null Beeld Netflix
Beeld Netflix

film★★☆☆☆

Het wanhopige gekrijs van varkens in het slachthuis klinkt welluidender dan het onuitstaanbare gekweel in ‘Matilda The Musical’

Terwijl ú op kerstavond gezellig aan de glühwein, de rollade, de kerstbuche of aan de pompoentaartjes zat, vertoefden wij in onze onverwarmde mancave, alwaar wij ons onderwierpen aan het zopas op Netflix verschenen ‘Matilda The Musical’. Yep: zelfopoffering is een waarde die wij hoog in het vaandel voeren!

Erik Stockman

Aan het uit 1988 daterende donkere boek van Roald Dahl (want ja: donker is echt wel het juiste woord voor een verhaal waarin de belangrijkste rollen zijn weggelegd voor een dapper meisje dat het zwaar te verduren krijgt, voor haar verschrikkelijke ouders én voor een schoolhoofd dat zich gedraagt als een wrede dominatrix) én aan de behoorlijk trouw aan dat boek blijvende verfilming van Danny DeVito uit 1996 bewaren wij de bovenste beste herinneringen: Agatha Trunchbull, het sadistische schoolhoofd, staat wat ons betreft zelfs op gelijke griezelige hoogte met de boze koningin uit Sneeuwwitje en met de Koningin van Onderland uit de stripverhalen van Jommeke. Het gloednieuwe ‘Matilda The Musical’ volgt uiteraard wel de verhaallijnen uit het geliefde boek van Dahl, maar is qua vorm, structuur en toonhoogte meer gebaseerd op de gelijknamige musical die in 2010 in première ging in de West End in London.

En dan is het nu eigenlijk heel simpel: of u de door componist Tim Minchin geschreven uitbarstingen van zang en dans in ‘Matilda The Musical’ al dan niet geweldig vindt, hangt volledig af van uw persoonlijke muzieksmaak. Wat onszelf betreft: het wanhopige gekrijs van varkens die op ‘t transport naar het slachthuis worden gezet klinkt welluidender dan het onuitstaanbare gekweel dat in ‘Matilda The Musical’ aan de keelgaten van de personages ontsnapt. Zeker tijdens ‘My House’, waarin de goedaardige Miss Honey (Lashana Lynch) haar eigen armoedige levenswijze bezingt (‘Ik ben arm, maar het is oké’), maakten wij ons de bedenking dat Roald Dahl zich in zijn leven aan véél ranzige dingen schuldig heeft gemaakt (aan antisemitisme bijvoorbeeld), maar nóóit aan dergelijk tenenkrullend sentiment. Kortom: geef ons toch maar de versie uit 1996, die overigens eveneens op Netflix staat.

En daarmee dachten wij dat zowel de kous als onze review af waren - tot we tot onze verrassing ontdekten dat ‘Matilda The Musical’ bij heel veel mensen ook om andere redenen in het verkeerde keelgat schiet. In Amerika en in Engeland, waar ‘Matilda The Musical’ niet alleen op Netflix maar ook in de bioscopen is uitgekomen, is er zelfs sprake van een heuse backlash. De reden: volgens veel toeschouwers kunnen de hoogst kindonvriendelijke handelswijze van de ouders van Mathilda én het sadistische gedrag van Agatha Trunchbull (Emma Thompson) anno 2022 écht niet meer door de beugel. Op het moment dat Trunchbull - in een vorig leven een kogelslingeraarster - een ongehoorzaam meisje bij haar vlechtjes grijpt en in een wijde boog over de schoolmuur smijt, sloegen vele vaders en moeders in de bioscoopzaal geschokt hun handen voor de ogen van hun ukken. En tijdens de scène waarin die arme Bruce Bogtrotter door Trunchbull wordt gedwongen om een gigantische chocoladetaart tot de laatste kruimel op te eten, marcheerden in diverse Engelse bioscopen naar verluidt tientallen mensen geaffronteerd de zaal uit.

Ook het vetpak dat Emma Thompson voor haar rol diende te dragen, kan in de ogen van talrijke filmcritici, opiniemakers en toeschouwers op weinig clementie rekenen: hoe, zo fulmineren zij, is het mogelijk dat er anno 2022 nog aan fatshaming wordt gedaan, waarbij boosaardig gedrag zonder veel scrupules wordt gelinkt aan zwaarlijvigheid? Merkwaardig eigenlijk: alles wat de verfilming uit 1996 in talrijke kinderogen zo plezant, zo onvergetelijk en zo heerlijk donker maakte - de kwaadaardigheid van Trunchbull, de domheid van Matilda’s ouders - stuit vandaag op striemende morele bezwaren. Another one bites the dust: ook Roald Dahl heeft de tijdsgeest tegen.

Volgens ons vormen de musicalnummers in ‘Matilda The Musical’ een iets groter gevaar voor het gehoor van uw kinderen dan dan het vetpak van Thompson een bedreiging vormt voor de samenleving, maar goed: we gaan er in onze mancave nog eens over nadenken, want misschien hebben de kritikasters ergens ook wel een punt. Het minste wat je kunt zeggen is dat we in boeiende tijden leven: de geesten zijn aan het shiften, onze gevoeligheden zijn aan het verschuiven, de samenleving is aan het veranderen. Benieuwd waar dit allemaal naartoe gaat. Zijn we op weg naar een zaligmakende samenleving waarin geen mens zich ooit nog gekwetst of beledigd zal hoeven te voelen? Of zitten we op een road to nowhere, en evolueren we naar een dystopische wereld waarin meer en meer boeken en films op de brandstapel gaan belanden? Het is zoals deelnemer Nick zo mooi zegt op het eind van het nieuwe seizoen van ‘Too Hot To Handle’: de toekomst staat open en we duiken in het diepe.

Nu op Humo:

Amir Bachrouri strijdt voor het welzijn van onze jeugd: ‘Er zijn jongeren die in de drugswereld vijf keer meer verdienen dan hun leerkracht wiskunde op school’

De comeback van Corneel van Oosterweel in het eindejaarsfilmpje van Ben Weyts zet het puntje op de i van ‘cringe’

Voor u bekeken en afgekeurd: de 10 allerslechtste tv-programma’s van het jaar

Selah Sue: ‘Natúúrlijk wil mijn label nu een vrolijke single van mij. Maar gasten, ik ben uit een depressie aan het klauteren’

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234