EMABeeld IMDB

FILM★★★½☆

‘EMA’: Vlammenwerpers, gladiatoren en reggaeton

Van Pablo Larraín, met Mariana Di Girolamo, Gael García Bernal, Santiago Cabrera en Giannina Fruttero

Een desolate boulevard in het centrum van de Chileense metropool Santiago, vlak voor het ochtendkrieken. Het stemmige geluid van een opfladderend vogeltje wordt overstemd door het luide geknetter van een verkeerslicht dat in de fik staat. Waar de groene, oranje en rode lampen hadden moeten branden, laaien nu alleen nog helgele vlammen op. Dertig meter verderop staat een jongedame, met een nog narokende vlammenwerper in de hand, rustig naar haar flakkerende kunstwerk te kijken. Een bizar tafereel, een surreëel tableau! En ziedaar het openingsbeeld van ‘Ema’, een spiksplinternieuwe langspeler die deze week in al zijn gloeiende glorie van het grote doek had moeten spatten, maar door toedoen van het virus naar de thuisbioscoop werd verwezen.

Het meisje met de vlammenwerper is Ema (Mariana Di Girolamo), een danseres die in al haar kolkende onbesuisheid het Chileense nichtje van Betty zou kunnen zijn, het ongeleide projectiel uit ‘37°2 le matin’. Ema houdt er een stormachtige relatie op na met Gastón (Gael García Bernal), een choreograaf die zijn danseressen laat bewegen op ambient-achtige ritmes en graag zijn gal spuwt op reggaeton, de door Ema aanbeden muziekstroming met de flirterige dansmoves. Het koppel gaat gebukt onder wroeging: na enkele incidenten hebben ze Polo, hun met gedragsproblemen worstelende adoptiekind, opnieuw afgestaan, als een stoute kat die door de eigenaars opnieuw naar het asiel wordt gebracht. Bits vliegen de verwijten heen en weer: ‘Jij hebt hem dingen in brand leren steken, jij onvruchtbare smeerlap!’ Op café haalt Ema met een venijnig lachje herinneringen op aan het moment waarop Gastón in het ziekenhuis een pornoblaadje in de hand kreeg gestopt en door de dokter naar een kamertje werd gestuurd teneinde zijn teelvocht in een klam flesje te schieten: ‘De afgang stond in je ogen te lezen!’ Alsof je vanuit een tribune de getuige bent van een gevecht tussen twee gladiatoren die met vlijmscherpe zwaarden op elkaar staan in te hakken. Het gekke is dat hun wederzijdse afkeer net het fundament van hun relatie lijkt te vormen; ’t is liefde gebaseerd op wreedheid.

Wie van oordeel is dat het scenario van ‘Ema’ sterker kon, heeft wellicht gelijk. Soms komt de vertelling zelfs letterlijk tot stilstand en levert regisseur Pablo Larraín (‘Jackie’) u uitsluitend over aan de expressieve dansbewegingen van zijn actrices, aan de trance- verwekkende beats van componist Nicolas Jaar en aan de zengende hartstocht van Ema. Wie niet in de flow van Ema’s stormen en driften raakt, zal zich misschien afvragen of het nu echt nodig was om een minutenlange orgiescène in te lassen waarin Ema en haar vriendinnen in paarse floodlights hijgend de liefde met elkaar liggen te bedrijven, maar het is net op die momenten dat de zinnelijke kracht van ‘Ema’ vrijkomt en dat de hypnotiserende karakterstudie de onwerkelijke allure van een ultraviolette droom verwerft. ‘Ema’ is ook een film die u er met veel plezier aan herinnert dat u op deze wereld bent gekomen omdat iemand ooit geil was en een orgasme kreeg. Nét wat meer informatie dan we nodig hadden!

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234