Peter Van de VeireBeeld VIER

televisie★★½☆☆

‘Het rad’ op VIER: ‘Nostalgie is een makkelijk voorwendsel voor wie om nieuwe ideeën verlegen zit’

De geschiedenis herhaalt zich. In veel gevallen kan je sneu vinden, maar daardoor ben je ook niet meer verrast als dan ook ‘Het rad van fortuin’ de vergetelheid weer uitgebold komt. ‘Het rad’ heet het nu, we mogen het ondertussen bij de voornaam noemen, en als opzichter werd Peter Van de Veire aangesteld. Ook over zijn aanstelling is het moeilijk verbaasd zijn, zijn gave indachtig om zich op tijd en stond met volslagen onzin in te laten zonder dat er ooit iets blijft kleven. Ik zou niet schrikken mocht hij zelfs zo iemand zijn die luidop het bestaan van goede smaak in twijfel durft te trekken: te gelegener tijd zullen we daar vast over in discussie verwikkeld raken, hij en ik. Mogelijk aan de bar van de Carré te Willebroek.

Nostalgie is een makkelijk voorwendsel voor wie om nieuwe ideeën verlegen zit. Of dat hier het geval was laat ik in het midden, ook lekker makkelijk, maar er werd in ‘Het rad’ alvast erg vlot uitgegaan van je herinneringen aan het origineel. Pijlsnel werd er overgegaan tot de eerste ronde, waardoor een gedegen voorstelling van het kandidatenbestand er telkens aan moest geloven. Daarover mopperen doe ik niet, want wat betreft mijn interesse in de onbekende Vlaming ben ik stilaan ook alweer op de terugweg. ‘Het rad’ zelf trouwens ook, want in vergelijking met het origineel komen er nu twee extra BV’s bij kijken: Wim Opbrouck leutert de boel aan elkaar, terwijl een bekende ‘letterzetter’, een moderne benaming voor ‘een Aurore’, bordjes draait. Eventuele verdere gastoptredens worden daarbij ook niet uitgesloten, wat ervoor zorgde dat ik na één aflevering alweer vaker De Romeo’s voor de kiezen had gekregen dan me lief was. Dat ze in ‘Het rad’ mochten figureren als levende, bewegende grap zat hen schijnbaar niet dwars. Wellicht verstaan ze iets anders onder een carrière dan ik.

Een opmerkelijke vaststelling, als je dan toch aan het vergelijken bent met het origineel, is dat ‘Het rad’ sinds de laatste reïncarnatie een onmiskenbare hang naar ironie opgelopen heeft. Zo riskeert Wim Opbrouck bij elk overlopen van de prijzenkast telkens weer een kwade verstuiking van z’n relativeringsvermogen, en ook van de kandidaten wordt op dat vlak iets verwacht: bij hun tussenkomsten kreeg ik zelfs meermaals het gevoel naar een imitàtie van een spelshowkandidaat te kijken. De deelnemers lijken dan ook vaak bovengemiddeld bijdehand, zij het van nature of omdat hen dat zo ingeprent is tijdens de erg specifieke selectieronde, maar het gevaar is dat je je als kijker plots begint af te vragen waarom jij ‘Het rad’ wel serieus zou moeten nemen als al niemand in de studio daartoe bereid lijkt - met uitzondering van Peter Van de Veire, die temidden alle kolder dan weer net vaker op de rem gaat dan ik had gewild. Waterafstotender dan in ‘Het rad’ heb ik ‘m denk ik nog niet gezien. M’n kop eraf als het niet om vakmanschap gaat.

 Beloven dat ik deze zomer nooit meer voor ‘Het rad’ ga zitten kan ik niet, maar dat zegt evenveel over die zomer dan over ‘Het rad’.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234