Elisa Lam in de beruchte liftvideo Beeld Netflix
Elisa Lam in de beruchte liftvideoBeeld Netflix

Televisie★★☆☆☆

Er zat veel meer in ‘Crime Scene: The Vanishing at the Cecil Hotel’ op Netflix

Zoals Egbert Lachaert zei toen hij op zijn eerste dag als voorzitter van de Open-VLD de partijkas opendeed: ‘Hier zat toch veel meer in.’

Het Cecil Hotel is een van de meest beruchte hotels van Los Angeles. Toen het in 1924 openging, richtte het zich op reizigers die genoegen namen met minder comfort, maar na de beurscrash van 1929 en de Grote Depressie veranderde het meer en meer in een plek voor havelozen die nergens anders terecht konden. Door de ligging op de zogenaamde ‘Skid Row’, een aantal straten in het centrum van LA waar daklozen en drugsverslaafden samen klitten, werd het er een komen en gaan van mensen die moeite hadden om de touwtjes aan elkaar te knopen, die aan het eind van hun Latijn waren of die zich wilden verstoppen voor de arm der wet. ‘The Cecil’ was een ‘hotbed of death’, zoals een ex-manager het omschrijft, een plek vol dood en verderf, zelfmoorden, brandstichting en partnergeweld. En dus ook een hotel waar Richard Ramirez, alias seriemoordenaar The Night Stalker, zich zo op zijn gemak voelde dat hij er in de jaren 1980 een tijdje zijn uitvalsbasis van maakte. 

Begin jaren 2010 kreeg het Cecil Hotel  een ‘extreme make-over’ en begon het zich onder de naam ‘Stay on Main’ te richten op toeristen die op zoek waren naar betaalbare logies in Los Angeles. Maar een deel van het gebouw bleef, ook vanwege de ligging, een verzamelplaats voor de onderbuik van de samenleving, zodat argeloze bezoekers - les één: lees altijd goed de recensies voor je een kamer boekt - vaak in contact kwamen met een deel van LA dat zelden vernoemd wordt in de Lonely Planet. In het voorjaar van 2013 verbleef  Elisa Lam, een Canadese studente van 21, in Stay on Main tijdens een reis naar Californië: toen zij plotseling verdween en haar lichaam enkele dagen later teruggevonden werd in een van de watertanks op het dak van ‘the Cecil’, was dat een tragedie, maar geen zaak waarvan je zou verwachten dat er tien jaar later een true crime-serie over zou worden gemaakt. Door de macabere geschiedenis van het Cecil Hotel en een bizarre video van Lam die zich vlak voor haar dood in de lift  heel vreemd gedroeg, groeiden haar verdwijning en dood echter uit tot een mysterie waar mensen van over de hele wereld zich in gingen verdiepen.

Ook documentairemaker Joe Berlinger, die met ‘Paradise Lost' een hele en met ‘Conversations with a Killer' een halve true crime-klassieker op zijn naam heeft staan, stortte zich voor ‘The Vanishing at the Cecil Hotel’ op de verdwijning. Hij goot de hele geschiedenis in vier uur televisie die fascineert maar uiteindelijk erg frustreert, omdat nooit duidelijk is of Berlinger kritiek geeft op onze obsessie met true crime en sappig vertelde misdaadverhalen of gewoon mee wou surfen op diezelfde obsessie richting makkelijk succes. Bij het begin lijkt het een beetje alsof hij oorspronkelijk een documentaire over de geschiedenis van The Cecil Hotel wou maken, maar door Netflix verplicht werd om er een true crime-invalshoek aan vast te plakken: stadshistorici, ex-hotelgasten en een ex-manager - een blonde dame die haar bijdrage duidelijk beschouwt als haar langverwachte doorbraak in Hollywood - vertellen uitgebreid over hoe het gebouw ontstond en waar het in de decennia sinds de oprichting allemaal verkeerd liep. Het is een rijk en boeiend verhaal, maar de doorzichtige pogingen om tussendoor de link te leggen met Elisa’s dood  - ‘Mijn instinct zei dat ‘the Cecil’ er iets mee te maken had’, aldus een van de geïnterviewden, alsof het hotel een soort kwade genius is - komen snel goedkoop over.

De meest relevante stukken van ‘The Vanishing at the Cecil Hotel’ zijn die waarin Berlinger reconstrueert hoe de verdwijning van Lam mensen ertoe aanzette om van achter hun computerscherm mee te zoeken. De video van het meisje in de lift, die de politie deelde in de hoop om meer informatie te krijgen, ging snel viraal en haar vreemde gedrag op de beelden - ze duwde op alle knopjes tegelijk, bewoog op een rare manier haar handen en leek tegen mensen te praten die niet te zien waren - zorgde ervoor dat de wildste theorieën ontstonden: volgens één iemand was Lam zelfs een biologisch wapen dat naar Los Angeles kwam om het daklozenprobleem te verhelpen. Het is interessant om te zien hoe de internetdetectives, die in het begin vooral wilden helpen, gaandeweg verloren liepen in allerlei vergezochte hypotheses en complotten: de parallellen met de Qanon-adepten en anti-vaxxers vandaag mogen duidelijk zijn. Als het autopsierapport wat lang op zich laat wachten, moet dat wel wijzen op een doofpotoperatie waar politie en het hotel in betrokken zijn. Een obscure horrorfilm waar een watertank een rol speelt, lijkt plotseling belangrijke aanwijzingen te bevatten. En een arme Mexicaanse death metal-muzikant krijgt van de ene dag op de andere het halve internet over zich heen omdat hij vlak nadat Elisa Lams lichaam gevonden werd enkele macabere videoclips postte.

Uiteindelijk begon het de ‘internet sleuths’ wel te dagen dat alles eenvoudiger in elkaar zat dan ze dachten en dat wat voor hen eigenlijk een soort spelletje bleef voor de familie en vrienden van Elisa Lam de harde werkelijkheid was. ‘We zijn zo veel bezig geweest met alle mysteries en bizarre dingen in zaak dat we Elisa en haar omgeving uit het oog zijn verloren’, zo zegt een van hen op het einde van de reeks ootmoedig. Maar eigenlijk geldt hetzelfde voor ‘The Vanishing at the Cecil Hotel’. Berlinger besteedt zoveel tijd aan de sappige verhalen uit het verleden van het hotel en aan wat de internetdetectives allemaal hebben bedacht dat het slachtoffer grotendeels uit beeld verdwijnt. Er komt niemand aan het woord die haar echt gekend heeft en pas helemaal op het einde, wanneer de even droevige als eenvoudige oplossing van Elisa’s overlijden aan de oppervlakte komt, krijg je een beter inzicht in haar als persoon en wordt ze kort meer dan een mysterie dat moest worden opgelost. Het lijkt alsof Berlinger uiteindelijk ook die boodschap wil meegeven, dat ze het niet verdiende om bekend te staan als ‘het meisje uit de liftvideo’; alleen is dat nogal hypocriet als je haar ruim drie uur lang alleen maar op die manier naar voren hebt gebracht. 

Krijgt u maar niet genoeg van onze recensies? Download de Humo-app en blijf op de hoogte van de ontwikkelingen in tv-land!

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234