Staf Coppens krijgt het moeilijk. Beeld VTM
Staf Coppens krijgt het moeilijk.Beeld VTM

Televisie★★½☆☆

Er werd heel wat afgehuild in de eerste aflevering van ‘Camping Coppens’ op VTM

‘Camping Coppens’ leek me op het eerste gezicht een zoveelste variatie op een beproefd concept: programma’s die inspelen op de onweerstaanbare drang die blijkbaar deel uitmaakt van de Vlaamse volksaard om zich bij het buitenlandse hotelierswezen te voegen, teneinde verdwaalde en uitgeregende reizigers in den vreemde van onderdak en een dampende mok troost te voorzien. Nederlanders kunnen er naar verluidt ook wat van. Meestal vat zo’n aspirant-herbergier dan, tot wanhoop van zijn boekhouder dan wel zijn gezin, het drieste idee op om een bed & breakfast te beginnen op een verweerde heuveltop in Toscane, of desnoods het beheer van een viersterrenfietsenstalling op zich te nemen in een door reisgidsen hoog aangeprezen negorij langs de Costa Brava, maar Staf Coppens improviseerde op dat bekende thema door een eigen camping te ambiëren in Zweden, waar hij en zijn gezin naar eigen zeggen hun hart verloren waren bij één hunner vele vakanties daar. Het doel was om helemaal opnieuw te beginnen, verduidelijkte Coppens die reisplannen, want tijdens één van de laatste virale uitbraken in thuisland België was hij alsnog tot de vaststelling gekomen dat hij, alles welbeschouwd, toch een buitenmens was. Een terugkeer naar de natuur drong zich dus op, in de geest van Jean-Jacques Rousseau en Herman Van Molle. Nu, een midlifecrisis kon ook nog altijd.

We mochten meekijken hoe Staf zijn ogenschijnlijk onafscheidelijke broer Mathias ging inlichten met het nieuws van zijn nakende emigratie. Die leek oprecht verrast, en schoot na verzekering dat er geen geintje in het spel was zichtbaar vol. ‘Ik vind het leuk en heel erg ook.’ Beide konden. Er werd wat afgehuild in deze eerste aflevering, want later mocht je ook nog bevoorrechte getuige zijn van hoe Coppens zijn andere broer en zijn moeder op de hoogte bracht van zijn plannen tot uitwijken. ‘Ik ben overmand door emoties, ik ben echt een watje,’ snikte Coppens. Zijn vrouw, die tenslotte toch óók naar Zweden zou verhuizen, hield het opvallend genoeg droog.

Staf en zijn vrouw Monique. Beeld VTM
Staf en zijn vrouw Monique.Beeld VTM

Ondanks alle emoties die hem al te merkbaar door het lijf gierden, leek Coppens me aldoor toch een zekere mate van professionalisme te bewaren: ik kreeg de indruk dat hij zich nooit echt onbespied waande door de dan ook immer aanwezige camera, waardoor we tot op heden ook nog geen gevoelig andere versie te zien kregen van de Staf Coppens die we met z’n allen kennen, als was hij ook echt de huisvriend die zijn werkgever maar wat graag in ’m ziet. Op dat vlak was het alleszins interessant om vast te stellen dat zelfs in het geval van huisvrienden het nog altijd weinig stichtend is om te moeten aanschouwen hoe iemand z’n huisraad inpakt, doos per doos. Met de ietwat geaffecteerde commentaar – Coppens levert zelf duiding bij de beelden, en voor alle leeftijden – had ik me tegen het eind van de eerste aflevering ook nog niet helemaal verzoend, merkte ik. Herhaaldelijke blootstelling aan ‘Camping Coppens’ zal vast gewenning brengen, maar zo dol wou ik het, als eeuwige thuisblijver, op basis van de eerste aflevering nog niet maken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234