The Tender Bar Beeld x
The Tender BarBeeld x

film★★★☆☆

George Clooneys ‘The Tender Bar’ is niet memorabel, maar bevat een levensbelangrijke boodschap

Van het heelal naar de highway: speelde ‘The Midnight Sky’, George Clooneys vorige film, zich voor een groot stuk af aan boord van een ruimteschip, dan dropt het openingsshot van ‘The Tender Bar’ ons in de slipstream van een Ford die over een Amerikaanse snelweg scheurt terwijl ‘Radar Love’ van Golden Earring uit de autoradio knalt.

Erik Stockman

Alsof George wil zeggen: ‘Oké, het is even genoeg geweest met de apocalyptische sciencefiction, het is tijd om naar de aarde terug te keren voor een bitterzoet verhaal over cafés en bowlingpaleizen.’ Door de open autoraampjes zien we hoe de wind blaast door de haren van de kleine Jr (Daniel Ranieri) en zijn moeder (Lily Rabe): twee geblutste zielen die na een reeks tegenslagen - werk verloren, vriendje kwijt, portefeuille leeg, uit het appartement gezet - noodgedwongen hun intrek nemen in opa’s huis in Long Island.

Voor de moeder betekent de verhuis een mislukking, zo maakt de té uitleggerige offscreenstem ons duidelijk, maar voor de jeugdige Jr heeft het huis in Long Island de gloed van een klein paradijs, met de geklutste eieren die er op tafel komen en met opa (Christopher Lloyd) die in zijn trouwe stoel aldoor veesten zit te laten. En dan is er nog de immer in een oneindig cool leren jasje gehulde Uncle Charlie (Ben Affleck), die Jr laat kennismaken met de magie van boeken en met de gezelligheid van de bowlingzaal.

Bij gebrek aan een echte vader - die is er allang geleden tussenuit geknepen - klampt Jr zich vooral vast aan Charlie, een cafébaas die de glazen over het toogblad recht in de handpalm van de cafégangers laat schuiven en die Jr aan diezelfde toog aldoor onderwijst in wat hijzelf ‘de mannenwetenschap’ noemt: ‘Nooit een vrouw slaan, zélfs niet wanneer ze je met een schaar heeft neergestoken.’ Of: ‘Of een liefdesrelatie al dan niet wordt verdergezet: het zijn de vrouwen die beslissen.’ (aanvulling onzentwege: so true!) Overigens zitten we in de jaren ‘70: als je op café even naar huis wilde telefoneren, bijvoorbeeld om te zeggen dat je later thuis zal zijn, dan diende je van je kruk op te staan en je doorheen een dichte sigarettenrookwolk naar de betaaltelefoon naast de ingang van het pissijn te begeven. Those were the days!

Het is ook Uncle Charlie - zoals álle goede cafébazen ook de rollen vervullend van handelaar in troost, biechtvader en in het geval van Jr dus ook van surrogaatvader - die in Jr de schrijfmicrobe wakker maakt. In een mooie scène zien we hoe opa, mama en Uncle Charlie aandachtig de allereerste editie van de familiekrant staan te lezen die Jr als een volleerde eenmansredactie bij elkaar heeft getypt, geknipt en geplakt. Iedereen wacht vol spanning op het oordeel van Uncle Charlie, die pas na een lange stilte - die voor de nagelbijtende Jr wel een eeuwigheid lijkt te duren - zijn mening geeft over het schrijfwerk van zijn neefje: ‘Je hebt talent.’ En weet u waarom we dat zo’n mooie scène vinden? Omdat je uit dat ene moment kunt afleiden dat Clooney en J.R. Moehringer, de Amerikaanse Pulitzerprijswinnaar op wiens memoires ‘The Tender Bar’ is gebaseerd, wéten hoe verdomd belangrijk - lévensbelangrijk zelfs - het is om af en toe een compliment te krijgen. Veel mensen, zeker in Amerika, houden er de overtuiging op na dat je het op eigen kracht kunt maken in het leven, en dat je - zolang je het écht maar wilt! - álles kunt bereiken. Kan zijn, maar soms raak je er niet alleen; soms heb je iemand nodig - je vader, je moeder, een leraar, een Uncle Charlie - die je door het geven van wijze raad of door het uitdelen van een compliment een klein zetje geeft, je hogerop tilt, je op de juiste weg zet.

Niet dat Clooney die boodschap zit uit te spellen: hij vertilt zich niet aan gemoraliseer of boodschapperigheid, maar laat gewoon zien hoe de ogen van de kleine Jr na het levensveranderende compliment van Uncle Charlie als nooit tevoren beginnen te fonkelen. De ontspannen manier waarop Clooney door de nochtans moeilijke jeugdjaren van zijn hoofdpersonage fladdert, kwam hem hier en daar op kritiek te staan: een Amerikaanse filmcriticus merkte bijvoorbeeld schamper op dat de oudere Jr (Tye Sheridan) niet in het minst aangedaan lijkt door de pijnlijke breuk met zijn geliefde, de rijkeluisdochter Sydney (Briana Middleton). En het is waar: in tegenstelling tot pakweg Elio (Timothée Chalamet), het in tranen losbarstende hoofdpersonage uit ‘Call Me By Your Name’, is Jr één van die zeldzame filmpersonages die er niet eens zó ondersteboven van zijn dat hun liefdesaffaire stukloopt. ‘Gedumpt in Connecticut. En dat was dat.’ zo horen we Jr zeggen met de beslistheid van een man die achter zich voorgoed een deur heeft horen dichtslaan, en dat niet eens zo erg vindt. En daar, zo weet Clooney allicht uit eigen ervaring, is niets mis mee.

Niet álle minnevuren zijn voortbestemd om te branden tot in de eeuwigheid: soms blijf je een poosje samen met iemand omdat het kortstondig goed voelt, ook al weet je diep vanbinnen heel goed dat die persoon níet het meisje of de jongen is met wie je de rest van je leven wil delen. Zo gaat het soms.

We naderen de conclusie: ‘The Tender Bar’ is zeker geen grensverleggende film, je hoeft hem niet persé te zien en wie toch kijkt is hem zó weer vergeten. En Clooney beschikt als regisseur zéker niet over de filmische bravoure van Paul Thomas Anderson, wiens eveneens in de jaren 70 spelende ‘Licorice Pizza’ in alle opzichten superieur is aan ‘The Tender Bar’. Maar de hierboven beschreven scènes, én de goeie vertolking van Affleck, maken van ‘The Tender Bar’ bij vlagen toch een genietbare en ontroerende film.

En hoe mooi is het niet om uitgerekend in deze sluitingsuurtijden een film te zien die lof betuigt aan de onmisbare ruwe schoonheid van het caféleven?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234