null Beeld

FILM★★★1/2☆

Hell or High Water (★★★1/2☆)

Bloed en blauwe bonen in Texas.

Zodra de film begint, slaat de hitte je in het gezicht. Met onze ogen tot spleetjes dichtgeknepen tegen het felle licht van de Texaanse zon, turen we naar het uitspansel, dat zwaar op de door roestig prikkeldraad omgeven vlakte drukt. Jaknikkers pompen onvermoeibaar olie op uit de prairie, die zich ver en ongenaakbaar uitstrekt. Maar de wind draagt hier, behalve zand en stof, ook sporen van tragiek mee. De koeien, zo merkt iemand op, zijn hier tegenwoordig zo mager dat er niks af te snijden valt. Achteloos glijdt de camera door een vervallen woonwijk die wemelt van de plakkaten en de reclameborden: ‘Te koop’, ‘Krediet nodig?’, ‘Bel ons voor kredietverstrekking!’. Een stuk boze graffiti op de zijmuur van een bank: ‘Drie tours of duty in Irak maar geen geld voor mensen zoals wij.’ Hier heeft de economische crisis keihard toegeslagen, hier is een continent aan het afsterven, hier verlangen oude mannen en vrouwen in lokale cafés terug naar het Amerika van vroeger; terug naar ‘the old ways’. Helaas: dit is allang geen land voor oude mannen meer. Tegen deze sombere achtergrond ontspint zich een knappe, door de scenarist van ‘Sicario’ geschreven misdaadplot waarin de geweren mogen knallen en de wegscheurende auto’s dikke stofwolken achterlaten.

Twee broers, de onvoorspelbare Tanner (mooi hoe Ben Foster zijn explosieve personage van een melancholische tint voorziet) en de beheerste Toby (die zwaarmoedigheid in Chris Pine hadden we nooit eerder gezien), plegen voor het eerst in hun leven een bankoverval, maar hun onbeholpenheid werkt een beetje op de lachspieren (de bankbediende: ‘Jullie doen dit zeker voor het eerst?’). De reden waarom de broers zich op het criminele pad begeven, neemt ons onmiddellijk voor hen in: met het bijeengeroofde geld hopen ze de ouderlijke ranch te redden. Maar de oude Texas Ranger Marcus Hamilton (Jeff Bridges) zit het duo op de hielen. Wat een immens plezier is het toch weer om Bridges aan het werk te zien, met die licht overdreven southern twang van hem, en met die kinnebak die Brando-gewijs een beetje naar voren staat. Flirten met de karikatuur – Bridges vertolkt de archetypische flik die alles heeft gezien en meegemaakt, en zich stilaan opmaakt om in een schommelstoel van zijn pensioen te gaan genieten – en tegelijk een levensechte, aangrijpende mens neerzetten: alleen The Dude komt ermee weg. Het is ook genieten van de prachtige wisselwerking tussen Marcus en zijn al even ervaren Indiaanse partner Alberto (Gil Birmingham): twee oude rotten die, ook al lopen ze elkaar de hele tijd te jennen en te sarren, zichtbaar een diepe affectie voor elkaar koesteren.

De thrillerplot zorgt constant voor een intense hitte (komen de broers ermee weg?), maar regisseur David Mackenzie (‘Young Adam’, ‘Hallam Foe’) heeft rond die spanningsboog een reeks verrukkelijke tafereeltjes gecomponeerd. Zoals wanneer die stokoude serveerster aan Marcus en Alberto op nogal onvriendelijke toon vraagt wat ze níét willen eten. Waarna Mackenzie het verhaal – geruggensteund door de doem en droefnis aankondigende soundtrack van Nick Cave en Warren Ellis – naar de perfecte climax voert.

De uitdrukking ‘come hell or high water’ betekent zoveel als ‘doe wat je moet doen, en laat je daarbij door niets tegenhouden’. Zoals in: zorg er als de hel voor dat u naar dit Texas-toppertje gaat kijken.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234