null Beeld

FILM★★★☆☆

Het vonnis (★★★☆☆)

Jan Verheyen heeft het ’m geflikt: hij heeft een sterke film gemaakt.

Erik Stockman

‘Er bestaat geen gerechtigheid, er bestaan alleen grenzen.’ Wat krijgen we nu? Een film van Jan Verheyen, de regisseur van ‘Team spirit’ en ‘Zot van A.’, die opent met een citaat van de Franse filosoof Albert Camus? Dat we dat nog mogen meemaken! In zijn intentieverklaring en in zowat alle interviews laat Verheyen weten dat ‘Het vonnis’ werd geboren uit verontwaardiging – altijd een interessante bron voor een filmmaker.

Zijn verontwaardiging betreft het typisch Belgische fenomeen van de procedurefout: doordat een procureur ergens een handtekening heeft vergeten neer te poten, wordt de moordenaar van de echtgenote van Luc Segers (Koen De Bouw) doodleuk vrijgelaten. Waarna Segers – nochtans een ‘brave, saaie burger’, zoals iemand hem noemt – zijn vertrouwen in de rechtsstaat opzegt, de Paul Kersey in zichzelf naar boven haalt en het recht in eigen handen neemt. Belangrijkste vaststelling: als regisseur en scenarist heeft Verheyen zichzelf grandioos overtroffen.

In die twee jaar dat hij research deed en aan het scenario sleutelde, is Verheyen klaarblijkelijk in een soort staat van genade terechtgekomen: hij tempert de platvloerse entertainer in zichzelf, verliest geen tijd met de gebruikelijke flauwiteiten, bezondigt zich op geen enkel moment aan misplaatste comic relief, en levert een verbazend efficiënte prent af die wij klaarwakker en met gonzende hersenen zaten te bekijken.

Verheyens verontwaardiging verleent aan ‘Het vonnis’ een brandend actuele stuwkracht, een felgloeiende urgentie, maar het verrassende is dat hij zijn film nergens tot een ongenuanceerd pamflet laat verworden. Oké, zo heel af en toe gedragen sommige personages zich als de buiksprekers van een ranzig soort populisme (genre ‘Justitie is rot!’), maar het siert Verheyen dat hij ook andere stemmen laat horen.

Zo vonden wij dat er best veel te zeggen valt voor de (overigens ijzersterk gebrachte) ‘De honden blaffen’-uithaal van de procureur, die wordt gespeeld door Jappe Claes. De meeste vertolkingen staan trouwens op een hoog peil, en het camerawerk van klasbak Frank van den Eeden is lekker functioneel, doeltreffend, to the point.

In de tweede helft, waarin De Bouw wordt gereduceerd tot een krijtwit gezicht in de achtergrond en de advocaten hun – iets te lange – pleidooien mogen afleveren, speelt het verhaal wat van z’n momentum kwijt, maar dat neemt niet weg dat de ‘Sorry, Luc’ van Jo De Meyere en de daaropvolgende woordeloze maar o zo ontroerende reactie van De Bouw ons een zwaar kloppende krop in de keel bezorgde.

Reken daarbij nog een intrigerende climax en zo komen we tot de toch ietwat bevreemdende conclusie dat de nieuwe Verheyen een stuk boeiender, entertainender en aangrijpender mag worden genoemd dan de Gouden Palm 2013 (zie hiernaast). Dat we dát nog mogen meemaken.

Bekijk de trailer:

Meer over

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234