'The Enforcer' Beeld The Searchers
'The Enforcer'Beeld The Searchers

film★★★☆☆

Het bloederige geweld, onfunctionele naakt en ridicule verhaal van ‘The Enforcer’ is één groot cliché, maar dat stoort niet

Indien ‘The Enforcer’ zou zijn gemaakt in de jaren ‘70, dan zou de hoofdrol ongetwijfeld zijn vertolkt door Charles Bronson, of Joe Don Baker, of Warren Oates, of misschien wel door Lee Marvin of Clint Eastwood - uit het meest onbuigzame staal gesneden seventieskoppen die waren gespecialiseerd in het incarneren van bikkelharde flikken, zwijgzame killers of eenzame wraakdemonen.

Erik Stockman

Antonio Banderas is meer opgetrokken uit mediterraanse charme dan uit hard staal, maar de minzame acteur is er niettemin uitstekend in geslaagd om zich - behalve een sexy baardje - voor de gelegenheid een zekere Lee Marvin-achtige taaiheid aan te meten. Banderas speelt Cuda, een pas uit de bajes vrijgelaten huurling die in opdracht van zijn meedogenloze mafiabazin Estelle (Kate Bosworth) mensen afdreigt en, als dat moet, om het hoekje helpt. Uit de routineuze grondigheid waarmee hij te werk gaat - check hoe hij na een moord zijn alibi regelt - valt af te leiden dat Cuda dit soort werk al héél lang doet, misschien wel té lang.

‘Ze zeggen dat Cuda niet meer van deze tijd is,’ zo zegt iemand over hem, ‘Maar jij en ik weten dat hij een classic is.’ Zo is dat. In het diepst van de nacht, wanneer de brave burgers slapen en wanneer de dealers, de crackhoertjes en andere verdoolde zielen uit hun ondergrondse krochten tevoorschijn komen, zoeft hij in zijn gitzwarte Barracuda door de straten van Miami, op zoek naar zijn volgend doelwit (noot: fuck de Tesla, de Barracuda rockt!). Soms laat hij heel luid 'Everybody's Got To Learn Sometime' van The Korgis uit zijn autospeakers galmen: omdat het een prachtsong is, natuurlijk, maar ook ten einde de pijnkreten en de smeekbedes te overstemmen van de ten dode opgeschreven vent die hij vijf minuten eerder bont en blauw heeft geslagen en in de autokoffer heeft opgesloten.

Telkens hij bij Estelle op audiëntie gaat, wisselt Cuda eerst een ijskoude blik uit met Doom, een dubbelgespierde Afro-Amerikaanse lijfwacht die in de sofa de hele tijd dollarbiljetten door een telmachine zit te halen. De toneelschrijver Tsjechov poneerde ooit dat als je aan de toeschouwer een geladen revolver laat zien, het noodzakelijk is dat er later in het verhaal met die revolver daadwerkelijk wordt geschoten. In ‘The Enforcer’ zit een variant op dat gekende dramatische beginsel: als je een dreigend kijkende dubbelgespierde lijfwacht laat zien, dan is het noodzakelijk dat het in de tweede helft van je film tot een bloederig duel komt tussen de held en de lijfwacht. Wat ook gebeurt.

In die tweede helft ontpopt Cuda zich, geheel volgens onze blijde verwachtingen, tot een nietsontziende wraakdemon die een jong meisje tracht te redden uit de klauwen van een boef (rol van rapper 2 Chainz) die, precíes zoals dat hoort, kickt op revolvers, zonnebillen en blingbling. Hét moment: Cuda die met behulp van een stalen golfclub een tegenstander tegen de grond mept, waarna hij - en het is uit dit soort kleine details waar wij onnoemelijk veel plezier uit halen - die golfclub minachtend buiten het beeldkader gooit (check hoe het ding enkele keren rond z'n as wervelt).

Het lijdt geen twijfel dat ‘The Enforcer’ door veel mensen zal worden bekritiseerd: omwille van het bloederige geweld, het ridicule verhaal, het onfunctionele naakt, omwille van de vele personages die sigaretten zitten te roken als schoorstenen, en omwille van de lachwekkende stereotyperingen - als er in ‘The Enforcer’ een gekleurde medemens is te zien, dan kunt u er donder op zeggen dat het om een dubbelgespierde moordenaar gaat, of om een in blingbling zwelgende drugsbaron. Bevallen die ingrediënten u niet? Ga dan niet kijken naar ‘The Enforcer’, punt.

Zelf zijn we ons héél goed bewust van de hilarische clichés in ‘The Enforcer’, maar het punt is dat wij er ons niet aan storen, maar dat we er net om zitten te grinniken. In de seventies en de eighties rolden er in Hollywood voortdúrend films als ‘Enforcer’ van de band: rauwe, voor niet al te veel geld gemaakte, maar desalniettemin stijlvol in beeld gezette en hoogst genietbare actiefilmpjes die zich afspelen tegen de opwindende achtergrond van de vuige grootstad. Vandaag is dat genre zo goed als verdwenen uit onze bioscopen, net zoals de Californische bruinvis bijna is uitgestorven. ‘The Enforcer’ wéét dat wij dat soort breinloze trash soms missen, en geeft het ons.

Nu in de bioscoop.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234