null Beeld © VRT - NyklyN
Beeld © VRT - NyklyN

televisie★★★½☆

‘Ferry blijft de samoeraisaus op het smakelijke pak frieten dat ‘Undercover’ is’

Een Lommelse lijnbus houdt halt in the middle of nowhere. Ferry Bouman, de gevallen Pablo Escobar van Brabant, waggelt in zijn verfomfaaide jasje over de asfaltweg richting Camping Zonnedauw en zet, in z’n armtierige trailer aangekomen, zijn lippen aan een smerige whiskyfles. Johnnie Walker Red: ben je zó diep gevallen, Ferry? Vanuit de schaduw komt de stem van Bob Lemmens, die achter de schermen aan Tom Waes toebehoort. ‘Hey, Ferry.’ Je moet het de makers van ‘Undercover’ nageven: een seizoen aftrappen kúnnen ze.

In het volgende shot worden meteen, teneinde de vaart te houden in een aflevering die op de keper beschouwd pure set-up is, de antagonisten van deze jaargang geïntroduceerd. Regisseur Joël Vanhoebrouck laat de Martin Scorsese in zichzelf opborrelen en filmt net als in dat ene beroemde tracking shot uit ‘Goodfellas’ twee personages terwijl ze een nachtclub binnenstappen. In de zwierige camerabeweging die volgt, maken we kennis met dé xtc-dealers van de Benelux: de troepen van Serkan Bulut, zijn trouwe luitenant Timur en vooral de grote kracht achter de schermen, Serkans vrouw Leyla (Nazmiye Oral), die nadat Serkan in een rolstoel is beland stilaan de teugels heeft overgenomen. De bal gaat aan het rollen wanneer in de bende een undercoveragent wordt vermoord. Het doet de gewiekste politieman Patrick Diericks (Jeroen Van der Ven) vermoeden dat er een mol in zijn organisatie zit. Het is die mol die Bob Lemmens – off the books, als in de beste Amerikaanse actiefilms – moet zien te klissen.

Of de plotlijn rond de Turkse maffia tot de verbeelding spreekt, zullen de komende weken moeten uitwijzen. Maar eigenlijk doet het er amper toe: ‘Undercover’ draait natuurlijk in de essentie om die twee mannen, de schurk en de flik, de Al Capone en Eliot Ness van het platteland, die elkaar voor het eerst in tijden nog eens diep in de ogen kijken – net Robert De Niro en Al Pacino die in de misdaadfilm ‘Heat’ na een langdurig kat-en-muisspelletje éíndelijk aan weerszijden van een dinertafel belanden. Wanneer Frank Lammers zijn ogen over Tom Waes laat glijden, dán knettert deze reeks het hardst. Zijn Ferry blijft de samoeraisaus op het smakelijke pak frieten dat ‘Undercover’ is. De manier waarop hij met zijn wereldmoeë blik de horizon scant, als een jachtluipaard op zoek naar prooi; de manier waarop het licht in zijn ogen een klein beetje dooft wanneer hij ziet dat zijn oude vlam een nieuwe liefde heeft gevonden; die onmetelijk coole versleten jas van ’m... Jááá.

Het ene moment zit Bob nog een lekkere Omer te degusteren bij zijn nieuwe gezin, het andere rolt hij met Ferry over de vloer, en vliegen ze met hun tweeën door het raam van de camper. De opbouw zit erop, de komende afleveringen kunnen bijna niet anders dan tot het betere buddy cop-werk leiden. Benieuwd wie de ander het eerst een mes in de rug zal steken.

‘Undercover’ lijkt me, kortom, ook in z’n derde seizoen geen Johnnie Walker Red te zijn, wel een spannende Glenmorangie met een gulzige afdronk. Schol!

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234