Loki Beeld Disney+
LokiBeeld Disney+

televisie★★★★½

Het heerlijk surrealistische ‘Loki’ behoort tot het beste wat Marvel ooit heeft gemaakt

Onder een loodgrijze hemel haasten vijf figuren zich doorheen een bos van scheefgezakte elektriciteitspalen, onder wie Loki (Tom Hiddleston) en een oudere Loki-variant (de immer geweldige Richard E. Grant) die dezelfde vestimentaire fout maakt als de oude, door Christopher Reeve vertolkte Superman: hij draagt zijn spandex onderbroek bóven zijn broek.

De vaagweg herkenbare vervoermiddelen die her en der half uit de grauwe aarde steken, geven aan het desolate landschap de roestige schijn van een apocalyptische schroothoop: de resten van een 18de-eeuws zeilschip; de overblijfselen van de Helicarrier van S.H.I.E.L.D.; het wrak van de Thanoscopter (de helicopter waarmee Thanos zich in de jaren 70 in de comicbooks verplaatste). O ja: er drentelt ook een gehoornde alligator mee, een verloren gewaande torpedobootjager komt zomaar uit het zwerk ploffen en als kers op de doorgetripte taart mag zelfs de easy listening-versie van ‘Wonderwall’ door The Mike Flowers Pops losbarsten.

Wie toevallig op dát moment naar ‘Loki’ begint te kijken, zal zich wellicht afvragen of de scenaristen soms aan de lsd zaten. Wij van onze kant begonnen tijdens de hierboven beschreven openingsscènes van de vijfde aflevering, ‘Journey Into Mystery’, pas écht te beseffen dat we hier hebben te maken met een fantastische televisieserie die de grenzen van het Marvel Cinematic Universe met immens veel plezier openbreekt en wegblaast: Toto, I have a feeling we’re not in the MCU anymore!

En wat voor een schitterende ironie is het toch dat uitgerekend die praalzieke Loki, de gloriedronken god van het kattenkwaad, de andere recente Marvelreeksen majestueus de loef afsteekt. De magie van ‘WandaVision’ bleef niet duren, terwijl ‘The Falcon and the Winter Soldier’ al na één aflevering in elkaar klapte tot een kosmische teleurstelling. En dus mag ‘Loki’ een primeur worden genoemd: de allereerste Marvelserie op Disney + die tot in de allerlaatste minuut van de seizoensfinale een hoog niveau blijft aanhouden.

Loki Beeld Disney+
LokiBeeld Disney+

Dat ‘Loki’ zo genietbaar is, ligt in eerste instantie aan Hiddleston, die zich als Loki voelbaar staat te amuseren en naar het einde toe zelfs een zekere weemoed in zijn spel laat binnensijpelen. Eveneens niet te versmaden: de visuals. De verschillende wonderlijke werelden waarin we terechtkomen, van de bureaucratische machine van de Time Variance Authority over het indigorode maanlandschap van Lamentis-1 tot de apocalyptische vuilnisbelt van de Void, lijken stuk voor stuk afkomstig uit de schetsenboeken van Terry Gilliam, David Lynch, Frank Lloyd Wright en Hiëronymus Bosch.

De gretigheid waarmee de makers hun verbeelding de vrije loop laten, levert beelden, aangezichten en visioenen op zoals je die soms ervaart in een droom: een kasteel in een groene nevel; een treinstation aan de rand van de stad op een stervende maan; een gehoornde alligator op een vuilnisbelt. Deze serie laat je bijgevolg niet veel keuze: ofwel knap je af op die aaneenrijging van surrealistische toestanden, ofwel leg je je erbij neer dat de gekken het gekkenhuis hebben overgenomen en ga je méé in de waanzin. Eén ding staat vast: zowel de Tovenaar van Oz, Doctor Who als Arthur Dent, de held uit ‘The Hitchhiker’s Guide of the Galaxy’, zijn gék op de briljante manier waarop deze serie gaandeweg de allure aanneemt van een odyssee die u meevoert naar de leemte aan het einde van de tijd, en daar voorbij.

Slechts één keer hielden wij ons hart vast: toen in de derde aflevering de analist Mobius (Owen Wilson) even uit het verhaal verdween en de serie zich toespitste op het verblijf van Loki en diens vrouwelijke variant Sylvie op het gedoemde hemellichaam Lamentis-1, rees heel even de vraag of de tover ook zou kunnen standhouden zónder de heerlijke wisselwerking tussen Hiddleston en Wilson. Uitgerekend in díe aflevering botsten wij op de twee allermooiste scènes: die waarin Loki zich onder de begeleiding van een fiedel in de taal van Asgard aan een droeve ballade waagt, en die waarin Sylvie en de halfdronken Loki aan boord van een paarse trein hun eigen versies brengen van de melige ‘Liefde is...’-spreuken die u nog kent van de oude scheurkalenders. ‘Liefde is iets waar je over wil nadenken onder het nuttigen van nog een glaasje,’ zo horen we Loki mijmeren.

Dat Loki een ijdele god is die het als een belediging opvat wanneer hij minder zwaar wordt bewaakt dan andere booswichten, wisten we allang. Dankzij deze serie, die tot het beste behoort wat de Marvel Studios ons al hebben geschonken, weten we nu ook dat er onder die zwarte lokken een melancholische poëet schuilgaat.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234