null Beeld Lou Faulon
Beeld Lou Faulon

film★☆☆☆☆

Dwarskijker: De Netflix-verfilming van ‘Dangerous Liaisons’ is zó reteslecht dat de schrijver zich zou omdraaien in zijn tombe

Ah, Liaisons Dangereuses! Er was een tijd dat wij, de koptelefoon op de kruin en spastische bewegingen makend met onze armen en benen, ons urenlang overgaven aan de beats van deze visionaire, in het begin van de jaren '80 opgerichte Duitse elektropopgroep die vandaag wordt beschouwd als één van de pioniers van de techno en de new beat. Ga naar Spotify of naar een andere streamingdienst, tik op 'Los Niños Del Parque’ of op 'Avant-Après Mars', play loud, en VOEL HET! O, ja: daarnaast is 'Les liaisons dangereuses' natuurlijk ook de titel van een uit de 18de eeuw daterende schandaalroman van Pierre Choderlos de Laclos.

Erik Stockman

Dat die brievenroman al talloze keren werd verfilmd hoeft niet te verbazen: van het decadente gedrag, de genadeloze intriges en de passionele hartstochten waarin de hoofdpersonages zich vergenoegd wentelen, gaat immers een blijvende magnetische aantrekkingskracht uit. De nieuwe verfilming op Netflix is evenwel zó reteslecht dat Choderlos de Laclos zich zou omdraaien in zijn tombe, ware het niet dat zijn botten in 1815 in zee zijn gegooid.

Lees ook:

Tegenover elk bij de haren gesleurd moment staat er in ‘Stranger Things 4: Volume 2' ook een retecoole scène ★★★☆☆

Tienerrebellie met een hart en een compleet gestoorde Bijbelfilm: deze films mag u niet missen

In de nieuwe versie zitten we niet langer in de salons en de boudoirs van de 18de-eeuwse Franse châteaus, maar in de wereld van Instagram, Facebook en Snapchat. Vanessa (Ella Pellegrini) is de moderne markiezin de Merteuil: omdat zij op Insta de meeste volgers heeft, behoort ze op haar middelbare school in het mondaine Biarritz tot de top van de aristocratie. Tristan (Simon Rérolle) is de nieuwe Valmont: een knappe surfkampioen die zich net als Vanessa verlustigt in het bedenken van uitgekookte amoureuze complotten. Net zoals in het originele verhaal gaan Vanessa en Tristan onder hun tweeën een weddenschap of - in modern jargon - challenge aan: Tristan zal puur voor de boosaardige lol proberen om de preutse, in de eeuwige liefde gelovende Célène (Paola Locatelli) te veroveren. Indien hij faalt krijgt Vanessa zijn strandhuis; lukt het hem om Célènes bloempje te plukken, dan mag hij als beloning twee uur lang rampetampen met de koningin van de school, Vanessa dus. Het plot dikt aan wanneer Tristan het écht voor die lieve, intelligente en deugdzame Célène te pakken krijgt.

Op zich was het zeker geen slecht idee om de 18de-eeuwse intrige van 'Les liaisons dangereuses' over te planten naar het huidige tijdperk van de gestrekte armen - waarmee we niet bedoelen dat Vanessa en Tristan voortdurend een nazi-groet brengen, maar wel dat er in de voorgrond of in de achtergrond van deze Netflix Original altijd wel iemand met gestrekte arm een selfie staat te nemen. Jammer genoeg hebben de scenaristen de van tomeloze wellust en morele verdorvenheid druipende tekst van Choderlos de Laclos gereduceerd tot een zwak vertolkte en zwaar moraliserende middelbareschool-vertelling.

In plaats van verbale duels op het scherp van de snee, zoals die tussen Glenn Close en John Malkovich in de versie van Stephen Frears uit 1988, krijgt u komisch bedoelde dialogen als 'Is hier een toilet? Ik hoop dat er papier is, hoor!'. En in plaats van een wrange clash tussen decadentie en deugdzaamheid, krijgt u kluchtige scènes zoals die waarin de als non verklede Charlotte (Héloïse Janjaud) op bed hardop de gebruiksaanwijzing bij een doosje condooms zit te lezen terwijl Tristan in de achtergrond ligt te rukken: de botten van Choderlos de Laclos zinken uit plaatsvervangende schaamtenog wat dieper de zeebodem in. Tot overmaat van misère werd - en hier volgt een spoiler - het gitzwarte einde van de roman (de meeste personages sterven) ingeruild voor een vreselijk moraliserende slotscène waarin Célène ons hardop een zedenpreek geeft: 'We doen gekke dingen voor de liefde, of om bemind te worden. Het aantal volgers doet er niet toe!'

Wat was het idee hierachter? Gaan de makers van dit onding er dan van uit dat jonge toeschouwers anno 2022 niet langer opgewassen zijn tegen sombere ontknopingen, en dat ze moeten worden gepamperd met geruststellende happy endings? Nou, geef óns dan toch maar de versie van Frears: dát einde bleef je tenminste bij, díe film erkende tenminste dat de liefde soms zóveel pijn doet dat je er - zoals de door Michelle Pfeiffer vertolkte Madame de Tourvel mag ondervinden - létterlijk aan kunt doodgaan. Tot slot nog een woordje over de LHBTIQA- personages die de scenaristen in het verhaal hebben verwerkt. Dat er in die eliteschool in Biarritz diverse genderidentiteiten de revue passeren - nogal wat scholieren zijn gay, bi of lesbisch - is uiteraard een prachtige zaak. Het zou evenwel nóg mooier zijn indien die diversiteit wat minder zou aanvoelen als een kunstmatige, van bovenaf opgelegde, door diversiteitsquota's samengestelde revue, maar als een natuurlijke en spontane weerspiegeling van de rijkgeschakeerde wereld waarin we leven. De filmwereld is ten goede aan het veranderen, maar we zijn er nog niet.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234