null Beeld Humo
Beeld Humo

bioscoopfilms

Een moderne Medea, illegale abortusklinieken en een doffe Disneyfilm: de nieuwste bioscoopfilms

Humo gidst u door de nieuwste films.

Erik Stockman

‘Saint Omer’ ★★★★☆

Van Alice Diop, met Kayije Kagame, Guslagie Malanda, Valérie Dréville en Aurélia Petit

Treed binnen in de bioscoopzaal, maak het u makkelijk in uw stoeltje, bevrijd uzelf van vooringenomenheid en verhef uw ogen naar de zwarte vrouw, Laurence Coly geheten, die in het rechtbankdrama ‘Saint Omer’ in de beklaagdenbank staat. Wat Laurence (Guslagie Malanda) op haar kerfstok heeft, gaat het bevattingsvermogen te boven: ze heeft haar vijftien maanden oude babydochtertje Elise eigenhandig om het leven gebracht. Op de eerste dag van het proces geeft Laurence de feiten toe, maar tegelijk beweert ze dat ze het slachtoffer is van iets dat de westerse petjes van de rechters en de aanklagers te boven gaat: hekserij.

Nu zijn we niet te beroerd om toe te geven dat regisseuse Alice Diop het u in de eerste helft van haar wereldwijd fel bewierookte film niet makkelijk maakt. Onbuigbaar houdt de cineaste haar camera strak gericht op de moordenares, die in ellenlange shots onbewogen vertelt over haar kindertijd in Senegal, over de moeilijke relatie met haar afstandelijke moeder, over haar vlucht naar Frankrijk en over haar fatale verhouding met Luc Dumontet, een oudere witte man. Komaan, dachten wij enigszins gefrustreerd, waar blijven de wervelende camerabewegingen over de hoofden van de snotterende juryleden? Wanneer komt Matthew McConaughey in zijn advocatentoga binnenstormen? Maar neen: het is niet in Hollywood dat Laurence terechtstaat, maar in het Franse stadje Saint-Omer. Het duurt zelfs tot de 27ste minuut vooraleer de camera zich eindelijk eens op een dame in de publieke tribune richt: de schrijfster Rama (Kayije Kagame) ziet in Laurence een moderne versie van Medea, de oosterse prinses die in de gelijknamige tragedie van Euripides haar eigen kinderen om het hoekje helpt.

In de tweede helft komt de onderdrukte energie dan toch stilaan vrij en begint de cineaste u kleine maar gemene prikjes toe te dienen. Iemand merkt op dat Laurence ‘heel mooi Frans spreekt, en dat voor een Afrikaanse vrouw’. Wat later doet een Franse lerares in de getuigenbank lacherig over het feit dat Laurence tijdens haar studies in Frankrijk van plan was om een proefschrift te schrijven over Ludwig Wittgenstein: ‘Een Afrikaanse vrouw die een thesis schrijft over een Oostenrijkse filosoof? Dat is toch te gek voor woorden?’ Op díé momenten begon het ons te dagen dat we zaten te kijken naar een zeer schrander opgebouwd en steeds dieper onder het vel kruipend drama over de afschuwelijke gevolgen van emotionele verwaarlozing, verschroeiende eenzaamheid en onderhuids racisme.

Diop, die de voorbije jaren verschillende documentaires draaide over het lot van immigranten en haar bittere ervaringen nu resoluut neerlegt in haar eerste fictiefilm, laat het drama culmineren in een zielsontroerende scène waarin Laurence en Rama in de rechtszaal eindelijk oogcontact maken met elkaar. En als het goed is, als er nog een greintje empathie in u huist, als u écht in staat bent geweest om bij het betreden van de bioscoopzaal uw vooringenomenheid van u af te schudden, dan zult u op dát eigenste ogenblik in uw hart voelen wat ook Rama voelt voor Laurence: begrip.

Nu in de bioscoop

‘Call Jane’ ★★½☆☆

Van Phyllis Nagy, met Sigourney Weaver, Elizabeth Banks en Chris Messina

Zwangere Amerikaanse vrouwen die in 1968 een abortus wensten, telefoneerden niet naar de Ghostbusters of naar Saul Goodman, maar naar Jane, toentertijd de naam van een netwerk van illegale abortusklinieken. Hoewel het onderwerp van ‘Call Jane’ erg relevant is sinds het Amerikaanse Hooggerechtshof het recht op abortus heeft teruggeschroefd, en hoewel het voor die vrouwen geen pretje moet zijn geweest om in een achterafkamertje een dokter met een speculum te zien verschijnen, gaat de film gebukt onder een gebrek aan drama en urgentie. Wat de makers wél goed doen, en dan zéker in de scène waarin enkele ijskoude artsen om ethische redenen weigeren om een levensnoodzakelijke ingreep toe te staan, is duidelijk maken dat Amerika in de sixties een middeleeuws land was waar vrouwen werden beschouwd als minderwaardige insecten. Maar de Franse abortusfilm ‘L’événement’ is sterker, ontroerender en spannender.

Nu in de bioscoop

‘Strange World’ ★★☆☆☆

Van Don Hall, met de stemmen van Jake Gyllenhaal, Dennis Quaid en Lucy Liu

In ‘Strange World’ is het echt opvallend hoezeer de haarscherpe beeldenpracht in contrast staat met de dofheid van het verhaal. Wat een schitterend avontuur à la ‘Journey to the Center of the Earth’ had kunnen opleveren – een ontdekkingsreiziger zoekt een uitweg uit het door hoge bergen omringde land Avalonia – verslonst al snel tot een sentimentele actiefilm waarin de muziek verdacht goed lijkt op het ‘Jurassic Park’-theme. Terzijde: in Avalonia krioelt het van de witten, de zwarten, de latino’s en de Indiërs. Met de diversiteit in de nieuwe Disney-film zit het dus snor, wat uiteraard een uitstekende zaak is. Toch dit: indien het werkelijk zo is dat Avalonia sinds de oertijd van de rest van de wereld is afgesneden, zouden de tot inteelt veroordeelde Avaloniërs bij gebrek aan rassenvermenging dan niet allemaal min of meer hetzelfde saaie kleurtje moeten hebben? Aha!

Nu in de bioscoop

‘Rimini’ ★★★☆☆

Van Ulrich Seidl, met Michael Thomas, Tessa Göttlicher en Inge Maux

Oostende in de regen is pure melancholie. Rimini in de winter, daarentegen, is een troosteloze nachtmerrie. De wind rukt aan een palmboom op het doodse strand, de verlaten strandbars verbijten hun eenzaamheid. In deze mistroostige maar door Ulrich Seidl schitterend in beeld gezette treurnis houdt charmezanger Richie Bravo zich op: hij zingt zijn schlagers voor een schare van bejaarde hotelgasten, kweelt in het bijzijn van zijn Afrikaanse poetshulp een racistisch liedje en verdient een centje bij als gigolo. Seidl wentelt zich iets te gretig in de tristesse van zijn locatie, maar er is altijd de fantastische acteur Michael Thomas als Richie. Op het eind is Richie zijn laatste centen kwijt en krijgt hij de vrienden van zijn dochter – allemaal asielzoekers – zijn huis niet meer uit. Wie meent dat Richie de neergang van Europa symboliseert, zit er niet ver naast.

Nu in de bioscoop

Lees ook

De beste nieuwe titels om te streamen op Netflix en co: in het bed van Epstein en Maxwell, ‘Wall-E’ in het echt en ‘The Last Dance’ van Shaq

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234