Journaalanker Martine Tanghe gaat na 42 jaar met pensioen. Beeld © VRT - Jokko
Journaalanker Martine Tanghe gaat na 42 jaar met pensioen.Beeld © VRT - Jokko

Televisie★★★½☆

Het laatste journaal van Martine Tanghe kan gerust al ondergebracht worden in het collectieve geheugen

Even dacht je dat het pensioen van Martine Tanghe al van start gegaan was, maar toen floepte de camera weer aan en zag je Wim De Vilder in blessuretijd heimelijk de studio insluipen langs een achterdeur, hoewel hij naar alle waarschijnlijkheid toch over een personeelsbadge beschikt. ‘Martine, ik weet dat je geen groot afscheid wilde,’ begon hij terwijl hij een kleinkind in Tanghes richting duwde. Als je zoiets hoort kun je er natuurlijk donder op zeggen dat je nog niet thuis bent.

De epiloog die zou volgen, balde de 42 jaar samen waarin Tanghe grote en kleine wereldgebeurtenissen van bijpassende tekst, uitleg en fysionomie voorzag, maar de reguliere nieuwsuitzending eraan voorafgaand kon op eigen kracht gerust ook al ondergebracht worden in het collectieve geheugen. Al was het maar omdat uitgerekend Bart De Wever degene was die de feestelijkheden op eigen houtje voor geopend verklaarde met een hartelijkheid die hij normaal reserveert voor wanneer hij Sinterklaas weer eens aantreft op een kade. De avond was nochtans onverdacht begonnen: zoals wel vaker na zessen sloeg het zeven uur, maar in het hele Vlaanderen, zo beeld ik het me graag in, liepen de straten leeg – de eenzame zonderling daargelaten, die zich aldus te kennen gaf als VTM-kijker. Nochtans was zelfs hij gewaarschuwd: even voordien had Dany Verstraeten vanuit eigen studio Martine Tanghe al gefeliciteerd met ’r aanstaande pensioen. De ironie wil dat Verstraeten in oktober zelf 65 werd, maar hem krijgt vooralsnog niemand de deur uit. Eventuele samenzweringen daaromtrent onder lagere bedienden van de nieuwsdesk blijven tot op heden onontdekt.

Bjorn Soenens neemt afscheid van Martine Tanghe in haar laatste journaal. Beeld VRT
Bjorn Soenens neemt afscheid van Martine Tanghe in haar laatste journaal.Beeld VRT

Of Tanghe was bijzonder opgetogen met de nakende heropening van de winkels en de zwembaden die ze mocht aankondigen – een mens moet íéts met al die plots vrijgekomen tijd – of ze had zichtbaar schik in haar laatste werkdag. Mogelijk komen de collegiale verrassingscavaatjes op zo’n dag je vanuit meerdere windstreken tegelijk tegemoet, waarna ze zich na initiële weigeringen op den duur ook niet meer laten afslaan. Ik kon me alleszins niet herinneren dat ik ooit iemand zo opgetogen Michaël Van Droogenbroeck te woord heb zien staan vanuit de studio, zelfs met inbegrip van zijn eigen vrouw. Voor iemand die erom geroemd wordt de tragiek van de nimmer aflatende tijdingen navenant te verbeelden als de sfeer daarom vraagt, oogde Martine Tanghe zelfs bijna jolig. ‘Geen stress, blijven ademen,’ greep ze uit de lucht na een verslag over een zwembadhouder die z’n water niet tijdig op temperatuur kreeg voor de naderende opening. Even kon je denken dat het ze ook tegen zichzelf had, maar daar achtte ik haar dan weer te professioneel voor. Zulk professionalisme komt je ook mooi van pas als pakweg Björn Soenens je via straalverbinding probeert uit te leggen wat er door hem heen gaat bij de gedachte aan je vertrek. ‘Wat moet ik nu zonder jou?!’ wanhoopte hij luidop van over de oceaan, waarop ik hem een beetje een alarmerende indruk vond geven. Liever dan Soenens aanraden om een noodnummer te bellen of een voorbijganger aan te klampen voor hulp, bedankte Tanghe hem echter oprecht voor zijn ode, waarna ze prompt overging tot het volgende onderwerp. Weten hoe een compliment van Björn Soenens te plaatsen: ook dat is 42 jaar ervaring. Eens je een bommelding in je eigen studio hebt aangekondigd, kun je volgens mij veel aan.

Slechts het weer dat Tanghe ons aan het eind verschuldigd was, was van een moeilijk op te luisteren somberte, maar het was wel een handig opmaatje tot haar slotrede, waarin ze kijkend Vlaanderen een toekomst toewenste die, als het even kon, hopelijk minder bol zou staan van moeten en meer mogelijkheden tot mogen zou vertonen. ‘Hou vol, het komt allemaal weer goed,’ rondde ze af – woorden die, afgaand op hun soortelijk gewicht, klonken alsof ze vooraf zorgvuldig uitgekozen waren om haar laatste te worden in een nieuwsstudio. Maar toen moest het eigenlijke afscheid nemen dus nog beginnen, met dank aan Wim De Vilder, die zich blijkbaar met zorgwekkend gemak toegang weet te verschaffen tot de intieme kring van zijn collega’s, en die de hort opgetrokken was om iedereen met enige schermervaring hun appreciatie voor Tanghe zelf te laten verwoorden. Het legendarische journaalanker in kwestie liet zich het allemaal welgevallen, ondanks een vermoedelijk natuurlijke hang naar onbekeken luwten. Ze kreeg er ook nog de Grote Prijs Jan Wauters bovenop voor haar smetteloze Nederlands. Een terechte bekroning, want ik heb ’r alvast nooit een dt-fout weten uitspreken.

Wim De Vilder brengt kleinzoon Max naar binnen. Beeld VRT
Wim De Vilder brengt kleinzoon Max naar binnen.Beeld VRT

Ook de man in de straat werd om z’n mening gevraagd, want zonder kijkers kun je als schermgezicht natuurlijk inpakken. Eén iemand omschreef Tanghe als ‘Gewoon dedication’, terwijl een ander haar uitermate ‘to the point’ vond, opdat we ons nu ook weer geen illusies zouden maken over de reikwijdte van bekroond Nederlands. Ergens, tussen de compilaties en het ontvangen van de Grote Prijs Jan Wauters door, de eerbetonen van Jan Vertonghen, Eddy Merckx, Paul Jambers, Jan Van Rompaey, Geert Van Istendael, André Vermeulen en Ivan De Vadder, de muzikale odes door Bart Peeters en Klaas Delrue van Yevgueni, het beeldverslag van Tanghes audiëntie bij de koning, het reciteren van de twijfelachtige haiku die Herman van Rompuy voor de gelegenheid gecomponeerd had, en het herbeleven van de wondergoal van Chadli tegen Japan, meende ik een zekere demystificatie in werking te hebben zien getreden van één van de weinige iconen die de hedendaagse beeldcultuur nog telt. Misschien was dat zelfs de bedoeling. Met Martine Tanghe vertrekt, denk ik, dan ook grotendeels de kunst van het understatement bij de nieuwsdienst. Alleen daarom al zal ik haar op gezette tijden missen.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234