'Dwars door Oceanië'Beeld VRT

TELEVISIE★★★½☆

‘Dwars door Oceanië’: Deboot gedijt nog altijd het best op de fiets

‘M’n fiets dat is het daveren van de zon / Die heur wonne over de wereld spon.’ Die wonne - Paul van Ostaijen bedoelde er vast iets plezierigs mee - gaat ‘Iedereen beroemd’-reporter Wouter Deboot dit keer rapen in Oceanië, waar hij een fietstocht van 8.000 kilometer onderneemt van ginder naar ergens anders.

Meer bepaald: van de noordelijke tip van Australië tot het zuidelijkste punt van Nieuw-Zeeland. Daartussen liggen grote rotsen, nog grotere vlaktes en miljarden naar de mond mikkende kamikazevliegen. Eenzaamheid blijkt al snel de grootste attractie van de outback: in het dorpje Larrimah wonen welgeteld tien mensen, zelfs een paardenkop vertoont zich er zelden. ‘t Is lovenswaardig dat Deboot toch telkens verhalen weet te sprokkelen die de faits divers overstijgen.

Denk aan Larrimah zelf, waar ene Paddy al een jaar verdwenen is na een aanslepende burenruzie: inwoners die niet zelden familie zijn van elkaar hebben er allemaal een mening over, ook al kunnen ze die amper tegen iemand kwijt. Verderop zit een Vietnamveteraan turned zevendedagsadventist: de man weet met stellige zekerheid te vertellen dat 9/11 een inside job was en dat je op zondag op je krent moet blijven zitten - toch iets waarover wij het eens zijn. Op de grootste veeboerderij ter wereld is het Wilde Westen nooit getemd geweest, maar weten ze wél wie Helmut Lotti is - dat een andere Australiër ook nog Get Ready aanhaalt, belooft voor onze reputatie. Over Ozark Henry gelukkig geen woord.

Hun muzieksmaak ten spijt is Australië een ruw land, waar zachte mensen hard worden of opkrassen. In Melbourne vertelt de chauffeur van een toeristenbus, een ex-soldaat, over die keer dat hij ongeboren baby’s op palen gespietst zag, ‘maar de volgende dag ben je weer met iets anders bezig’. Op het armtierige Tasmanië lacht ene Harley, wiens vader hem Ponyboy wilde noemen, naar het geweldige ‘The Outsiders’ - over smaak valt niet te twisten - over die ene keer dat hij een middelvinger kwijtraakte in een caféruzie. Afgebeten.

‘Dwars door Oceanië’ lijkt me niet gemaakt te zijn met het budget van een ‘Reizen Waes’, een nochtans genetisch verwant Eén-programma, maar aan de beelden zal je dat niet gemerkt hebben. Van het statige Uluru over de ijzige top van Cradle Mountain tot de kronkelende Great Ocean Road: machtig land. Klínkt ook goed: Bright Eyes, Johnny Cash en The White Stripes passen bij de woeste natuur. Evenwel: of er onder de eerste in beeld verschijnende Aboriginal - long grass people, omdat ze in de rimboe leven - echt meteen een didgeridoo moest worden gemonteerd, dat weet ik dan weer zo niet.

Het raadsel en het onrecht dat aan de Aboriginals kleeft, is de basis van de beste Australische films: ‘Picnic at Hanging Rock’, ‘The Last Wave’, ‘Walkabout’... En daar mocht wat mij betreft nog meer aandacht naar uitgaan. Beter dan die ene conversatie met Bernd werd ‘Dwars door Oceanië’ immers nooit. Hij vertelt over hoe hij als kind van zijn gezin werd weggerukt als lid van de Stolen Generation: tienduizenden inheemse kinderen werden in de jaren 60 door de overheid van hun ouders weggerukt om in witte gezinnen geplaatst te worden en zo ‘de waarden en normen van het Westen te leren’. Australiërs mét middelvinger mogen ‘m nu en dan nog altijd eens opsteken.

Het duurde tot ‘69 vooraleer Aboriginals wettelijk geen beesten meer waren; daarvóór werkten ze voor bier of tabak, wit spul waar ze nog altijd verslaafd aan zijn - geen litteken, maar een open wonde. Het plekje waar de Aboriginals eerst als mensen werden bekeken, heet met een overontwikkelde zin voor ironie White Hill. Ik maak me sterk dat ik dat ga onthouden.

Simpel: hij heet Deboot maar hij gedijt nog altijd het best op de fiets.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234