'Ghostbusters: Afterlife' Beeld imdb
'Ghostbusters: Afterlife'Beeld imdb

film★★★★☆

‘Ghostbusters: Afterlife’ zit propvol met kleine momenten die je pure shotjes nostalgie toedienen

Een mens wordt alsmaar ouder, het baardhaar grijzer, de elektriciteit duurder, en terwijl je, verontrust door een vervelende kefhoest, weer maar eens een wisser vier centimeter diep in je neusgat steekt en tien cirkelbewegingen maakt, denk je: ach, de onschuld van de kindertijd, toen je de hoed van je vader opzette en speelde dat je Indiana Jones heette, of toen je een proton pack (eigenlijk een omgebouwde waspoederdoos) aan je rug hing en deed alsof je een Ghostbuster was, komt nooit meer terug.

Tot je op een blauwe maandag plaatsneemt in de bioscoopzaal en naar ‘Ghostbusters: Afterlife’ begint te kijken: en ineens is het alsof in het tijd-ruimtecontinuüm een portaal openzwaait en je opnieuw wordt meegezogen naar het walhalla dat je voorgoed verloren waande. Die oude man die in de wervelende proloog een authentieke spokenval in zijn hand houdt! Kleinzoon Trevor (Finn Wolfhard) die in de schuur van zijn recent overleden opa ontdekt dat onder dat oude zeil een wel héél speciale auto schuilgaat!

De ‘switch me on!’-scène! ‘Ghostbusters: Afterlife’ zit, een beetje voorspelbaar maar altijd perfect gedoseerd en briljant uitgevoerd, propvol met kleine momenten die je met de doeltreffendheid van een injectienaald pure shotjes nostalgie toedienen. We gaan hier niet te veel verklappen, maar de tweede helft bevat een scène in de gevangeniscel van het lokale politiekantoor, en man mijne man, tijdens de dialoog die zich dáár ontspint zult u een rilling voelen lopen vanaf uw staartbeentje, recht langs uw ruggengraat, helemaal tot... welja, helemaal tot in de bioscoopzaal of tot in de woonkamer waar ú zich bevond toen u als kleine jongen of als klein meisje voor het eerst kennismaakte met de Ghostbusters.

Wij hadden bij het aanhoren van de geinige dialogen en bij het zien van die metaalvretende spoken vaak zin om recht te veren en naar het scherm te applaudisseren, maar weet u wat pas écht geweldig is? Het geweldigste is dat Jason Reitman, die van zijn vader Ivan Reitman (de regisseur van de oorspronkelijke films) voelbaar een grote liefde voor ectoplasma heeft geërfd, van ‘Ghostbusters: Afterlife’ niet alleen een nostalgietrip vol knipoogjes naar de originele films heeft gemaakt, maar dat het hem is gelukt om al die momenten héél soepel en natuurlijk te laten voortvloeien uit een geslaagd nieuw verhaal. Een verhaal dat zich niet langer afspeelt in New York, maar in een stadje in the middle of nowhere, waar Trevor en zijn zusje Phoebe niet alleen tot de ontdekking komen dat die steeds terugkerende hevige trillingen níét worden veroorzaakt door aardbevingen of olieboringen, maar ook achterhalen dat hun grootvader veel méér was dan een vreemde eenzaat.

De avonturen van Phoebe en Trevor brengen overigens niet alleen het heerlijke ‘Ghostbusters’-gevoel terug, maar ook de magie, de charme, de occasionele horror, de humor en de fun van zowat álle eightiesfilms die net zo diep in uw ziel zitten als de kerstlichtjes uit uw kindertijd en de worst met appelmoes van uw mama: ‘The Goonies’, ‘Gremlins’, ‘Back to the Future’, ja zelfs ‘E.T.’. Hell, zelfs de heerlijke symfonische muziek van Rob Simonsen past perfect in de traditie van de grote epische soundtracks van legendarische filmcomponisten als John Williams, James Horner, Jerry Goldsmith en Elmer Bernstein. Al zaten wij bij het aanhoren van die opwindende blazers en strijkers van Simonsen ook wel af en toe te denken: ‘Heel knap, die orkestrale muziek, maar wanneer komt de climax? Wanneer komt de Ontploffing? Wanneer mag nu eindelijk de beroemde song van Ray Parker jr. losbarsten?’ Kleine spoiler: de Ontploffing komt.

Bekijk hier de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234