Romelu Lukaku in 'FC United'. Beeld VRT
Romelu Lukaku in 'FC United'.Beeld VRT

Televisie★★★½☆

‘FC United’ op Canvas bezorgde ons plaatsvervangende schaamte om de allerlaagste vernederingen

11 of 12, ouder kon Zinho Gano niet geweest zijn toen hij bij Lierse in de spits stond, met naast zich een jongen die ook toen al Romelu Lukaku heette. Het koppel spitsen speelde elke tegenstand de vernieling in, wist Zinho nog. Het is niet ondenkbaar dat meer dan één wanhopige jeugdtrainer aan de overkant van de middellijn tijdens de rust, in het aanschijn van de nakende pandoering, spijt kreeg dat hij onderweg het clubbusje niet in de gracht gereden had – de verlokkelijke genade van de forfaitcijfers achterna, en de rest is voor de verzekeringen. Hun overmacht riep weerstand op, en het was uiteindelijk bij Lierse dat Romelu Lukaku naar eigen zeggen leerde hoe racisme eruitzag. En hoe het klonk. De pleinen waar de verwijten het lelijkste galmden, kende hij nog vanbuiten. ‘En altijd waren het de ouders.’ Spelers wisten beter, want die liepen dan ook kans op lichamelijke averij. Dan mochten ze nog scheenlappen dragen.

Lukaku was de grootste naam in ‘FC United’, dat zoals zoveel programma’s over voetbal gaat, maar dat verder ingaat op de intenties achter het gestrekte been van een supportersschare die, tienduizend sterk, oerwoudgeluiden ten gehore brengt wanneer een gekleurde speler naar de stip wandelt voor een strafschop op het thuisdoel. We zagen het Lukaku nog eens overkomen in Italië op archiefbeelden, die ondanks die geruststellende benaming ook maar twee jaar oud waren. Gano vond het als profvoetballer makkelijker om zulke verbale aanslagen naast zich neer te leggen: de ouders aan de zijlijn vond hij zoveel persoonlijker. Lukaku dacht het tegendeel. We kregen ook een bloemlezing op sociale media te zien van aan Lukaku geadresseerde orale winderigheid, maar dat was dan weer misschien een heel eigen probleem vergeleken met wat ‘FC United’ wilde aankaarten. En tegelijk hetzelfde.

Cyriel Dessers, die je met zo’n naam nochtans moeilijk níét in Vlaanderen kunt thuisbrengen, wilde liever niet herhalen wat zoal naar hem geroepen werd als 10-jarige. ‘Het allerlaagste van het laagste. Iedereen kan er zich wel iets bij voorstellen.’ Opdat we vooral niet zouden denken dat de etterbuil enkel zweert ter hoogte van de tribunes, konden we ons dan weer plaatsvervangend schamen bij de herinnering die Nadjim Haroun oprakelde, waarin hij in Nederland van een jeugdtrainer vernam dat hij dan wel een zeer goede speler mocht zijn, maar dat er helaas al een Afrikaan in de ploeg zat. ‘Vanaf twee gaan ze samenklitten, en dan wordt het gevaarlijk.’ Ik word almaar beter in plaatsvervangende schaamte oproepen, ik vraag me af hoe dat komt.

De eerste aflevering van ‘FC United’ kwam niet altijd los van het anekdotische, maar maakte ook de fout niet om op eigen houtje onbesuisd uitwegen aan te wijzen. Sport, zowel op de beste momenten als op beroerde dagen, is een zinnespel waarin je met enige moeite de breuklijnen der samenleving kunt ontwaren. Het is te velde zoals te lande, vrees ik dan. In de volgende aflevering wordt de rol van de heren bestuurders onder de loep genomen, wat me een erg goed idee leek.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234