null Beeld Humo
Beeld Humo

bioscoopfilms

Een ontroerende sequel, een boerendrama en een gezwollen ego in visbokaalformaat: de nieuwste bioscoopfilms

Humo gidst u door de nieuwste films.

Erik Stockman

‘Black Panther: Wakanda Forever’ ★★★☆☆

Van Ryan Coogler, met Letitia Wright, Angela Bassett, Lupita Nyong’o en Tenoch Huerta

Rare emoties in de IMAX-bioscoopzaal waar wij op het begin van ‘Black Panther: Wakanda Forever’ zitten te wachten. Als ze vandaag een andere nieuwe blockbuster zouden vertonen, bijvoorbeeld de nieuwe James Bond, de nieuwe Christopher Nolan of een nieuwe Avenger-film, dan zouden we trillend van opwinding in ons stoeltje zitten. Maar thans verkeren we in een eerder melancholieke gemoedstoestand: alsof we zometeen geen spiksplinternieuwe superheldenfilm te zien gaan krijgen, maar gaan deelnemen aan een uitvaartplechtigheid.

U weet wellicht waar die emoties vandaan komen. De eerste ‘Black Panther’ uit 2018 was niet de beste superheldenfilm ooit, maar het was wél de belangrijkste: de eerste Marvelfilm met een serieuze zwarte superheld in de hoofdrol. King T’Challa alias Black Panther was veel méér dan een asskickende Avenger met versterkte zintuigen en acrobatische krachten; in een tijd waarin onze zwarte medemensen nog steeds worden onderdrukt, groeide Black Panther voor de Afro-Amerikaanse gemeenschap in een recordtempo uit tot een symbool van hoop en trots. De sequel stond al in de steigers, maar toen gebeurde een tragedie: hoofdacteur Chadwick Boseman stierf aan darmkanker. Zijn familie en zijn vrienden verloren een dierbare, de filmwereld verloor een talent, zwart Amerika een icoon, het Marvel Cinematic Universe een belangrijke pion.

Ineens stond Marvel-opperhoofd Kevin Feige voor een lastige kwestie: wat nu? Het gitzwarte spandex van Black Panther rond de schouders van iemand anders hijsen? Hulk, Spider-Man, Superman, Batman: het zou lang niet de eerste keer zijn dat een superheld door verschillende acteurs wordt vertolkt. Maar met het collectieve verdriet over Bosemans dood nog vers in de ziel, zou het nogal onkies zijn geweest om de rol te schenken aan, pakweg, Boris Kodjoe, Nate Parker of John David Washington. En tóch moest die sequel er absoluut komen: sterren komen en sterren gaan, maar het MCU moet blijven bestaan. En dan is het nu tijd voor ons om een eerbiedige stilte in acht te nemen en om u zélf in de bioscoop te laten ontdekken hoe Ryan Coogler, de regisseur en scenarist van ‘Black Panther: Wakanda Forever’, die kwestie heeft opgelost.

Wat ook uw oordeel is over het eindresultaat, het staat nu al vast dat ‘Black Panther: Wakanda Forever’ binnen het MCU wel forever een unieke plaats zal innemen. Ja, u krijgt uw tollende auto’s, uw zoevende Dragon Flyers en uw flitsende speren, maar ‘Wakanda Forever’ is tegelijk een heel mooi huldebetoon aan Boseman; een stilmakende laatste groet; een ontroerende afscheidsceremonie - de muisstille Marvel-intro! - waarmee de dode prachtig wordt uitgeluid. De tranen op de wangen van de acteurs lijken in sommige scènes écht, en waarschijnlijk zijn ze dat ook, maar T’Chaka zij dank is ‘Black Panther: Wakanda Forever’ méér geworden dan alleen maar een dodenmis.

De strijd die losbrandt om het vibranium, het krachtige erts dat (tot nu toe) alleen in Wakanda kon worden gedolven, geeft aanleiding tot enkele razend knappe actiescènes. De nachtelijke sonische aanval op het mijnschip dat voor rekening van het CIA in de oceaan speurt naar vibranium: geweldig goed opgebouwd, adembenemend, creepy. De blauwe meermannen: genadeloze tegenstanders waarvoor de al even blauwe Na’vi uit ‘Avatar’ met hun staarten tussen hun benen voor zouden terugdeinzen. De knipoog naar de gouden beha van Prinses Leia in ‘Return of the Jedi’: hilarisch.

Overigens hadden wij - en nu komen we bij de jammerlijke minpunten - niet de indruk dat het 3D-brilletje dat we op onze neus dienden te plaatsen, een verrijking vormde voor de kijkervaring. Wie goed kijkt, zal trouwens merken dat de acteurs in het heetst van de strijd nét iets te zichtbaar werden vervangen door springende en buitelende digitale poppetjes. Maar er is iets aan ‘Black Panther: Wakanda Forever’ dat we nog veel problematischer vonden dan de soms krukkige computereffecten, en dan hebben we het over het stuitend inspiratieloze middenstuk. Zoals er in het rouwproces altijd een fase komt dat de rouwende persoon zich teruggetrokken gedraagt en zich volledig van de wereld afsluit, zo zakt ‘Black Panther: Wakanda Forever’ gedurende minstens 45 minuten weg in een katatone toestand die zó lang duurt dat de noeste West-Vlaming in ons (ons moedertje is van Oostende) een beetje zijn geduld begon te verliezen en zin kreeg om de ter plaatse trappelende personages opnieuw tot actie te bewegen door te roepen: ‘Komaan! ‘t Is tit tat ‘t ut es! Déure doen!’ Gelukkig schenkt Coogler ons nog een behoorlijk goeie, door machtige synths gedragen climax, in de epiloog gevolgd door precíes de juiste ontroerende penseelstreek. Wij zijn niet te beroerd om toe te geven dat we het op ‘t eind niet droog hielden. Wij zijn per slot van rekening niet gemaakt van vibranium.

Nu in de bioscoop

‘Drii Winter’ ★★★½☆

Van Michael Koch, met Michèle Brand, Simon Wisler en Elin Zgraggen

Het geklangel van koebellen, het geronk van sneeuwscooters en het geknetter van de liefde vormen de soundscapes van ‘Drii Winter’, een Zwitsers drama over een pasgetrouwde boerenknecht die door een hersentumor langzaam de controle over zijn gedrag en zijn huwelijk verliest. Ondertussen geeft een Zwitsers zangkoor vanop een gletsjer commentaar op de gebeurtenissen en strijkt in het dorp een filmcrew uit Bollywood neer. De ijle Alpenlucht inspireerde regisseur Michael Koch tot nog méér gedurfde ingrepen: zo vertrouwde hij alle rollen toe aan niet-professionele acteurs en laat hij geregeld de prachtsong ‘What Is Love’ van Haddaway tussen de bergtoppen weerklinken. Het effect is lichtelijk wonderbaarlijk: alsof Ulrich Seidl, Bruno Dumont en het beroemde weesmeisje Heidi samen op een Alpenweide een tragikomedie hebben gemaakt die geurt naar verse koeienmelk, edelweiss en een delicate hint van pure ontroering.

Nu in de bioscoop

‘Bardo, False Chronicle of a Handful of Truths’ ★☆☆☆☆

Van Alejandro González Iñárritu, met Daniel Giménez Cacho, Griselda Siciliani en Ximena Lamadrid

‘Birdman’ vonden we nog te pruimen, maar voor de rest voelen wij maar weinig voor Alejandro González Iñárritu. ‘Amores perros’, ‘21 Grams’, ‘Babel’, ‘Biutiful’, ja zelfs ‘The Revenant’: wat ons betreft zijn het over het paard getilde films van een praalzieke poehamaker. Het autobiografische ‘Bardo’ slaat evenwel álles: 160 minuten lang leeft Iñárritu zijn gezwollen ego uit in een stroom van groteske beelden die werden opgenomen met een groothoeklens, waardoor je de indruk hebt dat je door een visbokaal naar het scherm zit te kijken. We zijn er niet uit wat we het potsierlijkst vonden: de openingsscène waarin een gynaecoloog een zuigeling terug in de schede duwt (‘Hij wil niet geboren worden’) of de scène waarin de hoofdpersoon onverhoeds dient te stoppen met beffen omdat diezelfde zuigeling er weer uitfloept. Tu madre, cabrón!

Nu in de bioscoop, vanaf 16 december op Netflix

‘Enola Holmes 2’ ★★½☆☆

Van Harry Bradbeer, met Millie Bobby Brown, Henry Cavill en David Thewlis

Bliksemsnel stuift ze door de straten, als een aalvlug eekhoorntje klimt ze via de regenpijpen de daken op, en tijdens een duel in een bos smijt ze middels enkele meesterlijke jiu jitsu-bewegingen - en onder het slaken van Bruce Lee-achtige kreetjes - vier of vijf boosaardige agenten over haar schouder. Zou het Lara Croft kunnen zijn? Wonder Woman? Natasha Romanoff? Neen: ‘t is Enola Holmes, het zusje van Sherlock dat in 2020 op Netflix haar intrede maakte in het op de young adult-boeken van Nancy Springer gebaseerde ‘Enola Holmes’.

Die film werd een reusachtige streaminghit, en dus zagen de producenten niet veel redenen om in ‘Enola Holmes 2' van de succesformule af te wijken: de regie is opnieuw in handen van Harry Bradbeer, Henry Cavill is als Sherlock Holmes genietbaarder dan Kenneth Branagh als Hercule Poirot, Helena Bonham Carter heeft een explosieve gastrol als de bommengooiende moeder van Enola, en de rol van Enola herself wordt wederom met energieke panache maar íets te gekunsteld vertolkt door de van ‘Stranger Things’ gekende Millie Bobby Brown.

En net zoals de eerste film leunt ook de sequel meer aan bij de kinetische Sherlock Holmes-films van Guy Ritchie dan bij de traditionele detectiveverhalen van Sir Arthur Conan Doyle. Te midden van de spetterende actie laat Enola nu en dan zien dat ze net als haar illustere broer talent heeft voor het trekken van scherpzinnige conclusies: zo leidt ze uit de aanwezigheid van een achtergebleven rood hoofdhaartje tussen de bladzijden van een kasboek af dat de roodharige Sarah - want rond haar verdwijning draait het nieuwe mysterie - dat kasboek nog niet zolang geleden moet hebben geraadpleegd. Elementary, my dear Watson!

Maar over het geheel genomen is het wel duidelijk dat de makers van de ‘Enola Holmes’-franchise geloven dat er anno 2022 meer fun valt te halen uit ontploffingen, achtervolgingen en meta-grapjes dan uit het oplossen van mysterieuze misdaden. En dus zien we Enola niet één maar twéé keer als een ware actieheldin door de straten van het Victoriaanse London rennen - tót ze ineens halthoudt, zich in ‘Fleabag’-stijl tot de camera richt, en uitroept: ‘Wacht eens even! We hébben deze scène al eens gezien!’ In een andere scène horen we iemand zeggen: ‘Tyfus, de plaag van onze tijd!’ Het had evengoed kunnen zijn: ‘Acteurs en actrices die in films en televisieseries tegen de camera praten: de plaag van onze tijd!’

In één van de merkwaardigste scènes brengt Enola een bezoekje aan het armoedige stulpje van de verdwenen Sarah en haar halfzusje Mae. Ofschoon we onze hond niet in dat treurige huisje zouden willen laten wonen - daar, een rat! - is het echt opvallend hoe de personages vrolijk blijven lachen: het lijkt wel alsof de gezichten van Enola en Mae door de Revive-app zijn gehaald, dat digitale speeltje waarmee je gezichten kunt laten lachen en zingen. Om maar te zeggen dat we niet in ‘Daens’ zitten maar in een film die barst van de fun.

Al bij al vonden we de sequel zowaar beter dan de eerste film: uiteindelijk is het best knap hoe de scenaristen een link leggen tussen het mysterie van het verdwenen meisje en het door Sarah Chapman - die echt heeft geleefd - georganiseerde protest tegen de erbarmelijke werkomstandigheden in de luciferfabriek in 1888. Tot slot bevat ‘Enola Holmes 2' ook enkele ingrepen die de meer conservatieve kijkers onder u schuimbekkend de gordijnen in zullen jagen onder het brullen van ‘Woke-waanzin!’ - en nu volgen enkele héél vette spoilers.

Moriarty, in de boeken van Sir Conan Doyle de eeuwige tegenstander van Sherlock Holmes, blijkt in ‘Enola Holmes 2' de gedaante te hebben aangenomen van een zwarte dame die er zich in een razende monoloog over beklaagt dat ze zich niet omhoog kan werken in de maatschappij omdat ze een vrouw is. En een korte postcredits-scène brengt aan het licht dat Watson - de vriend, het hulpje en de kamergenoot van Sherlock - een gekleurde heer van Pakistaanse afkomst is! Op het Internet zijn er uiteraard weer héél veel luitjes die vanwege die gedurfde kleurenblinde casting in een kramp schieten, maar ons kan het eerlijk gezegd niet verdommen dat we niet naar een all white cast zaten te kijken. Wat ons betreft zouden de rollen van Watson en Moriarty zelfs mogen worden vertolkt door Celine & Michiel oftwel CEMI, zolang er van het eindresultaat maar dik valt te genieten.

En dáár wringt misschien het schoentje. Stel nu eens dat de makers van ‘Enola Holmes 2' niet alleen de moeite zouden hebben genomen om iets te doen aan het diversiteitsprobleem in de entertainment-industrie, maar dat ze daarnaast voor één keer ook de ambitie zouden hebben getoond om van ‘Enola Holmes 2' op verhalend en op visueel vlak net iets méér te maken dan alleen maar een onderhoudend niemandalletje. Dát zou pas van elementaire moed hebben getuigd!

Nu op Netflix

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234