null Beeld Streamz
Beeld Streamz

televisie★★☆☆☆

Het getuigde van kwade wil dat ‘Don’t Scream’ Jens Dendoncker richting een nieuwe inzinking joeg

Tom Raes

‘Geen beter vermaak dan leedvermaak,’ vatte William Boeva de bestaansreden van ‘Don’t Scream’ samen. Nu bestaan er mijns inziens nog altijd hogere vormen van vermaak in de wereld, maar dat zijn wel ongeveer de woorden die ik mezelf tot vervelens toe inprent als ik tijdens de werkuren naar watertrappende BV’s dien te kijken, drenkelingen in een godvergeten programmaconcept. Ik word ervoor betaald, dus is het ook aan mij om het concept achter ‘Don’t Scream’ uit de doeken te doen: denk aan wat ‘De code van Coppens’ eerder al deed met het principe van de escape room – het paren aan twee koppels BV’s in competitieverband en een televisieformat – maar dan met het aloude spookhuis op de kermis.

Lees ook

William Boeva jaagt BV’s de stuipen op het lijf in ‘Don’t scream’: ‘Het heeft niks gescheeld of Sam Gooris had een figurant op zijn gezicht getimmerd’

Net als in ‘De code van Coppens’ zijn ook in ‘Don’t Scream’ kosten noch moeite gespaard wat betreft de aankleding, maar dat neemt niet weg dat het programma toch lekker makkelijk en goedkoop is. In de praktijk behelst het weinig meer dan iemand die vanachter een gordijn tevoorschijn springt en ‘Boe!’ roept, maar dan een halfuur lang en tegen BV’s. Het leedvermaak dat Boeva daarbij tentoonspreidt, lijkt bovendien meer op sadisme, want op tijd en stond bedient hij zich van een boosaardig klinkende kakel: malafide hoongelach dat je dezer dagen nog het vaakste hoort in de hoofdkantoren van ’s lands energieleveranciers. Als de rit erop zit, telt Boeva alle geoogste angstkreten op, en aan het eind horen we daar dan een winnaar aan over te houden. Het verliezende paar wordt onthoofd, wat voor mijn part gerust usance mag worden in televisieprogramma’s, maar als daar dan ongein bij komt kijken als ‘De spanning is te snijden!’, dan denk ik al meteen: laat ook maar.

Wat betreft die BV’s kun je niet om de gebeurlijke influencers heen, kanonnenvoer voor wegwerptijden, en evenmin bestaat er ook ditmaal een weg rond James Cooke en zijn eeuwige Dorian. Niemand die maalt om míjn gegil, liefje. Zelfs de buren bellen de ordediensten al niet meer: ‘Weer een Gooris wellicht,’ denken ze schokschouderend terwijl ze de eigen televisie wat luider zetten, en ook nu hebben ze gelijk. Sam Gooris aan het schreeuwen krijgen bleek trouwens moeilijker dan gedacht, wat niet gezegd kon worden van Jens Dendoncker, wiens voornaamste angsten naar eigen zeggen bestonden uit kerken, kerkers, kleine ruimtes, grote ruimtes, kleine honden, grote honden, en dieren in het algemeen. Daar bleek geen woord van gelogen, want Dendoncker toonde zich in de praktijk dermate panisch dat je je kon afvragen of het niet een beetje van kwade wil getuigt om een schermgezicht dat net z’n mentale huishouding weer op orde heeft alweer richting een nieuwe inzinking te jagen. In ‘De code van Coppens’ nam Dendoncker nog deel naast Lauren Versnick, maar om bekende redenen moest hij het nu met collega Jeroen Verdick stellen: ook voor hem duidelijk een weinig geruststellende aanwezigheid.

Ik wil niet zeggen dat ‘Don’t Scream’ ongeveer zes keer te lang is, maar na vijf minuten had ik het idee wel beet. En gezien de tijden vind ik: als tijd werkelijk geld is, bespaar je beter vandaag al dan morgen.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234