Let's Talk About Sex - aflevering 1 (Japan) - Lieve Blancquaert Beeld VRT
Let's Talk About Sex - aflevering 1 (Japan) - Lieve BlancquaertBeeld VRT

televisie★★★½☆

Halverwege ‘Let’s Talk About Sex’ van Lieve Blancquaert wist ik: vanavond ga ik niet meer vrolijk worden

‘Contactlenzen of m’n bril?’ De vraag van Mitsu, net voor z’n afspraakje, klonk bedeesd, en ze werd beademd door de hulpeloosheid van iemand die wel vaker in labyrinten om een exitbordje zucht. ‘Doe toch maar de contactlenzen,’ adviseerde Lieve Blancquaert, met dat samengaan van doortastendheid en jonge empathie dat ze altijd weer uit haar genenpoel weet te takelen. Zelf wens ik voortaan ook door Blancquaert op elk gepland contact met het andere geslacht voorbereid te worden, na een ietwat traumatiserende ervaring waarover ik niet wens uit te weiden, maar die me op z’n minst wel heeft geleerd dat een mannenhemd toch beter de héle pens bedekt.

Blancquaert mocht het afspraakje van Mitsu, een 25-jarige IT’er uit de glanzende grootstad Tokio, volgen in het kader van ‘Let’s Talk About Sex’, het programma waarin ze de volgende weken uitvlooit hoe liefde en seks, dat curieus kijvende koppel, er wereldwijd aan toe zijn. Het was niet het algoritme van Tinder dat een Cupidopijl had afgeschoten, laat staan dat de date van Mitsu een vrolijke uitloper was van een nachtje overmoedig sake stapelen. Neen, de jongen had betááld voor het samenzijn. Een gangbare praktijk in Japan: voor het meisje met wie Mitsu een uur lang ging bootje varen, was dat daten haar werk. ‘Het is dat of betonstaalvlechter,’ had ze vast te horen gekregen bij de plaatselijke VDAB. In het bootje van Mitsu en het meisje hing dan ook een lucht van geacteerde jovialiteit, en toen ik nog eens snoof, wist ik dat ook tot gelatenheid verzwakte wanhoop een scheetje was komen trompetten.

In Japan is 40 procent van de inwoners jonger dan 35 nog maagd, zo had Blancquaert dan al verteld, en is twee derde van de jongeren single. Het celibaatsyndroom, heet het: jongens en meisjes - hopelijk wordt er in de volgende afleveringen ook buiten het hetero-narratief gedanst - vinden elkaar niet meer in het land. Zij-met-de-vagina hanteren hoge, koele, niet zelden financiële eisen, zij-met-de-piemel torsen een bochel van sociale onbeholpenheid: dat schijnt, vlug vertaald, het probleem te zijn. Blancquaert toonde hoe in Tokio jongens een lessenpakket volgden waarin ze gedoceerd kregen hoe ze een meisje moeten benaderen, en omgekeerd waren er workshops die meisjes diets moesten maken hoe ze de jongens kunnen lokken. Een stappenplan richting de liefde, knullig en klinisch onderwezen in een aula. Niet alles past op een boodschappenlijstje, zag ik Blancquaert gillen, zonder dat haar lippen bewogen.

Ze moest evenwel verder, een bizarre wijk van Tokio in waar jongens in knuffelcafés een meisje kunnen huren om mee te, welja, knuffelen. Gepoept zal er niet geweest zijn, om even een scherpzinnige observatie van de vermaarde seksuoloog Eddy Demarez te fêteren: mits opleg van voldoende yen kon het knuffelen overgaan in spooning, maar verder was verboden. Een jongen liet zich volgen door de camera, en het lepeltje-lepeltje met zijn uitverkorene zag er eerder als mesje-vorkje uit. Hij droeg een vossenmasker, en het werd me niet duidelijk of dat een onderdeel was van het smoezelige spel dat gespeeld werd dan wel gewoon een manier om onherkenbaar te zijn voor de camera, maar het was toen dat ik afzag van m’n plan om die avond nog vrolijk te worden.

In het verhaal van Mitsu viel met wat goeie wil nog wat hoop te scoren - op het einde van de aflevering had hij aan een georganiseerde massadate wat telefoonnummers van meisjes overgehouden - maar de wrangheid had toen met z’n rattentandjes alles al aangevreten. Van de beelden van het solohuwelijk van een vrouw van 45 - jawel: ze trouwde met zichzelf - onthoud ik de hagelwitte bruidsjurk, en de vuilzwarte ontgoocheling.

Ergens onderweg was Blancquaert in een eethuis beland waar het kookvuur alleen voor singles warm mag worden - in het kader van haar werk, Nic, je hebt geen post-it op de keukentafel gemist. Het was het restaurant er niet om te doen om timide vogeltjes en op verwelken staande muurbloempjes samen te brengen, wel om de apartheid te faciliteren: je eet er alleen, verzonken in jezelf, met tussenschotten die je afschermen van de andere klandizie. Op een klein barbecuegrilletje voor je mag je zelf wat lekkers braden, en dat moet je ze in Tokio toch nageven: een goochem businessplan laat zich er zelden onderscheiden van een gedicht over eenzaamheid.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234