null Beeld Netflix
Beeld Netflix

Televisie★★★☆☆

Een kerstmirakel! ‘Emily in Paris’ is in het derde seizoen goed geworden

Is ‘Emily in Paris’ plotseling goed geworden? Het is samen met ‘Zou Conner Rousseau in dat konijnenpak zitten?’ en ‘Heeft Jan Vertonghen Eden Hazard echt een ‘djoef op zijn muil’ verkocht?’ een vraag waarvan ik twaalf maanden geleden nooit had verwacht dat ze in 2022 door mijn hoofd zou schieten. Maar kijk, een halfuur ver in het nieuwe derde seizoen van de Netflix-hit en daar dook ze al op.

Stefaan Werbrouck

De lat lag natuurlijk zo laag dat Frank Verstraeten er zich een hersenschudding tegen zou lopen, maar de eerste aflevering van ‘Emily in Paris’ jaargang drie is veruit de beste die totnogtoe in de reeks te zien was. Na de finale van het vorige seizoen zit het titelpersonage gekneld tussen twee vrouwen die allebei denken dat Emily bij hen in dienst is: haar Amerikaanse bazin Madeline en de Parijse Sylvie, die wegging bij Savoir om een eigen bureau te beginnen.

Dat loyaliteitsconflict bezorgt Emily nachtmerries over hoe beide vrouwen haar confronteren op de top van de Eiffeltoren en na allerlei tot mislukken gedoemde pogingen om de schijn op te houden komt het effectief tot een finale op de Eiffeltoren. Er zit vaart in de aflevering, het is over the top maar zelden ongeloofwaardig en op het einde krijgt Emily nog een belangrijke levensles mee: bij monde van haar Britse vriend Alfie die in een verwijzing naar ‘that Sartre guy’ zegt dat ‘niet kiezen toch een keuze is’, een wijsheid die op veel dilemma’s uit Emily’s leven van toepassing is.

In wat volgt brengt ‘Emily in Paris' nog steeds geen grote kunst maar het is nu op zijn minst een serie die logisch aan elkaar hangt, uit meer bestaat dan wat fraaie beelden van Parijs en Frankrijk en ook wat te vertellen heeft. Er is bovendien meer aandacht voor de personages die rond Emily hangen en meestal interessanter zijn dan de jonge PR-verantwoordelijke - al is die een stuk minder ergerlijk dan vroeger. Vooral Sylvie, flamboyant en fan van de meest waanzinnige decolletés, werpt zich gaandeweg op als een tweede hoofdpersonage naast Emily, waardoor er niet alleen meer Frans wordt gesproken maar alles ook een sarcastisch en soms droevig randje krijgt.

‘Emily in Paris’ bevat deze keer bovendien veel minder dwaze en/of nutteloze scènes, het soort momenten waarbij je ogen vroeger zo hard in hun kassen rolden dat het moeilijk was om verder te kijken. Eigenlijk heb ik er slechts een paar geteld: een melige en van bijzonder slechte special effects voorziene ballonvlucht van Emily en Alfie op het einde van de voorlaatste aflevering en ergens halverwege, wanneer Emily’s kamergenoot en zangeres Mindy haar problemen met haar vriend Benoît op het podium bespreekt middels een vreselijke cover van ‘Shallow’ in het Frans. Dat optreden tot het einde uitzitten was lastiger dan eender welke proef die er in de afgelopen weken is gepasseerd in ‘Fear Factor’. Maar die twee waren dus de enige echt pijnlijke scènes.

Pour récapituler: het derde seizoen van ‘Emily in Paris’ is een stuk beter dan de eerste twee seizoenen. Voor mij telt dat als een kerstmirakel.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234