null Beeld Humo
Beeld Humo

humo gidst

Duitse paranoia, hotdogvingers met mosterd en een decadente klucht: de bioscoopfilms van de week

Erik Stockman

‘Nahschuss’ ★★★½☆

Op een balkon met een fraai uitzicht op de Berlijnse skyline wrijft Franz Walter (de puike Lars Eidinger) zich voldaan in de handen: hij heeft zonet te horen gekregen dat hij zal worden benoemd tot professor. Champagne! Vooraleer hij zijn leerstoel kan opnemen, dienen er nog enkele formaliteiten te worden afgehandeld: of Franz zich even wil aansluiten bij het Ministerie van Staatsveiligheid, oftewel de Stasi? In ónze hoofden gaat een alarmbel af, maar Franz ziet er geen graten in: in Oost-Duitsland werd het anno 1981 als een eer beschouwd om aan de slag te gaan bij de Stasi, en aldus bij te dragen aan het behoud van de vrede in het land. Hé, misschien werkt Gerd Wiesler, de Stasi-kapitein uit ‘Das Leben der Anderen’, wel in hetzelfde grauwe hoofdkantoor als Franz! En wie weet kwam ook de jonge KGB-agent Vladimir Poetin, die rond diezelfde tijd als spion in Oost-Duitsland werkte, daar af en toe aanwippen! Franz’ vader wantrouwt het zaakje, maar dat deert hem niet. Franz geniet volop van de voordelen van zijn nieuwe betrekking: zo mogen hij en zijn verloofde Corina hun intrek nemen in een ruime flat mét balkon, mét tapijt en mét geweldige luidsprekers, zo blijkt wanneer hij de schitterende schijf ‘Am Fenster’ van de Oost-Berlijnse popgroep City op de platendraaier legt. Zijn eerste opdracht voert hem naar West-Duitsland, waar hij en zijn collega Hartmann een uitgekookt complot beramen om de naar het Westen overgelopen voetbalvedette Horst Langfeld terug naar de DDR te halen. Als een ondeugend kind zet Franz zijn tanden in een westerse hamburger, en in een stripclub laat hij enigszins verbaasd zijn handen door de blauwe floodlights zweven terwijl één van de beste songs ooit weerklinkt: ‘Fade to Grey’ van Visage. Franz lijkt de volmaakte regimeslaaf, maar wanneer zijn oversten Langfelds echtgenote in het vizier nemen en een gruwelijke maatregel uitvaardigen, knapt er iets in hem.

Alsof u van Poetin himself een inreisvisum krijgt aangereikt, voert ‘Nahschuss’ u overtuigend mee naar een somber tijdperk: de Koude Oorlog, die momenteel helemaal terug lijkt. Zwaar weegt de paranoia, beklemmend als een strop, benauwend als een nachtmerrie. Regisseuse Franziska Stünkel had iets meer schwung in het camerawerk kunnen leggen, en iets meer spanning in de vertelling, maar misschien was ze van oordeel dat zulke Hollywood-achtige stijlmiddelen de kijker alleen maar zouden afleiden van de onafwendbare neerwaartse spiraal waarin haar hoofdpersonage terechtkomt. En dus zien we níét hoe Franz een poging waagt om de Amerikaanse ambassade binnen te stormen, of in een zelfgemaakte ballon naar het Westen probeert te vluchten. Met een welhaast kafkaiaanse onvermijdelijkheid glijdt deze waargebeurde film – Franz is gebaseerd op Stasi-kapitein Werner Teske – naar de vreselijke ontknoping. Terwijl het besef zich van hem meester maakt dat er geen uitweg is, begint Franz te trillen en naar adem te happen, en in zijn waterige ogen staan alleen nog maar angst en wanhoop. Het einde raakt je als een stomp in de maag; in de bioscoopzaal steekt een koude, stilmakende wind op.

‘Everything Everywhere All at Once’ ★★☆☆☆

U vond de 1001 dimensies doorklievende reis van Stephen Strange in ‘Doctor Strange in the Multiverse of Madness’ al vermoeiend? Wacht tot u wordt meegesleurd door deze 140 minuten durende brok waanzin die dankzij een lawine aan euforische kritieken in de VS wist uit te groeien tot een hype. Het eerste uur telt nog enkele inventieve vondsten (het martial arts-gevecht met de heuptasjes!), maar in de totaal overladen tweede helft krijgen we zóveel gekte over ons heen – van hotdogvingers over een potje buttplug-kungfu tot kleffe levenslessen – dat ons afgepeigerde brein ‘Stop!’ zei. Misschien beleeft een andere versie van onszelf ergens in het multiversum met ‘Everything Everywhere All at Once’ de trip van zijn leven, maar in dít universum zagen wij een uit zijn voegen barstende fantasyfilm die ons als gekken deed tasten naar de Dafalgan.

‘Heimaland’ ★★★☆☆

In ‘De Texasrakkers’ verzeilen Suske en Wiske in Dumb City, een westernstadje dat dreigt te worden verpletterd door een gigantisch rotsblok. Dat rotsblok rolde geregeld door onze gedachten tijdens het bekijken van ‘Heimaland’, een mooie documentaire die ons meeneemt naar een IJslands dorp waar het leven zijn gangetje gaat, ook al dreigt de nabijgelegen vulkaan ieder moment wakker te worden. In afwachting van de uitbarsting boomt het toerisme: Japanse vakantiegangers nemen kiekjes van het gestolde magma; een hoteleigenaar schertst dat hij hoopt op een eruptie, zodat de toestroom van toeristen nóg groter wordt. Intussen vliegt een oude geoloog over de voorlopig nog stille kratermond, speurend naar de eerste tekenen van het onafwendbare ontwaken. Blijven dansen op de rand van de vulkaan terwijl de kokendhete lava je ieder moment kan verzwelgen: als dát geen geweldige metafoor is voor de klimaatcrisis.

‘Les Liaisons Dangereuses’ ★☆☆☆☆

Dat de 18de-eeuwse schandaalroman van Choderlos de Laclos al talloze keren werd verfilmd, hoeft niet te verbazen: er gaat een blijvende magnetische aantrekkingskracht uit van het decadente gedrag en de genadeloze intriges waarin de hoofdpersonages zich wentelen. De nieuwe verfilming, die zich niet langer afspeelt in de boudoirs van de 18de eeuw, maar in de wereld van Instagram en Snapchat, is evenwel zó reteslecht dat De Laclos zich zou omdraaien in zijn tombe, ware het niet dat zijn botten in 1815 in zee zijn gegooid. De scenaristen hebben de van wellust en morele verdorvenheid druipende roman gereduceerd tot een zwak vertolkte en zwaar moraliserende middelbareschoolvertelling die geregeld ontaardt in een regelrechte klucht. Geef ons dan maar de versie uit 1988 van Stephen Frears: die film erkende tenminste dat de liefde soms zóveel pijn doet dat je er letterlijk aan kunt doodgaan.

‘H4Z4RD’ ★★★½☆

De openingsscène: iemand wrikt de tankdop van een auto open en schuift het vulpistool van de benzinepomp naar binnen. Door het rare cameraperspectief – de camera bevindt zich ín de brandstoftank en gluurt door de klep naar buiten – is het alsof we, als in een ziekelijke deepthroat, dat vulpistool zélf door onze strot krijgen geramd. En het voelt niet eens onaangenaam! Alsof regisseur Jonas Govaerts zegt: ‘Hou je klaar, gastjes, ik pomp jullie lijf eerst barstensvol adrenaline en daarna trakteer ik jullie op de joyride van je leven!’ De klep gaat dicht en vrrrroooaarrrr, terwijl de chauffeur plankgas geeft en de muziek losbarst zijn we vertrokken voor een kriebels in de buik opwekkende autorit doorheen Antwerpen zoals we die nooit eerder in de vaderlandse filmgeschiedenis hebben meegemaakt.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234