The Irregulars Beeld Netflix
The IrregularsBeeld Netflix

★★★½☆

Elke aflevering van ‘The Irregulars’ op Netflix had een kwartier korter gekund

Een variant op de onverwoestbaar populaire Sherlock Holmes-verhalen, met een vleugje ‘Bridgerton’ en een flinke scheut ‘Stranger Things’ erdoor gemengd: we vermoeden dat toen de makers van ‘The Irregulars’ hun idee kwamen voorstellen bij Netflix de bazen daar even enthousiast hebben gereageerd als de politieagenten te paard in Ter Kamerenbos bij het nieuws dat ze mochten chargeren.

In de boeken van sir Arthur Conan Doyle doken af en toe enkele straatkinderen op die probeerden te overleven op de kasseien van het Victoriaanse Londen en voor Sherlock Holmes en John Watson informatie gingen sprokkelen bij de vele daklozen, alcoholverslaafden of prostituees die ze dagelijks tegen het lijf liepen. De nieuwe Netflix-serie ‘The Irregulars’ draait de rollen om, plaatst de Baker Street Irregulars op het voorplan en geeft aan de detective en de dokter een bijrol: Sherlock duikt zelfs pas halverwege het acht afleveringen lange eerste seizoen op en is nauwelijks meer dan een bleke, opiumverslaafde schim van het razendsnel denkende genie dat we kennen uit onder meer de BBC-reeks met Benedict Cumberbatch.

Ook opvallend, want nog steeds uitzonderlijk: de twee hoofdpersonages in ‘The Irregulars’ zijn vrouwelijk, twee tienerzusjes die na de dood van hun moeder opgroeiden in een weeshuis - Charles Dickens is hier nooit ver weg - en al hun hele leven op elkaar zijn aangewezen. De wereldwijze Bea is de leidster van het groepje ‘irregulars’, de jongere Jessie is een frêle meisje met een heel speciaal talent: als ze haar hand op iemands arm legt, kan ze in het hoofd van die persoon kruipen en zijn of haar herinneringen zien. Wanneer dokter Watson Bea om hulp vraagt bij de oplossing van enkele wrede misdaden in Londen - argeloze baby’s worden ontvoerd uit hun wieg, een mysterieuze tandenfee berooft kinderen ‘s nachts van hun gebit, mensen komen in groepjes van meer dan vier personen op straat - worden zij, haar zus en de andere ‘irregulars’ meegesleurd in een verhaal over duistere paranormale krachten en een scheur in het universum die een doorgang naar de onderwereld heeft geopend.

Een groepje tieners dat de strijd aanbindt met vreemde fenomenen uit een andere wereld: ook al speelt ‘The Irregulars’ zich honderd jaar eerder af en op een ander continent, het is moeilijk om bij de reeks niet te denken aan ‘Stranger Things’, een van de grootste successen van Netflix. Ook de recente hit ‘Bridgerton’ komt je voor de geest, niet alleen omdat Watson hier - we horen enkele rechtse columnisten nu al hun pen slijpen - zwart is, maar ook omdat je een, nogal nutteloze, nevenplot krijgt over een breekbare prins die wegvlucht uit zijn paleis omdat hij het echte leven op straat wil leren kennen. ‘The Irregulars’ heeft echter genoeg eigen karakter om de vergelijkingen te doorstaan, zeker nadat de grote detective zijn opwachting heeft gemaakt en het verhaal een extra dimensie krijgt waarin zijn verleden en dat van de twee zusjes door elkaar loopt.

Een werkelijk onmisbare toevoeging tot het Sherlock-universum is dit daarom nog niet: elk van de acht afleveringen had een kwartier korter gekund, de mannelijke leden van de ‘irregulars’ zijn erg saaie personages - het zijn ook veel van hun scènes die er uit zouden mogen - en de poging om tussen alle paranormale verschijnselen wat romantiek in de serie te stoppen komt even geforceerd over als de presentatiestijl van Dominique Van Malder in ‘De Bachelorette’. Maar het is een reeks met sfeer, spanning en charme die een andere, meer tragische kant van Sherlock Holmes laat zien, zodat die enkele minpunten uiteindelijk niet te hard doorwegen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234