FILM★★★★1/2

Gravity

Geloof de hype: adembenemender dan dit kan cinema niet worden.

De kin op de vloer, de ogen opengetrokken tot tegen het plafond, de kont op het uiterste puntje van ons zeteltje, het hart in overdrive, de spieren opgespannen als veren, alle haartjes recht en zo nu en dan amechtig naar adem happend: zo zaten wij negentig minuten lang de wonderen van ‘Gravity’ in ons op te nemen.

Yep, ‘Gravity’ is cinema op z’n best, meeslepend en overrompelend, écht nog eens zo’n film die u het best in een bomvolle zaal bekijkt, op een gigantisch doek en dus niet – wáág het niet! – op uw iPad Air.

Alleen al die eerste minuten: de spaceshuttle die als een wit stipje op het scherm verschijnt en er ongeveer vier volle minuten – een eeuwigheid in de cinema tegenwoordig – over doet om in vol ornaat naar je toe te komen zweven; en vervolgens de camera die één lang, ononderbroken, sierlijk ballet begint te dansen met de twee belangrijkste bemanningsleden: missiecommandant Matt Kowalski (George Clooney), die zeshonderd kilometer boven de aarde met een jetpack op de rug een ruimtewandelingetje maakt, en Dr. Ryan Stone (de fantastische Sandra Bullock), die een defect paneel van de Hubble-telescoop tracht te vervangen terwijl de inktzwarte diepte onder haar gaapt.

Vijftien minuten lang duurt die meesterlijke, wonderbaarlijke, nu al historische openingstake, waarbij de camera op een bepaald moment zelfs ín Bullocks ruimtehelm glijdt en enkele minuten haar gezichtspunt overneemt, om daarna weer de ijskoude ruimte op te zoeken. Wow. Zo moet het ook zijn voor de echte astronauten die boven ons in het ijle rondzweven: wonderlijk en majestueus, maar vaak ook eenzaam en beklemmend.

Maar tijd voor filosofisch gemijmer is er niet: terwijl de razend knap aanzwellende muziek van Steven Price hel en verdoemenis aankondigt, duikt uit het donker, als een doodseskader, het rondvliegende puin op van een ontplofte Russische satelliet. ‘Abort mission!’ roept Houston, maar het is natuurlijk te laat – de brokstukken van de satelliet blazen de shuttle aan flarden, Kowalski en Stone tollen hulpeloos rond, een terugkeer naar de aarde lijkt onmogelijk.

’t Is een onwaarschijnlijk rechtlijnige beginsituatie (twee astronauten moeten van hier naar daar), maar regisseur Alfonso Cuarón haalt er een verschrikkelijk spannende, met enorm veel klasse en zelfbeheersing gefilmde overlevingsthriller uit: ‘2001: A Space Odyssey’ minus de filosofie en de grandeur, maar met een hoop suspense én in doeltreffende 3D.

‘Gravity’ is boven alles een technologisch mirakelstuk: ongelooflijk toch maar weer dat ze dit voor elkaar hebben gekregen, om je de illusie te geven dat je daar samen met die astronauten rondhangt, en dat zonder dat je ook maar één nano­seconde het gevoel hebt dat je naar digitale effecten zit te kijken.

In zekere zin onderscheidt ‘Gravity’ zich ook heel mooi van de steeds ondraaglijker wordende bigger, louder, faster-rampenvehikels van Michael Bay en Zack Snyder en consorten: de doodse stilte waarmee het internationaal ruimtestation in duizenden stukjes uiteenscheurt – in de ruimte is er geen geluid – voegt aan de beelden een poëtische schoonheid toe. Geen enkel minpunt?

Toch wel: dat sentimentele subplotje had voor ons niet gehoeven – maar meer euvels kunnen we echt niet bedenken. Film van het jaar, dus? Houston, we have a probable winner.


Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234