null Beeld VRT
Beeld VRT

tv-tip'Draagmoeders'

Het ondraaglijke bestaan van ‘Draagmoeders’: ‘Gaan we na auto’s nu ook kinderen delen?’

Na ‘Ik wil een kind’ op VTM start nu ook op de VRT een reeks die draait rond het verwezenlijken van een onvervulde kinderwens. In ‘Draagmoeders’ volgt Annemie Struyf vijf koppels die een wilde weldoener hebben gevonden om hun prangende verlangen naar een kind in te lossen.

Hanne Van Tendeloo

ANNEMIE STRUYF «Bij draagmoederschap denken we aan rijke filmsterren, maar ook hier gebeurt het steeds vaker. Wettelijk zit de materie in ons land nog in een grijze zone, waardoor de koppels en draagmoeders alles zelf en in onderling vertrouwen moeten regelen. Omdat de vrouw die het kind baart de wettelijke moeder is, moeten de wensouders na de geboorte een adoptieprocedure opstarten. Dat is een moeizaam proces: van de baby’s in de reeks is er na drie jaar nog maar eentje geadopteerd.»

HUMO Zo zijn er wel meer scherpe randjes.

STRUYF «Tijdens de zwangerschap wordt de draagmoeder op handen gedragen. Het kind in haar buik is ontzettend hard gewenst. Maar na de geboorte deelt ze niet in de vreugde. Ik heb bevallingen meegemaakt waarbij de draagmoeder de baby al vrij snel overhandigde aan de wensouders. Dat komt stevig binnen.

»Een voorwaarde voor het draagmoederschap is trouwens dat je eigen kinderwens al vervuld moet zijn. Als je zelf nog naar een kind verlangt, is dat om problemen vragen.»

HUMO Had jij draagmoeder kunnen zijn?

STRUYF «Na alles wat ik heb gezien, zou ik het niemand aanraden. Het is een complex proces, dat indruist tegen je natuurlijke reflex om voor dat kindje te zorgen.

»Aan de andere kant is het ook het mooiste geschenk dat je iemand kunt geven. In de reeks volg ik Greet, die op haar 24ste een zwaar verkeersongeval kreeg. Haar bekken was zodanig geraakt dat ze nooit een kind zou kunnen dragen. An, Greets schoonzus, zag haar immense verdriet en besloot haar lichaam in te zetten voor haar wens. Dat is pure liefde.»

HUMO Voor het kind moet het later een vreemde gedachte zijn: ik zat in de buik van mijn tante.

STRUYF «Dat valt mee. Vergelijk het met ivf. Toen Louise, de allereerste ivf-baby, werd geboren, was daar veel heisa rond. Intussen is het de normaalste zaak van de wereld. Al zullen we het standpunt van het kind goed in de gaten moeten houden. Hoe hard ga je mee in de ‘ik wil een kind’-wens van ouders? We zijn tegenwoordig wel gewend om onze huizen en auto’s te delen, maar om nu Cambio-kinderen op de wereld te gaan zetten? Ik weet het toch niet, hoor. Aan Stephanie, die al elf jaar vruchteloos probeert een kind te krijgen, vraag ik herhaaldelijk hoe ver ze wil gaan. Ze is resoluut: ‘Er is geen grens. Ik zal pas gelukkig zijn met een kind in mijn armen.’ Ik heb zelf kinderen, dus wie ben ik om haar tegen te spreken?»

Draagmoeders
Eén, woensdag 17 november, 20.40

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234