Durf te vragenBeeld VRT

Televisie★★★★☆

‘Durf te vragen’ op Eén: ‘Soms moet goede tv niet meer zijn dan kijken en luisteren naar mensen op een stoel’

Hun ouders, familie en vrienden. En het mooie weer. Het is weinig en tegelijk zo veel wat de vluchtelingen in ‘Durf te vragen’ moeten missen uit hun door oorlog, geweld en fanatisme verscheurde landen die ze hebben achtergelaten. Niet uit vrije wil, maar omdat hun leven er geen stuiver meer waard was. En nee, ze zijn hier niet om ons werk af te pakken.

In ‘Durf te vragen’ vuurt Siska Schoeters vragen af op mensen die zich onder één noemer laten vangen. In het tweede seizoen had ze al mensen met jongdementie en edellieden voor de camera, in aflevering drie legde ze acht vluchtelingen op de rooster. Schoeters is van het type dat zich bij een bezoek aan de koning niet zou inhouden om te vragen welke kleur onderbroek hij die dag aangetrokken heeft. Tegelijk is ze zo ontwapenend en innemend dat hij haar nog zou antwoorden ook. ‘Durf te vragen’ is dus een kolfje naar haar hand.

De meest pertinente vragen sprokkelt ‘Durf te vragen’ bij de gewone man of vrouw uit de straat. Als het over vluchtelingen gaat, blijken die vooral vanuit de onderbuik op te borrelen. ‘Doede gulle eigelijk wel genoeg moeite veur te integrere?’ roeptoeterde een stem in het Algemeen Kempisch. ‘Zitten er niet veel terroristen onder de vluchtelingen?’ ‘Bent u niet gewoon naar België gekomen voor het geld?’ ‘Komen jullie onze jobs afpakken?’ ‘Misschien zijn jullie wel hier om onze vrouwen af te pakken.’ Een halve kiescampagne van Vlaams Belang passeerde de revue.

Alle vluchtelingen uit ‘Durf te vragen’ hebben werk. Iedereen spreekt een behoorlijk mondje Nederlands, ook al zijn sommigen hier nog maar een paar jaar. Niemand maakt plannen voor een aanslag. Ivo uit Mozambique is zelfs de dt-regel perfect de baas. En Mahbooba, de moeder van Maryam die in 1997 met haar gezin halsoverkop uit Afghanistan moest vertrekken, geeft al ruim tien jaar inburgeringscursussen. Het bleek dus allemaal reuze mee te vallen mee te vallen met die integratie. Opluchting alom.

Met Karrar trok Siska Schoeters naar Westakkers, het asielcentrum waar hij in 2015 vanuit Irak aankwam met niets meer dan de kleren die hij droeg. Toen mensensmokkelaars hem voor 2.500 dollar vanuit Turkije de Middellandse Zee op stuurden in een rubberbootje, zonk dat gammele vaartuig en overleefde Karrar ternauwernood. Hoe hij de Vlaming zou omschrijven? ‘Als iemand die heel snel stress heeft. Maak je toch niet zo gauw druk om kleine dingen.’ Het lijkt alsof een mens pas waardeert wat hij heeft als hij alles wat hij had al eens heeft moeten achterlaten.

De mooiste uitspraak van deze aflevering kwam van Ojaimi, de tennisleraar die vijf jaar geleden door IS uit Irak was weggejaagd. Op de vraag ‘Wanneer gaan jullie nu eindelijk eens terug naar jullie eigen land?’ antwoordde hij: ‘Ik ben niet geboren met wortels, maar met twee voeten. Ik ga waar ik wil. Dat zou één van eerste mensenrechten moeten zijn.’ Ivo had ook nog een boodschap die hij aan de Vlaming kwijt wou: ‘Het is niet omdat je vaderlandsliefde hebt, dat je de andere moet haten.’

‘Durf te vragen’ was tegelijk ontroerend, ontluisterend, hoopgevend én grappig. Soms moet goede tv niet meer zijn dan kijken en luisteren naar mensen op een stoel. Straffe kost. Durf te zeggen. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234