Nicolas AnelkaBeeld Netflix

TELEVISIE★★☆☆☆

Halfweg ‘Anelka: misunderstood’ beseften we dat Anelka ons koud laat

Waarom slóffen voetballers altijd zo? Op het terrein doen ze aan rennen, zweven, stuiteren, vallen en weer opstaan. Maar zodra ze iets anders dan gras onder de voeten voelen, neemt het trage, lusteloze, faux-nonchalante slepen een aanvang. Alsof ze een tragedie torsen waar simpele stervelingen geen weet van hebben, sloffen ze mismoedig over de plavuizen van het trainingscentrum, door de gangen van het hotel, over het zand van het strand. Van ver hoor je ze aankomen met hun Prozac-pasjes: hmpf-hmpf, hmpf-hmpf. Betreft het een zware, geroutineerde slof, dan nadert een topvoetballer. Gaat het om een slof waar nog iets van bedeesdheid in doorklinkt, heb je met tweede garnituur te maken. En klinkt het uitzonderlijk níét als een slof maar als een drilboor die asfalt verscheurt, is het gewoon Anthony Vanden Borre die een comeback komt aankondigen.

Nicolas Anelka slofte buiten categorie, want hij was een topvoetballer. Hij speelde bij PSG, Real Madrid en zowat alle Engelse clubs met een eigen Wikipediapagina, en was Frans international. Een attente, bevlogen spits was hij, een wereldtopper, maar nog vaker haalde Anelka Teletekst met de bonje die hij - overal, altijd, met iedereen - had. Anelka weigerde te spelen, Anelka zoende nog voor hij een locker had in de kleedkamer van zijn nieuwe club al met een ándere, Anelka vierde een doelpunt met een quenelle, Anelka deed na gedane zaken de wc-bril niet naar beneden, Anelka fluimde - zijn magnum opus - tijdens het wereldkampioenschap van 2010 de Franse bondscoach in de kleedkamer een belediging toe, waarop hij uit het tornooi werd gezet.

In ‘Misunderstood’ krijgt Anelka - in zijn gerieflijk flatje in Dubai struikelt hij heden zelden over paupers - de ruimte om uit te leggen dat het telkens om een misverstand ging, en trekken vrienden en familieleden hun psychologen-colbertje aan. Halfweg besefte ik plots dat Nicolas Anelka me eigenlijk behoorlijk koud laat, wat niet erg is, maar wel enigszins vervelend als hij het onderwerp is van de documentaire. M’n probleem: ik voelde geen ergernis over Anelka zélf, wel over het uitgewoonde personage dat hij speelde - dat van De Enigmatische Topvoetballer. Het is die protserigheid waar ik rimpelballen van krijg, de barok waarmee De Topvoetballer over zichzelf praat als een curiosum dat-ie zelf ook niet helemaal kan vatten. Dat eeuwige venten met pseudo-diepzinnigheden, die claim van buitenaardsheid, die kaduke metaforen vol koningen en leeuwen en bergtoppen waarop De Topvoetballer vervolgens eenzaam - nee, echt: zo verschrikkelijk éénzaam - is. Ja, steeds vaker verkies ik de waterdrager boven de champagneslurper. Zo’n Hans Vanaken die nog elke dag stil hoopt dat de ambtenarij hem komt headhunten: dáár wil ik een supporterssjaal voor rond m’n nek knopen.

Alleen toen het over ouders en kinderen ging, stopte de stroom van met een laagje mysterie gelakte tuttige inspirational quotes. ‘Ik hou van jou’ was bepaald geen stoplap geweest in de conversaties tussen Anelka en zijn ouders, zei hij, en dus vertrouwde hij zijn kinderen wél dagelijks toe dat er iets door zijn aderen stroomt dat liefde heet. Zelf had Anelka al op zijn dertiende het ouderlijk huis ingeruild voor een opleidingscentrum, zo’n legbatterij voor toptalent. Ach, van plus est en vous is nog nooit iets goeds gekomen, en je eerste natte dromen horen niet te sterven in het bedlinnen van een internaat. Over dat jongetje van toen had ik wel meer willen weten.

‘Het is een echte baan, voetballer zijn,’ zei Anelka tegen één van z’n zoontjes - het zinnetje was de climax van een bestudeerd betoog over hard werken. Kletskoek, natuurlijk. Winkelkarretjesontsmetter, plaatslager, eindredacteur bij De Morgen: een echte baan. Plezier maken op een pelouse, en in je vrije tijd my good friend genoemd worden door allerlei Dejan Veljkovicen: geen echte baan.

Maar dus: waarom slóffen voetballers altijd zo?

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234