null Beeld VRT
Beeld VRT

televisie★★★½☆

Gezellig was ‘Twee zomers’ allerminst, actueel des te meer

‘Twee zomers’ is de nieuwste poging van de openbare omroep, ons immer welgezind, om des zondags de gedachte aan het ongeduldig wachtende juk te milderen bij de loonslaven die gezamenlijk zijn publiek uitmaken.

Tom Raes

Laat ik me gelijk maar als één van hen outen, en vervolgens ijlings overgaan tot de kern van ‘Twee zomers’: een vriendenkliek die gezamenlijk tegen de vijftig aanloopt, wil dat heuglijke feit vieren op een bedrieglijk idyllisch ogend eiland dat, zo zal spoedig blijken, qua topografie eerder noodlottig is dan paradijselijk. ‘Twee zomers’ is de laatste pennenvrucht van Tom Lenaerts en Paul Baeten Gronda, die eerder al ‘Over water’ afleverden, een bijzonder fraai ogende karakterstudie aan de hand waarvan ik desondanks ben gaan inzien dat beeldige prestigeprojecten daarom nog niet vanzelfsprekend voorzien in mijn kijkplezier.

‘Twee zomers’ diende zich echter snediger aan. Al in de eerste aflevering werd overvloedig duidelijk wat er loos was: een doelmatigheid die ik, zo wil het toeval, vooral op zondag weet te appreciëren, want eens zullen de zondagen op zijn. Dertig jaar eerder, tijdens een soortgelijke vakantie in de eerste zomer waarvan sprake, vergrepen de mannen van de groep zich als prille twintigers – jongens nog – aan een vriendin die na een copieuze hoeveelheid slaappillen en alcohol kortstondig van de wereld verkeerde, en zich bijgevolg achteraf niets herinnerde. Met adjectieven als ‘copieus’ kun je maar beter zuinig omspringen, wil je tegenover een lezend publiek volhouden dat je een eenvoudige loonslaaf bent, denk ik.

Na het misbruik gooiden de daders het op een akkoordje om er gezamenlijk het zwijgen toe te doen, teneinde hun nog onbeschreven toekomst niet te schaden. Die omerta, zagen we, had hun geen windeieren gelegd. Zo had de Koen De Bouw van de groep het tot minister geschopt, een betrekking waarbij een geweten dan ook facultatief is. Peter (Tom Vermeir) zagen we dan weer op de plee zitten in Silicon Valley. Uitgerekend daar ontving hij het bericht dat iemand niet enkel op de hoogte was van voornoemde smeerlapperij, maar dat die anonymus ook in het bezit bleek van beeldmateriaal. Aangekomen op hun vakantiebestemming – de tweede zomer – besloten de vrienden, die in het juiste licht nu al meer weg hadden van medeplichtigen, dat één van hen achter die poging tot afpersing moest zitten. Kortom, gezellig was ‘Twee zomers’ allerminst. Actueel des te meer.

Contrasten zijn van belang in ‘Twee zomers’. Zo steekt de frivole generiek op Jacques Brels ‘On n’oublie rien’, waarin de personages zich kortstondig verliezen in interpretatieve dans, fel af tegen de paranoia die straks geheid tot alle uithoeken van het vakantieparadijs zal doordringen, daarbij een handje geholpen door de voelbare isolatie van het gezelschap, die visueel vervat zit in de vele vergezichten op het eiland. Dat er geen gsm-ontvangst is, zoals sluiks vermeld, is natuurlijk een gewiekst scenarieel handigheidje: sinds Agatha Christies ‘And Then There Were None’ hangen aan whodunits als dit geijkte formules vast. Dichter bij huis kom je qua vergelijkingsmateriaal sneller uit bij ‘De parelvissers’. Ik kom vooralsnog liever uit bij ‘De parelvissers’ dan bij ‘Over water’, merk ik.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234