The EddyBeeld Netflix

Televisie★★½☆☆

Ergens in ‘The Eddy’ op Netflix zat een goeie reeks, maar ze is er niet uit gekomen

Na de City of Stars neemt ‘La La Land’-regisseur Damien Chazelle de lichtstad onder handen: in de onopgefriste banlieues van Parijs speurt hij alweer naar de ziel van jazz in de donkere Frans-Amerikaanse Netflix-reeks ‘The Eddy’. Volgens de laatste berichten is hij nog steeds op zoek.

‘The Eddy’ gaat over jazzclub The Eddy, waar de band The Eddy roem vergaart met de dwingende compositie ‘The Eddy’, maar het hoofdpersonage heet gewoon - net als de hele reeks een gemiste kans - Elliot. Je herkent Elliot (André Holland van ‘Moonlight’) meteen, wanneer je ‘m in opperste concentratie van de rond hem tollende jazznoten ziet próéven, als een Groot Genie - alleen Grote Genieën laten irritant kleine sigaretten zo losjes tussen de vingers bengelen. Terwijl Elliot de muziek op niveau houdt, zorgt zijn partner Farid (Tahar Rahim van ‘Un prophète’) voor de financiën van de zaak. Hij doet dat met de kunde en het inzicht van een Jan Jambon, en al snel zit Elliot gevangen tussen politie en maffia, in het nauw gedreven door opstapelende schulden en gebroken beloftes.

Dat misdaadverhaal is een tang op een varken, een Skrillex-beat op een Louis Armstrong-ballad - en ook wel geheel oninteressant. Dan liever de tranches de vie die daartussen worden geweven, over de chaotische levens van de muzikanten die veelal aan de rand van de maatschappij leven: de bassist die zijn lief met een ander ziet trouwen, de drumster die voor haar zieke vader moet zorgen... Het zijn mensen uit verschillende culturen, die verschillende talen spreken, maar muziek is voor hen allemaal de lijm die de stukjes van hun vaak gebroken levens bij elkaar houdt. Muziek is ook de essentie van de reeks: zoals in ‘Treme’ wordt het slappe narratief zo vaak mogelijk onderbroken wanneer de personages naar hun instrumenten grijpen.

The EddyBeeld Netflix

De improvisatorische livesegmenten swingen niet zelden als een tiet: die begrafenis! Chazelle, die voor alle duidelijkheid alleen de twee eerste afleveringen regisseerde, weet in zijn camerabewegingen en montage een zwier te leggen die mooi maat houdt met de muziek. Knipoogde hij in ‘La La Land’ naar de exquise MGM-musicals uit de jaren 50, dan zweert hij hier bij rauw naturalisme. Al ben ik nog altijd niet helemáál fan van het soort jazz - meestal gecomponeerd door Justin Hurwitz, ditmaal door hitmachine Glen Ballard - in Chazelles werk: die geurt niet naar Minton’s en Birdland, wel naar de chique tenten waar Benny Goodman in de jaren 30 de beau monde onderhield. Ik hoor meer Buddy Rich dan Elvin Jones, meer Michel Legrand en Henry Mancini dan Miles Davis en John Coltrane. Met andere woorden: meer wit dan zwart. Braafjes. Er zat veel méér muzikaal potentieel in de melting pot van ‘The Eddy’ - waarom de muziek niet uitbesteden aan échte hedendaagse multiculturele Europese genieën als Yazz Ahmed of Shabaka Hutchings? Nu blijft de muziek in ‘The Eddy’ typische ‘fictiemuziek’: slecht dan wel geniaal naargelang wat de personages erover zéggen, niet naargelang wat er allemaal in je oorschelp kruipt.

Voeg daar nog aan toe: een clichématig script (de nochtans gevierde bedenker van ‘The Eddy’, Jack Thorne, probeerde eerder al Harry Potter naar de vaantjes te helpen met z’n toneelstuk ‘Harry Potter and the Cursed Child’); een naar de nouvelle vague refererende beeldvoering die na de passage van Chazelle wel érg warrig en donker wordt; en een tempo dat ze op vergaderingen van de regering ‘naar de trage kant’ noemen. Ergens in ‘The Eddy’ zat een goeie reeks, maar ze is er niet uit gekomen.

Desalniettemin kan de sequel, over nog een ánder muzikaal fenomeen, niet uitblijven: het is nu al likkebaardend uitkijken naar ‘The Wally’! 

The EddyBeeld Netflix
Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234