'Exit'Beeld VRTNU

televisie★★½☆☆

‘Exit’ op VRTNU: ‘Een Noorse serie over scheefpoepende yuppies’

Buiten de dagdromen van de regisseur in kwestie is het nog maar zelden gebeurd dat Erik Van Looy en Martin Scorsese in één en dezelfde zin zijn vermeld. Met ‘Exit’ - een Noorse serie over scheefpoepende yuppies die integraal op VRT NU staat - gaan die dromen alsnog in vervulling: proficiat, Marty!

‘Exit’ gaat over vier stinkend rijke speculanten (‘ik had mijn eerste honderd miljoen al voor mijn dertigste’) die, zoals in ‘The Wolf of Wall Street’, almaar dieper afglijden in de bodemloze put van sex, drugs & aandelenboekjes. Ze delen ook, zoals in ‘Loft’ of het trendsettende ‘The Loft’ (bioscoopbezoekers deden tóén al aan social distancing), de sleutel van een appartement waar ze na hun uren uitgebreid het oude Rome doen herleven. Hun gezin dient als mode-accessoire, zoals de Rolexen en blitse bolides die hun identiteit bepalen: ‘Het gênantste moment van mijn leven was toen er een nieuwer model van míjn auto op de parking reed!’ Af en toe flitst er een Porsche door het scherm, maar u hoort: dit zijn BMW-jongens. Om zo diep weg te zakken in het moeras van het kapitalisme zit u toch algauw enkele jaartjes op de banken van de Vlerick Business School.

De heren in kwestie zijn Adam (Simon J. Berger), een sociopathische controlefreak die zijn echtgenote (Agnes Kittelsen) met psychologische spelletjes onder de knoet houdt; de suïcidale William (Pål Sverre Hagen); spring-in-’t-veld Henrik (Tobias Santelmann), ofte de Filip Peeters van de bende; en Jeppe (Jon Øigarden), van wie ik na acht afleveringen vooral weet dat hij Jeppe heet. Het zijn nogal sjarels. Ik vermeldde net ‘The Wolf of Wall Street’ en ‘Loft’, met dien verstande dat het híér slechts drieënhalve minuut duurt voor de eerste erecte penis door beeld waggelt: dat zie je niet bij Leonardo DiCaprio. Soms loopt het, zoals wel vaker bij erecte penissen, echt uit de hand. Eén van de personages - niet stoned, maar Tomorrowland-stoned - wil ook een ritje op de prostituee waarmee zijn maat in de belendende kamer van jetje geeft en begint met een mes op de deur te kappen, waardoor hij per abuis het oor van het meisje eraf snijdt.

Saai wordt het in ‘Exit’ zelden. De karakters zijn goed geschetst en veel beter geacteerd: hun superioriteit zit al vervat in de manier waarop ze hun kauwgom te lijf gaan. Zelfs de camera’s van het parlement zijn er zelden in geslaagd hun personages er zó onsympathiek te laten uitkomen. Hebben de makers ook iets te zeggen? Hmm. Dat het opperste echelon van de beurs geen thuis is voor de fijnste specimens die het mensdom te bieden heeft, was zelfs mij - traag van begrip als ik ben - toch al even duidelijk. Er wordt gesuggereerd dat hebzucht compensatie is voor existentiële angst: oké. Ik noteerde zelfs één heel goeie zin: ‘Kinderen krijgen is een narcistische paradox: je wil ‘t zodat iets van jou verder leeft, maar ‘t verhindert jou wel om nú te leven.’

‘The Wolf of Wall Street’ toonde voor het exces ook de opkomst en de drive van z’n verachtelijke hoofdpersonage. Die drive is bij deze joligaards al lang gaan liggen, zodat er alleen nog ennui, nihilisme en hedonisme overblijft. Nadat één van hen per hoge uitzondering eens geen prostituee maar wel zichzelf in het gezicht had geschoten, kon ik alleen maar de butler een lekker flesje Château Pétrus laten kraken. 

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234