Het Parket seizoen 1Beeld SBS

televisie★★½

‘Het parket’ op VIER: ‘Afstand houden is een ouderwets symptoom van stijl’

Houders van een kabelabonnement komen tegenwoordig vaker in aanraking met het gerecht dan de doorsnee recidivist: Vrouwe Justitia mag dan wel potdoof en stekeblind zijn, die uitkeringsgerechtigdheid verhindert haar er blijkbaar ook niet van om ieder die het wil een blik onder ’r rokken te gunnen. Het maakte ‘Het parket’, rijkelijk laat aan de dis, er alleszins niet prangender op.

‘Zo ziet het parket er vanbinnen uit’, sprak Eric Goens ter inleiding, alsof je daar onderhand nog het raden naar had. De beelden van magistraten aan hun bureau, nu eens een verdachte ondervragend, dan weer telefonisch een dossier opsnorrend, riepen namelijk eerder herkenning op dan verrassing. Op zoek naar iets wat het zich eigen kon maken, goochelde ‘Het parket’ dan maar voortdurend met pancartes waarop, meer dan lering dan ter vermaak, het gebezigde vakjargon verduidelijkt werd voor kijkers die ondanks alles toch nog konden terugvallen op geen enkele justitiële voorkennis. ‘Onderzoeksrechter’ werd zo verklaard als ‘de magistraat die het gerechterlijk onderzoek leidt’, mocht daar ook na het gelijknamige programma op VTM nog onduidelijkheid over bestaan.

Waar ‘Het parket’ wel mee kon uitpakken, was Goens’ bekende sturm und drang, die zich het sterkst toonde toen hij procureur des Konings Johan Sabbe uithoorde over de politieke onderinvestering in justitie, en waarbij hij prompt overschakelde op zijn gekende interviewmodus. Goens noemde de stilstand bij justitie pijnlijk en onbegrijpelijk, en wie anders beweerde was volgens hem ziende blind: die kon je in je zak steken, of toch zodra je over je zeeziekte bij de abrupte tempowisselingen in ‘Het parket’ heen was. De overgang naar de volgende passage werd zo nog hobbeliger: een unheimlich tafereel, alle kleur leek eruit weggelopen, van onderzoekers die in kolonne en in witte overalls een hoeve binnenmarcheerden. Achter de schier folkloristische gevel had een al even klassiek gezinsdrama plaatsgevonden: het bejaard echtpaar dat er domicilie hield, was in overeenkomst tezamen het Grote Niets tegemoet gestapt. Hoeveel schoten de man des huizes daarvoor veil had gehad, en welke munitietypes, kreeg je voor de volledigheid gewoon mee, net als het feit dat eventuele nabestaanden op dat moment nog volledig in het ongewisse verkeerden.

Terwijl de camera al in de woonkamer stond - een onbeheerde bril op tafel, kruisbeeld boven de slaapkamerdeur, bloederige voetafdrukken op smetteloze tegels - meldde een onderzoeker dat de man erin geslaagd was zichzelf twéé keer in het hoofd te schieten. Bij dat nieuws voelde ik me plots overmatig geïnformeerd. Vreemd dat ‘Het parket’, ondanks zulke tentoongespreide detailzucht, toch nooit het niveau haalde van pakweg ‘Procureurs’, dat weinig meer nodig had dan het gesproken woord om huis-tuin-en-keukengruwel toch akelig tastbaar te maken. Bij een pandemie is afstand dan wel levensnoodzakelijk, daarbuiten is het soms gewoon een ouderwets symptoom van stijl.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234