null Beeld

FILM★★★★☆

‘Ennio: The Maestro’ is een schatkamer vol archiefmateriaal en weetjes waarin het soms lijkt alsof er muziekgeschiedenis voor je ogen wordt geschreven

Van Giuseppe Tornatore, met Ennio Morricone, John Williams, Bruce Springsteen en Quentin Tarantino

Erik Stockman

Muziek, maestro!

DOCU Treed binnen, treed binnen! Wees welkom in onze mancave, die ook dienstdoet als schrijfhok. Uw blik valt ongetwijfeld onmiddellijk op de pronkjuwelen op de muur achter onze schrijftafel: ingekaderde vintage affiches van ‘The Black Hole’ en ‘Blue Velvet’, twee van onze lievelingsfilms aller tijden. Naast het haakje waaraan normaal onze Obi Wan-badjas hangt (nu even in de was) prijkt een ander collector’s item waar we bijzonder trots op zijn: een zwart-witfoto van de jonge Jack Nicholson, op de kop getikt op een veiling in Parijs! Daaronder, op onze plankenvloer die smeekt om een stofzuiger, bevindt zich onze goudmijn: onze collectie filmsoundtracks die we al verzamelen sinds we in het vijfde leerjaar zaten bij meester Croes. Op vinyl! De baanbrekende synths van John Carpenters ‘Escape from New York’, de opzwepende wijsjes van Basil Poledouris, de magistrale melodieën van John Williams, James Horner en John Barry: toen we 11 waren, voerden ze ons mee naar andere werelden, en dat doen ze nog steeds. Het geheim van goede filmmuziek is dat je geestesoog tijdens het luisteren niet noodzakelijk de beelden ziet waarvoor de muziek werd gecomponeerd, maar dat je je eigen droomgezichten ervaart, je eigen luchtkastelen, je eigen film.

Dat geldt zéker voor de soundtracks van Ennio Morricone, waarvan we er uiteraard ook enkele bezitten: ‘For a Few Dollars More’, ‘A Fistful of Dollars’, de welhaast experimentele klanken van ‘The Thing’ (opnieuw gebruikt door Tarantino in ‘The Hateful Eight’). En ook: de in een knalrode hoes zittende soundtrack die hij in 1982 componeerde voor de miniserie ‘Marco Polo’, wat ons betreft zijn allermooiste. En zoals die muziek altijd weer een verrukking is, zo heerlijk was het voor ons, fans, om 156 minuten lang te leven in ‘Ennio: The Maestro’, een documentaire die we het best kunnen omschrijven als een schatkist barstensvol interviews, archiefbeelden, filmfragmenten en weetjes (Kubrick vroeg hem voor de soundtrack van ‘A Clockwork Orange’, maar Sergio Leone liet weten dat Ennio geen tijd had). Om Ennio te horen vertellen hoe hij pas na het overlijden van zijn vader, die hem als kind had verplicht om trompet te leren spelen, opnieuw trompetten in zijn arrangementen durfde te gebruiken: prachtig. En wanneer Ennio en Clint Eastwood vertellen hoe de revolutionaire muziek van ‘A Fistful of Dollars’ tot stand kwam, met die knallende zweepslagen en die elektrische gitaar, is het alsof er voor je ogen muziekgeschiedenis wordt geschreven. Hilarisch trouwens om Ennio, zijn leven lang lijdend aan een minderwaardigheidscomplex omdat hij ‘slechts’ filmmuziek componeerde, vervolgens te horen verklaren dat hij de geweldige muziek van ‘A Fistful’ zelf maar niets vond.

Het mooiste is nog dat ‘Ennio’ zin geeft om stante pede al die oude films (opnieuw) te bekijken. Maar genoeg gezwetst! Stil nu! Sluit uw ogen en hoor de eerste noten van het ‘Main Theme’ uit ‘Marco Polo’ weerklinken... De strijkers zwellen aan... En ineens vliegen we door de wolken, op de vleugels die de Maestro ons heeft geschonken.

Vanaf 4 mei in de bioscoop.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234