FILM★☆☆☆☆

Het ligt niet aan de coronamaatregelen: voor rommel als 'Ava’ zal niemand de deur uitkomen

Veel blabla, weinig boemboem.

Van Tate Taylor, met Jessica Chastain, Colin Farrell, Geena Davis en John Malkovich

Af en toe heeft een mens nood aan een verzetje. Filmisch gesproken hebben we het dan over het soort actieprent waarin Bruce Willis, of desnoods Mark Wahlberg, een legertje anonieme slechteriken uitschakelt aan de hand van klein tot middelgroot wapentuig en enkele welgemikte oneliners. Dat in tijden van gendergelijkheid de flink en fluks om zich heen schoppende protagonist het ook zonder Y-chromosoom mag stellen, hoeft daarbij zelfs helemaal geen bezwaar te zijn. Zeker niet wanneer die hoofdpersoon er als Jessica Chastain uitziet. Wél nefast voor het kijkplezier is een filmmaker die hersenloos vermaak met hersendode flauwekul verwart.

Met de Australische regisseur Matthew Newton leek aanvankelijk nochtans de juiste persoon voor de juiste job te zijn aangesteld. Tot bleek dat 's mans expertise inzake knokpartijen met vrouwen net iets te veel op persoonlijke ervaring was gebaseerd en hij prompt zijn C4 kreeg. Vrouwenrechtenactiviste Chastain, die ‘Ava’ ook produceerde, haalde Tate Taylor aan boord, en de regisseur van ‘The Help’ en ‘The Girl on the Train’ vond blijkbaar dat het pietluttige verhaaltje over een ooit aan drank en drugs verslaafde elitesoldate die tegenwoordig huurmoorden pleegt, minder actie en meer gepraat nodig had. Voor zijn volstrekt onnodige poging dit niemendalletje een beetje meer melodramatisch sérieux te geven had Taylor met Chastain en klassieke klasbakken als John Malkovich, Colin Farrell en Geena Davis in principe al het nodige acteertalent op de loonrooster staan, maar de Hollywoodveteranen weten zich nauwelijks een houding te geven wanneer ze dialogen moeten debiteren waarvoor zelfs de gemiddelde ‘Thuis’-scenarist zich een heel klein beetje zou schamen. Bovendien regisseert Taylor actiescènes zoals Sergio Herman diepvriesmaaltijden eet. Met héél veel moeite.

Dat Jessica Chastain als actieheldin een film kan dragen, moge sinds Kathryn Bigelows puike oorlogsthriller ‘Zero Dark Thirty’ wel duidelijk zijn. Dat de actrice daarvoor een scenario nodig heeft waaraan enig schrijftalent te pas is gekomen, maakt ‘Ava’ pijnlijk duidelijk. Maar eigenlijk heeft een doordeweekse knokfilm als deze helemaal geen straf verhaal nodig. Het script van ‘Bullitt’ diende tenslotte ook gewoon als excuus om Steve McQueen in een Ford Mustang door San Francisco te laten scheuren. Of ze nu door testosteron of oestrogeen worden aangedreven, het enige wat klein gebudgetteerde actiefilms van een regisseur nodig hebben, is een minimum aan vakkennis en een heel klein beetje liefde voor de stiel. Tate Taylor bewijst met dit grof geklutste samenraapsel van familiedrama en klunzig gefilmde schietpartijen dat hij over geen van beide beschikt.

Wanneer we later terugkijken op deze periode als de jaren waarin de filmindustrie langzaam doodging, dan zullen we kunnen besluiten dat het niet aan de coronamaatregelen lag, maar aan het feit dat niemand voor rommel als ‘Ava’ nog de deur uitkwam.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234