null Beeld VTM2
Beeld VTM2

televisie★★½☆☆

Het was onvermijdelijk dat ‘In mijn caravan’ op VTM2 zou uitdraaien op een beschonken scheldpartij op de camping

Tom Raes

‘De schaal van Pascal’ niet te na gesproken komt alles terug. Krap een kwarteeuw na ‘Het leven zoals het is: camping’, stelde ik daarom lijf en leden ter beschikking van ‘In mijn caravan’, dat zich in het holst van VTM2 voornam de Vlaamse campingbewoner (m/v/x/y/z) aan een kijkend publiek bloot te stellen. Gezicht van dit programma was ene Kristof, die ons tijdens zijn introductie jammerlijk zijn achternaam schuldig bleef - opzoekingswerk leert dat het Dewamme is - maar die zijn tot op heden onbelicht gebleven persoon toch van de nodige context voorzag door zijn verleden bij zowel Paul Jambers als Axel Daeseleire ter sprake te brengen, bij wie hij telkens achter de schermen had gewerkt. Dat curriculum had er nu onvermijdelijk toe geleid dat Kristof met caravan en al ettelijke binnenlandse kampeerplaatsen zou aandoen.

Keuze was er alvast zat wat dat betreft, want Vlaanderen telde maar liefst 250 campings, zo wist Kristof uit het blote hoofd. ‘Allemaal goed voor een heerlijk vakantiegevoel!’ Dat laatste zou nog van belang blijken, want ‘In mijn caravan’ probeerde je wel vaker hors saison een vakantiegevoel aan te praten. ‘Toch een beetje Italië, niet?’, vroeg Kristof, retorisch maar molto divertente, terwijl hij gebaarde naar een landschap dat in werkelijkheid het West-Vlaamse Heuvelland toebehoorde. Terwijl hij op de aldaar gevestigde camping z’n sleurhut probeerde te parkeren, kreeg je er ook nog een streep reggae bij, alsof je je naast in Italië ook nog in Jamaica hoorde te wanen. Dat bleek nogal veel gevraagd.

Eens de caravan waterpas afgesteld, ging Kristof, die er gezien het familiaire gevoel dat van ‘In mijn caravan’ uitging vast geen graten inziet dat ik ‘m zo blijf aanspreken, te voet de hort op om z’n buren op te zoeken. Uit de daaropvolgende ontmoetingen leidde ik af dat deze Kristof, in navolging van zijn voormalige broodheren, op een dag in zichzelf een kennelijke persoonlijkheid ontwaard moet hebben. Zijn interviewstijl, echter, deed vooral denken aan die van Luk Alloo, op zijn beurt òòk al een pupil van Jambers. Het wemelt op tv onderhand een beetje van de pupillen van Jambers, vind ik. Nu zal de petite histoire altijd wel beeldvullend werken zolang je vergrootglas maar sterk genoeg is, dat zal Alloo ook wel beamen, maar dan nog is het aangewezen om bij je speurtocht naar gewillige onderwerpen nauwlettend toe te zien op het reële onderscheid tussen lieden met een latent verhaal en klaarblijkelijke kletsmajoors. Misschien gaat een leerling van Jambers er wel spoorslags van uit dat beide bevolkingsgroepen gewoon samenvallen, het zou zomaar kunnen, maar helemaal overtuigd was ik daar toch nog niet van na één aflevering ‘In mijn caravan’, dat mijns inziens net iets te democratisch vertegenwoordigers uit beide kampen opvoerde. Evenmin zag ik me na afloop ook echt voorzien van een aannemelijk antwoord op de vraag waarom iemand eigenlijk de grotere, onroerende samenleving achter zou laten voor de in velerlei opzichten beperkter biotoop van een caravan op een kampeerplaats.

Dat campinggasten evenwel een neut lusten, die gemeenplaats zag je dan weer wel bewaarheid zodra in Heuvelland het aperitiefuur sloeg, en er prompt een gelag uitbrak onder de bewoners, waarbij Kristof zelfs hoogstpersoonlijk en iets te gewillig de gitaar ter hand nam om de onvermijdelijke meezingers van muzikale begeleiding te voorzien. Ik neem aan dat een respectabele afstand bewaren tot je onderwerpen een weinig wenselijk principe is voor een beetje pupil van Jambers, maar toen het geportretteerde bacchanaal daarna ook nog onvermijdelijk uitdraaide in een beschonken scheldpartij, vond ik het resulterende gebral niettemin iets te gratuit in beeld gebracht. Mijn vakantiegevoel wil alleszins wat anders, merkte ik, want aldoor had naar ‘In mijn caravan’ kijken vooral als werken aangevoeld.

Reageren op een artikel, uw mening ventileren of een verhelderend inzicht delen met de wereld

Ga naar Open Venster

Op alle artikelen, foto's en video's op humo.be rust auteursrecht. Deeplinken kan, maar dan zonder dat onze content in een nieuw frame op uw website verschijnt. Graag enkel de titel van onze website en de titel van het artikel vermelden in de link. Indien u teksten, foto's of video's op een andere manier wenst over te nemen, mail dan naar redactie@humo.be.
DPG Media nv – Mediaplein 1, 2018 Antwerpen – RPR Antwerpen nr. 0432.306.234