Ted Lasso Beeld rv
Ted LassoBeeld rv

televisie★★★★½

Het tweede seizoen van ‘Ted Lasso’ op AppleTV+ is zelfs nóg warmer en grappiger dan het eerste

Het is, samen met de snelle ontwikkeling van de coronavaccins, hét succesverhaal uit de voorbije twaalf maanden: ‘Ted Lasso’, de komische serie op AppleTV+ over een coach uit het American football die ondanks - of dankzij - zijn complete gebrek aan voetbalkennis een team uit de Premier League mag gaan leiden. De reeks, gebaseerd op enkele reclamespots op de Amerikaanse tv uit 2016, leek vooraf weinig voor te stellen maar overtrof de verwachtingen harder dan Wout Van Aert die aan de voet van de Mont Ventoux denkt: ‘Laat ik maar eens iets proberen vandaag’.

Dat ‘Ted Lasso’ zo’n gevoelige snaar heeft geraakt, komt door het moment waarop het eerste seizoen - met twintig nominaties de grote favoriet bij de Emmy’s eind september - verscheen. Na decennia van donkere series over onsympathieke of wrede mannen - en de laatste jaren ook steeds meer vrouwen - die het leven van hun naasten zuur maken, was een warm en zorgzaam hoofdpersonage dat in alles en iedereen het goede probeert te zien al verfrissend. Maar Ted Lasso - slagzin: ‘Believe!’ - dook ook nog eens op in een periode dat de wereld uit de eerste lockdown ontwaakte en ‘s mans onverwoestbare, lichtjes naïeve optimisme dus meer dan welkom was. Je kon vrezen dat het nieuwe seizoen minder zou aanspreken nu we een jaar en één à twee prikken verder zijn, maar tegelijk was de reeks zo charmant en zo goed geschreven dat enig vertrouwen gerechtvaardigd was. En zie, nadat we acht van de twaalf afleveringen van jaargang twee op voorhand konden bekijken, kunnen we met een gerust gemoed zeggen: in tegenstelling tot de Rode Duivels op het EK stelt ‘Ted Lasso’ niet teleur. Integendeel, de serie is alleen maar warmer en grappiger geworden en heeft tegelijk meer diepgang gekregen, een betere combinatie dan eender wat Kevin Debruyne en co. tegen Italië op de mat hebben gelegd.

Het valt op met hoeveel zelfvertrouwen en vakmanschap de scenaristen - onder wie hoofdrolspeler Jason Sudeikis en Bill Lawrence (‘Scrubs’, ‘Spin City’) - aan de slag zijn gegaan. In plaats van wat veiligheid in te bouwen en Ted Lasso meer schermtijd te geven gebeurt net het omgekeerde. De aandacht gaat naar de personages van wie Lasso het leven beroerd heeft: clubeigenares Rebecca Welton, die opnieuw aan het daten slaat; ex-clubicoon Roy Kent, die moet uitzoeken wat hij met zijn leven wil; en de arrogante spits Jamie Tartt, zowat de enige slechterik uit het eerste seizoen, die na de degradatie van Richmond terugkeerde naar Manchester City. Hun verhaallijnen zijn nooit wereldschokkend, en in de meeste gevallen zelfs niet eens verrassend, maar op een eenvoudige manier krijgen zij en nog vele anderen meer inhoud, zonder dat ze daarom hun kleinere of grappige kantjes verliezen. Het beste voorbeeld is Leslie Higgins, de wat dommige Director of Football Operations die in seizoen 1 het dichtst tegen het cliché aanleunde. Higgins wordt nu neergezet als de gewaardeerde rechterhand van Ted en Rebecca en als gelukkig getrouwde ‘family man’, maar staat ook centraal in de beste ‘running joke’ van het seizoen: bij het begin staat hij zijn bureau af aan een psychologe die voor de club komt werken en gaandeweg moet hij in steeds kleinere uithoekjes van het gebouw gaan zitten om zijn job te doen.

Die psychologe, van wie de hulp wordt ingeroepen nadat sterspeler Dani Rojas bij een strafschop een hond heeft vermoord, is het belangrijkste nieuwe personage en de sleutel tot Ted Lasso zelf. Die blijft ook in dit tweede seizoen een vloedgolf van flauwe woordspelingen, ‘dad humor’ en advies over de grote en kleine dingen des levens, maar het wordt steeds duidelijker dat er achter alle jovialiteit een donkerte schuilgaat. Dat was ook al zo in seizoen één - zijn belangrijkste drijfveer om de job aan te nemen was om zijn vrouw wat meer ruimte en hun huwelijk nog een kans te geven, tevergeefs zo bleek uiteindelijk - maar de psychologe slaagt er echt in om door zijn muur heen te breken. Langzaamaan wel, want het duurt een tijdje voor Lasso zichzelf durft bloot te geven en we zijn al een stuk voorbij de helft van het tweede seizoen wanneer de eerste grote bres er komt. Maar die scènes zijn zo simpel maar hartverscheurend - het moment waarop hij voor het eerst bij haar langs gaat en minutenlang op haar zetel een goede positie zoekt is een briljante mix van slapstick en drama - dat ze het beste laten vermoeden voor de rest.

Tekst gaat door onder de trailer

Terwijl ‘Ted Lasso’ vorig jaar de mosterd ging halen bij de vele sportfilms over underdogs die boven zichzelf uitstijgen, kijkt de reeks nu meer in de richting van romantische komedies: Cupido speelt een grotere rol - Richmond krijgt zelfs een datingapp als shirtsponsor -, de afleveringen zitten vol grappen over bekende romcoms (‘I loved ‘Once’ so much I saw it twice’) en Ted geeft ook een motiverende speech aan zijn spelers over het ‘romcommunism’, het geloof dat het net als in de films na enkele moeilijke periodes uiteindelijk allemaal goed komt. De liefde voor de romcom past bij het opzet van de serie, al is ‘Ted Lasso’ tegelijk niet geheel vrij van sommige minpunten uit het genre. Soms wordt een probleem wel erg makkelijk opgelost: dat de Nigeriaanse voetballers van Richmond uit protest tegen de situatie in hun thuisland zonder repercussies de hoofdsponsor van de ploeg kunnen affronteren lijkt bijvoorbeeld in het door commercie gedreven voetbal van vandaag heel onrealistisch. (Al levert net die verhaallijn ook de mooiste oneliner van Ted op, die wanneer journalisten vragen of hij achter de actie staat antwoordt met: ‘When bad things happen to people like me, you tend to write about it without asking’.)

De serie zoekt ook nog meer dan in het eerste seizoen de grens met de meligheid op, en soms overschrijdt ze die: zelfs in ‘Ted Lasso’ is een aflevering die volledig rond Kerstmis draait, inclusief hommage aan ‘Love, Actually’, simpelweg te veel van het goede. Maar dat het af en toe zeemzoeterig wordt, is niet verwonderlijk, wel hoe zelden dat gebeurt in een reeks die draait rond fatsoenlijke mensen die het beste met elkaar voorhebben. In een tijd waar zelfs het meest onschuldige nieuwsfeit zorgt voor scheldpartijen en doodsbedreigingen op sociale media is en blijft ‘Ted Lasso’ dan ook de beste balsem voor de ziel.

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234