glazen Smirnoff van een uitgebluste frik tot een bezielende geschiedenisleraar die de fonkeling van weleer in de ogen heeft. En het is lachen geblazen wanneer de vrienden besluiten om all the way te gaan (‘Ik voel dat er meer in zit!’) en al zuipend het punt te bereiken dat Skårderud ‘de ultieme catharsis’ noemt - de rechtstreeks uit de lever afkomstige ‘Rrrrhaaaaa!’ die ze simultaan uitstoten telkens ze een teug van hun Sazerac-cocktails naar binnen klokken, is werkelijk hilarisch.

Op een drinkgelag volgt meestal een kater (hoeft u ons niet te vertellen sinds wij gisterenavond iets te enthousiast in de gin-fizz zijn gevlogen), en dus duurt het niet lang vooraleer de gezichten donkerder worden en de mannen tot in hun nieren een stekende beroerdheid voelen. Maar wees gerust: Thomas Vinterberg is er de cineast niet naar om zijn film te laten verwateren tot een zedenles die in het kader van een anti-alcoholcampagne op middelbare scholen kan worden vertoond. Neen, ‘Drunk’ is béter dan dat, grijpt dieper. ‘Ik mis je’, sms’t Martin naar zijn uit het zicht verdwenen geliefde - en het is een zielsaangrijpend moment, omdat we intuïtief aanvoelen dat Vinterberg zich hier ook richt tot zijn 19-jarige dochter Ida, die enkele dagen na de start van de opnamen om het leven kwam op een Belgische autosnelweg. Vinterberg, de ogen verblind door tranen, riep na een pauze van enkele weken zijn crew en cast opnieuw bijeen, om vervolgens, gesteund door een grootse Mikkelsen en door alle andere acteurs en ploegleden, te eindigen met een prachtige film die naast ‘Festen’ en ‘Jagten’ tot zijn allerbeste werk mag worden gerekend. Om Mikkelsen, dat toonbeeld van Scandinavische ingekeerdheid, op het einde van de film in zijn zwarte rouwkostuum te zien losbarsten in een reeks sirtaki-achtige dansmoves, te midden van honderden feestende, nog maar aan het begin van het leven staande scholieren: onvergetelijk.

Tot slot: hoe geweldig is het niet, hoe ontroerend ook, om uitgerekend in deze tijd van lockdowns en quarantaines een film te zien die zegt: vier het leven, want het is sterker dan de dood. Nu worden we nog beduveld en bedonderd door dat ellendige virus, maar het zal niet lang meer duren of we gaan de tranen uit onze ogen wrijven, drinken in de kroegen, en onder de openspringende staalblauwe lucht met z'n allen de sirtaki dansen. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234