Jessica Biel in 'Candy' Beeld Hulu
Jessica Biel in 'Candy'Beeld Hulu

televisie★★★½☆

Het ergste vergrijp in de true crimereeks ‘Candy’ is de moordscène zelf, die bloederiger is dan eender wat er in ‘Dahmer’ te zien was

Een nieuwe week, een nieuwe op een waargebeurde misdaad gebaseerde dramaserie: deze keer laat Disney+ in het vijfdelige ‘Candy’ zien hoe begin jaren 1980 een huisvrouw uit Texas met een bijl een andere huisvrouw de kop en andere lichaamsdelen insloeg.

Stefaan Werbrouck

Deze recensie bevat spoilers over het einde van ‘Candy’!

Op 13 juni 1980 - een vrijdag, om het nog iets symbolischer te maken - was Allan Gore bezorgd omdat hij al een hele dag niets van zijn vrouw Betty had gehoord. Aangezien hij zelf op zakenreis was, stuurde enkele buren naar zijn huis om te checken en toen die binnen gingen vonden ze Betty dood terug in de berging, in een enorme plas bloed. De soundtrack bij deze griezelige ontdekking was het gekrijs van het dochtertje van Allan en Betty, dat wellicht wakker was geschoten toen haar moeder aangevallen werd en daarna urenlang wanhopig had zitten huilen in haar wieg. De geschokte bewoners van Wylie, een voorstadje van Dallas, dachten eerst dat er een zwerver binnen was gebroken en Betty had vermoord, maar na enig onderzoek kwam de politie uit bij Candy Montgomery, een kennis van het slachtoffer. Candy had een affaire gehad met Allan, zou verliefd geworden zijn op hem en had daarom haar rivale op een drastische manier uit de weg geruimd.

Het onverkwikkelijke verhaal levert in ‘Candy’ enerzijds een klassieke true crime-reeks op, anderzijds een drama over hoe de traditionele rollenpatronen in de jaren 1970 en 1980 in stadjes als Wylie voor een hoop opgekropte frustraties en wanhoop zorgden, waarbij vooral dat tweede luik indruk maakt. De eerste aflevering reconstrueert die noodlottige dertiende juni, toont de groeiende ongerustheid bij Allan en laat zien hoe Candy aan haar omgeving wel heel graag duidelijk wou maken dat ze maar kort bij Betty op bezoek was geweest en daarna door een kapot horloge de tijd uit het oog was verloren. Maar daarna springt ‘Candy’ terug naar het moment waarop de eerste zaadjes voor de tragedie werden geplant en komt het burgerlijke leventje in Wylie onder de loep te liggen. De diep gelovige en schijnbaar perfecte gemeenschap blijkt in werkelijkheid een verzameling van erg ongelukkige mensen, huwelijken die op springen staan, seksueel gefrustreerde vrouwen en mannen die het verdriet van hun eega niet opmerken of er onverschillig tegenover staan.

Candy Montgomery is een van die vrouwen die helemaal uitgekeken zijn op hun man en zij vat het plan op om via een affaire haar leven weer wat kleur te geven. Veel romantiek komt er niet bij kijken: ze kiest de persoon uit die in haar ogen het meeste potentieel heeft, Allan Gore dus, en stapt na hun wekelijkse volleybaltraining op hem af met een uitgewerkt voorstel en bijhorende regels. Ze is kil en methodisch in haar ontrouw, wat getuigt van een gebrek aan empathie dat haar duidelijk later ook van pas kwam toen ze oog in oog stond met de bedrogen echtgenote. Betty is al even gefrustreerd in haar leven als Candy: een vrouw die haar eigen carrière opgaf om huismoeder te worden en die de leegte in haar bestaan en de afwezigheid van haar echtgenoot tracht op te vullen door pleegkinderen in huis te nemen en naar de buitenwereld de reddende engel te spelen.

‘Candy’ is op zijn best in die scènes over echtelijke sleur en ongeluk, als een soort Texaanse versie van ‘Mad Men’ met twee indrukwekkende actrices - Jessica Biel en Melanie Lynskey - in de hoofdrollen. Het true crime-gedeelte is in vergelijking minder geïnspireerd. Het onderzoek door de politie van Wylie (met grappig genoeg Biels echtgenoot Justin Timberlake als de agent die meteen door heeft dat Candy iets met de zaak te maken heeft) wordt nogal snel afgehaspeld. En in de laatste aflevering verandert de reeks plots in een rechtbankdrama met een bovennatuurlijk kantje, met Candy - die, ook al was Betty 41 keer met een bijl bewerkt, zei dat ze uit zelfverdediging handelde - in de beklaagdenbank en de geest van het slachtoffer die toekijkt vanuit de zaal. Het ergste vergrijp is echter de reconstructie van het gevecht tussen Betty en Candy, een scène die bloederiger is dan eender wat er in ‘Dahmer’ te zien was en ook duidelijk toont in hoeverre de makers van de reeks geloven of het hoofdpersonage schuldig is.

Alleen is de echte Candy Montgomery uiteindelijk door de jury wel vrijgesproken en worden sommige elementen die mee tot dat verdict hebben geleid - het feit dat de vrouw een test met de leugendetector doorstond, bijvoorbeeld - hier onder de mat geveegd. Dat alles zorgt ervoor dat je na ‘Candy’, ondanks de kwaliteiten van de serie, toch een beetje met een bittere nasmaak blijft zitten.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234