null Beeld

FILM★★★1/2☆

Eddie the Eagle

Skivliegend naar de cinema!

Als een vreemd klapwiekende vogel komt hij deze week de donkere zaal binnenstuiven: Eddie ‘the Eagle’ Edwards! In 1988 was die Britse schansspringer dé sensatie op de Olympische Winterspelen in Calgary – niet omdat hij won, maar omdat hij als laatste eindigde. Zeggen dat Eddie een kluns op ski’s was, is misschien overdreven, maar toch: de man, die vóór de Spelen nog nooit een schans van dichtbij had gezien, blonk uit door zijn gebrek aan techniek, zijn afzet was stuntelig en zijn landing meestal een ramp (zijn coach: ‘In het Wilde Westen zouden we je doodskist opmeten nog voor je bij de trap bent’).

Met die gigantische uilenbrilglazen van hem, die tijdens de afdaling steevast besloegen, en met die kin als een geweerkolf leek hij ook meer op een gek stripfiguurtje dan op een atleet. De kerel was een grap, maar net door zijn gestuntel, zijn kinderlijke enthousiasme en zijn idiote gewuif naar het publiek groeide hij uit tot immens populair Olympisch icoon.

De film over zijn leven is een echte ouderwetse feelgoodprent geworden, een crowd-pleaser van het fijnste soort. Nu dienen we eerlijk te zeggen dat we zelf niets hebben met de skisport – de namiddagen waarop de televisie het jaarlijkse skitoernooi in Garmisch-Partenkirchen uitzond, zo herinneren we ons uit onze kinderjaren, leken wel eindeloos te duren. Maar zoals gezien door de camera van regisseur Dexter Fletcher, krijgt de imposante schans van de legendarische wintersportplaats iets majestueus, iets dreigends, ja, zelfs iets mythisch.

En telkens als Eddie naar beneden suist met de camera naast hem, boven hem of gewoon in zijn kielzog, is het van kriebelenbuik! Ook cool: het moment waarop Hugh Jackman, goed op dreef als de drankzuchtige trainer van onze held, in het holst van de nacht beslist om van de helling te springen, nog snel zijn sigaret wegknipt en in jeansbroek naar beneden vlamt – wij zaten van oor tot oor te grinniken. Het is trouwens Jackman die ons in ‘Eddie the Eagle’ leert wat we moeten verstaan onder ‘de springparadox’ en ons aldus de schoonheid van de sport hielp inzien: ‘Je stijgt op naar beneden.’

Is ‘Eddie the Eagle’ dan één van die typische hartverheffende ‘de menselijke spirit overwint alle tegenslagen’-melodrama’s over een loser die zich van de bodem naar de top werkt? Een stukadoor uit Cheltenham die het schopt tot Olympiër? Niet helemaal. Uiteraard krijgt u enkele scènes over u heen waarin de handen triomfantelijk in de lucht worden geworpen terwijl de muziek mag tekeergaan, maar voor één keer mag het, en bovendien is de sfeer waarin Fletcher zijn film laat baden, eerder ontwapenend dan klef. En grappig! Vijftien skiërs die in volle uitrusting naast elkaar gaan staan en vervolgens als dominostenen omvervallen: ’t is de oudste gag ter wereld, maar wij plooiden dubbel.

Of ‘Eddie the Eagle’ u zal weten te bekoren, zal wel in grote mate afhangen van uw waardering voor de merkwaardige vertolking van de jonge Taron Egerton. Met zijn uitzinnige grimassen staat Egerton op de hoogste trede van de overtreffende trap van de karikatuur, maar op de één of andere manier komt hij ermee weg: wij zaten in ieder geval even geamuseerd als gebiologeerd naar zijn prestatie te kijken. Achteraf zijn we trouwens eens enkele beelden van de echte Eddie op YouTube gaan bekijken, en daaruit bleek dat Egerton een precieze imitatie heeft neergezet.

In ’t kort: dit is geen kunstzinnig meesterwerk, maar simpelweg een ongedwongen film die u opgewekt naar de après-ski stuurt. En geef toe: een film met songs van Frankie Goes To Hollywood, Deacon Blue en Hall & Oates kán eenvoudigweg niet slecht zijn.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234